Միգուցե ես սխալ եմ մտածում, բայց լինելով հայ մարդ եւ ապրելով այս համամարդկային խառնարանում, ուզում եմ պարզել թե ինչ վտանգ կարող է պատճառել հայկական ազգանվան վերջածանցը հայերին եւ ընդանհրապես, իրական հայերին։ Թե ինչու եմ այսպես մտածում, չգիտեմ, խելագարություն է, բայց ես վտանգ եմ տեսնում նրա մեջ։

Այսօր կարդում էի մի հաստատության [1] հայտարարություն, որտեղ խոսվում էր հայ գյոթերի մասին։ Ասվում էր, թե իբր հայ գյոթերը իրենց լավ չեն զգում եւ թե իբր նրանց նեղում են։ Սակայն, ես դրան չեմ հավատում։ Քանզի ես ինքս հիշում եմ մի կնոջ, որին գիտեին իբրեւ գյոթ, որը ոչ մի հալածանքների չէր ենթարկվում եւ ազատ ապրում էր իր կնոջ հետ։ Ինչեւէ, այսօր լսում եմ լուրեր, թե իբր հայ գյոթերին ճնշում եւ հալածում են Հայաստանում եւ ընդահնրապես հայերով լի շրջաններում։ Հարց է ծագում, թե ինչու հանկարծ պատից ընկան ու սկսեցին խոսել նրանց մասին։ Բանից պարզվեց, որ խոսողները շատ իրազեկ են իրանց հայտարաությունների հետեւողականությանը եւ գիտեն թե որտեղից սկսեն, որ իրենց «փաստերը» հաստատվեն։

Ասում են թե մի հայ, որը ծնվել է Կիպրոսում եւ հետո բնակվել Ամերիկայում շատ վատ է զգում, որ իր ծնորղները չեն ընդունում իր գյոթ լինելը։ Նախ եկեք պարզենք թե ով է այս գյոթը։ Թ. Ջ. Ջուրյան։ Հմ… Ջուրյան… երեւէ նրա հայրը ջրմուղ կոյուղու աշխատող է եղել եւ դրա համար էլ Ջուրյան է կոչվում։ Լավ է կոյուղու այլ իրեիր անունով չի կոչվել, չնայած նմանատիպ ազգանուններ էլ կան, օրինակ քաքիկյան, տառականյան, ծիտիկյան, վոռիկյան եւ այն… Նաեւ ասում են, թե նրա ծնողները ապրեն են Բեյրութում, երեւի Օսմանյան Թուրքիայից են փախել–փրկվել։ Լավ, էլ չեմ ուզում խորանալ այս թեմայում, գիտեմ որ իմ ընկերնեից ոմանց պապերն էլ այնտեղից եղել։ ԲԱՅՑ չեմ կարող չասել այս, որ հայ պատմիչները մեզ պատմում են, թե ինչպես Թուրք հարկահավաքը եկավ մի հայկական գյուղ եւ կենակցեց հայ կնոջ հետ, որի ամուսինը հույսը դրած չգիտես ինչին չարձագանքեց եւ չսատկացրեց այդ թուրք պոռնկորդուն։ Արդյունքում այդ կենակցումից ծնվածը հետագայում ձեռք բերեց թուրքի գյոթ բնավորությունն ու բանականությունը։ Միգուցե եւ այն կոչվեց ջուրյան, կամ գյոթիկյան, կամ չգիտեմինչյան։

[2] [3] [4] [5] [6]