Այսօր հայրիկիս հետ զրուցում էինք, ու չգիտեմ ինչպես եղավ որ սկսեցինք ծիծաղելի պատմություններ անել։ Ու այդ ժամանակ էր, երբ հայրս պատմեց մի դեպք, որը տեղի էր ունեցել իր դպրոցական հասակում։
Մեր դասարանում մի տղա կար, որի անունը Հարութ էր, շատ ծույլ էր. պատմում էր հայրս։ Մեկ օր էլ հայերենի դասատուն Հարութին կանչեց գրատախտակի մոտ ու ասաց նրան որ դժբախտ բառով մի նախադասություն կազմի։ Հարութը երկար մտածելուց հետո պատասխանեց՝ «Ես դժբախտ եմ։» ու այդպես էլ նրա մականունը մնաց Դժբախտ։
