Feb 22





Today, I was listening to Arthur Meschian’s Hitcollection album. The very first song, the Same City, with beautiful violin melody and very realistic words was about the Armenian Reality. Nothing has had been changed, old owners leave, new owners come and the wheel of the history returns. In this very sense Meschian explains that we have been betrayed many times, however we have not lost in this battle and that “our tree will still sprout”.

The following text is in Armenian letters. If you are a Windows XP or Windows 2000 user, then I suggest this link, which explains how to install Armenian language on your computer.

Դատարկվել են փողոցները հարազատ ձեր դեմքերից,
եւ շրջում են չորս բոլորը լոկ ստվերներն անցյալի։
Նույն քաղաքն է նույն արեւը, սրճարանը անկյունում,
բայց օտար ուրիշ աչքեր են, անծանոթ օտար դեմքեր են,
քայլվածքին քո հետեւում։

Եվ մարում է մեր անցյալը, ապագան էլ ուշանում,
ո՞վ է սխալը, ո՞վ է ճիշտը, էլ որ ոք չի հասկանում։
Քեֆի մեջ են առնետները, սերմը մեկ առ մեկ կորչում,
հեռանում են հին տերերը, բարձրանում են վեր նորերը,
եւ անիվը պատմության վերդարնում։

Թեկուզ ոռնամ ու խենթանամ ես այս ցավից՝
ես հավատում եմ Տեր,
դեռ չի չորցել արմատը մեր ծառի, եւ դեռ կտա ծիլեր,
որքան ել մենք կերցնենք իրար, այս խելագար կյանքում,
մեկ մեղեդի, ծանոթ մի ձայն, մեզ կդարձնի մեր տուն։

Երբ սեղմում եմ բռունցքներս եւ աշխարհն եմ անիծում,
երբ կորցնում եմ հաշտությունս, քո երգերն եմ մրմնջում,
եւ այդ ի՞նչ է, որ հավերժ է, Հույսը, կյանքը, թե՞ հոգին,
չգիտեմ. պարապ խոսքեր են… Երեւի այս մեղեդին։

[մեղեդի]

Դատարկվել են փողոցները հարազատ ձեր դեմքերից,
եւ շրջում են չորս բոլորը լոկ ստվերները անցյալի։
Նույն քաղաքն է նույն արեւը եւ բոզերը անկյունում,
բայց օտար ուրիշ աչքեր են, անծանոթ օտար դեմքեր են,
քայլվածքին քո հետեւում։

Արթուր Մեսչյանի այս երգը կարող եք ձեռք բերել այստեղից։

Feb 20





Այսօր լավ տրամադրությամբ կարդում էի այս կայքը, որում գրված էր, որ ՄՌՆ կամ MRI մեքենան առաջին անգամ ստեղծել է Ռայմոնդ Դամադյանը։1970 թ. Դամադյանը կարծում էր որ այս եղանակով կարելի է բուժել շատ հիվանդություններ։Հինգ տարի աշխատելով այդ նորարարության վրա նա ստեղծեց առաջին ՄՌՆ մեքենան, որը մարմինը նկարում էր ամբողջությամբ։

Raymond Damadian and Paul C. Lauterbur
FONAR Corporation and the University of Illinois

Developers of magnetic resonance imaging (MRI) and whole-body medical scanning

They made an advanced lab tool essential to medical care

Before the work of Raymond Damadian and Paul Lauterbur, nuclear magnetic resonance (NMR) technology helped physicists and chemists study the molecular structure of substances. Today, physicians around the world rely on this technology, renamed magnetic resonance imaging (MRI), to detect tumors and other problems in the human body, brain, and nervous system.

In 1970, Damadian thought that NMR could be used to detect diseases in living cells. His experiments showed that cancerous tissue in rats responded differently to NMR than healthy tissue. Different types of healthy tissue could also be distinguished. Three years later, Lauterbur developed a method for displaying the NMR results as a computer-generated image.

Damadian designed the first whole-body NMR scanner and spent 5 years building it by hand in his own laboratory. He made the first whole-body scan in 1976. Countless lives have since been saved using MRI for early detection of cancer, multiple sclerosis, and other diseases.

Այնուհետեւ սկսեցի փնտրել ավելի Դամադյանի եւ նրա կատարած նորարության վերավերյալ։Արդյունը մի փոքր վրդոհվմունք առաջացրեց ինձ մոտ։ Արդյոք, ինչպիսի՞ ցածրահոգի մարդ պետք է լինես, որ գողանաս գիտնականի աշխատությունը այն հայտարարելով անձնական «սեփականություն»։

Feb 18





էսօր, իրիկվա կողմը հորս հետ մի մի թաս արաղ ղմեցինք :)

ու ինչ լա՛վա… որ Արթուր Մեսչյանը ես երգնա գրել

երեկ տխուր այսօր ուրախ
ալիքի պես ծափ եմ տալիս
երեկ դեպի անհայտություն
այսօր դեպի ափ եմ գալիս

լուռ ժպտում եմ փոքր ու մեծին
կամ ծիծաղում խենթի նման
նվիրվում եմ ավազներին
անապատի գետի նման

նվիրվում եմ անմնացորդ
իմ ժպիտներն ու՞ր են տանում
ծիծաղիս մեջ ամեն անցորդ
հոգնած հոգին է լավանում

վաղը երբ որ մշուշ լինի
եվ արցունքներ ծնվեն ցավից
գուցե մեկը փոքրիկ մի կաաաայծ
ետ բերի ինձ ծիծաղից

երեկ տխուր այսօր ուրախ
ալիքի պես ծափ եմ տալիս
երեկ դեպի անհայտություն
այսօր դեպի ափ եմ գալիս

կարծեմ մեր հարգարժան եւ սիրելի Ռազմիկ Դավոյանն է գրել այս խոսքերը :)

Feb 8





Այսօր կարդում էի այս էջը, որն ինձ դարձյալ մտամծմունքի տեղիք տվեց։Արդյոք մենք հայերս իսկապե՞ս աննման ազգ ենք։Այդ իսկ պատճառով էլ սկսեցի ինքս նյութեր կամ լուրեր փնտրել Գուրգեն Մարգարյանի սպանության վերաբերյալ։Իսկապես որ, թե հայկական լրատվությունը եւ թե օտարերկրյա լրատվությունները այս նյութի մասին չեն ուզում խոսել։Ի բացառություն թրքական լրատվույան, քանզի նրանք միշտ սթափ են։Երեվում է նրանք հարգում են իրենց տիրոջը։

Իհարկե, այս ամենը մեր հայկական սովորություններից է բխում։Միայն մենք ենք, որ սկսում ենք մտածել Հայոց Եղեռնի մասին միայն ապրիլ–մայիս ամիսներին եւ դրանից հետո մոռանում ենք այն ինչպես մի երկրորդականություն։Սա զայրեցուցի՛չ է։Էլ ե՞րբ պետք է մենք մեր դասը սովորենք։Սթափվիր իմ հայ ժողովուրդ, սթափվիր քանի դեռ չեն ոչնչացրել քեզ։Սակայն, ո՞վ է թշնամին, երբ չես ճանաչում տիրոջտ։

During almost a year since the brutal murder of Gurgen Margaryan in Budapest American and European media has consistently stayed silent about the murder of the Armenian officer in Budapest as if nothing ever happened. We were able to track only a 51-word piece from The Guardian (In brief: Murdered at peace seminar. Feb 20, 2004 p.15), a news report from nytimes.com and one more from The Moscow Times (Brutal murder stokes Karabakh war passions, by Chloe Arnold. March 2, 2004).

The crime committed by the Azerbaijani officer Ramil Safarov shook the very basics of NATO’s Partnership for Peace program, yet went on almost unnoticed by major news outlets. Probably it was the reluctance to loudly condemn the crime that became the reason why many Azerbaijani officials and public figures felt safe to strongly support the murderer and even worse—to make statements containing threats to Armenians worldwide. It was no wonder the murderer soon became something like a national hero in Azerbaijan.

Now with the trial of Ramil Safarov still going on it is important to break the wall of silence around the Budapest case.
Lt. Gurgen Margarian: born 1978 - murdered 2004