Feb 20





Երկուշաբթի, Փետրվար 18, 2008թ.,
Լոս Անջելես, Քալիֆորնիա, Ա.Մ.Ն.

Առաջին հանգստի ժամ. 15 րոպե կոֆեի ժամ։

– Շեֆ ջան, կըրնամ էքուց գործի չգա՞մ, հորողբորս թաղումն է,– լացակումած դեմքով գործատիրոջն է դիմում սգավորը։

– Այո,–լուրջ ու մխիթարող ձայնով շարունակում է գործատերը,–իհարեկ։ Ո՞ր հորեղբայրդ է մահացել։

– Դե էն մին ու ճար հորողբերս, օր Հալիվուդ կըմնար։

– Օ՜,–զարմացած շարունակում է հարցնել,– այն որ ծերանոցում էր ապրո՞ւմ։

– Հա շեֆ ջան, հենց էդիկ։

***

Feb 19





Feb 14





Մի անգամ Պոլսում, հայության շրջանում մի լուր է տարածվում։ Ասում են, թե ով ճաղատ է, բռնում են ու կաշին տիկ անում, որով էլ հետո դհոլ են շինում ու վաճառում հարեւան երկրին՝ Ռուսա–Հայաստանին։ Լուրը հասնում է մի ճաղատ հայի ու տեղի է ունենում այն, ինչին ականատես ենք այսօր, արդեն Պոլսից շատ հեռու՝ Սփյուռքահայերի հակաձուլման տաք գաղութներում. Ճաղատը վերցնում է արծլին ու կտրում գլխի փայլուն կաշին, որից առաջ էլ նախանձաբար կրկնում,–Ո՛չ ինձ, ո՛չ էլ քեզ։

Փետրվար 14, 2008թ.
Հակոբ Գևորգյան