Aug 29





Դա կլիներ 2005 թ. Հուլիս ամիսը, երբ մեկ օր որոշեցի գնալ Գլենդել եւ նկարել տեղի բնակելի վայրերն ու շինությունները։ Գլենդելը, ի դեպ, ոչ միայն կենտորն է համարվում ԱՄՆում բնակվող հայերի համար, այլ նաեւ համարվում է աշխարհի գերհզոր կազմակերպությունների՝ ինչպիսին են Նեսթլի, Քարուզո եւ Գալերիա առեւտրական կենտրոններ ունեցող ընկերությունների տունը։

Իսկ այս լուսանկարչության հետ ունեցած իմ հուշերը այդքան էլ դուրեկան չեն…տիպիկ Ամերիկյան են, կարելի է այդպես պիտակավորել։ Երեւի թե կարդացողի մոր հարցեր առաջ գան, թե ինչի մասին է խոսքը, ինչու է այն անդուր եւ այլն…կասեմ շատ հակիճ. երբ նկարում էի այս նկարը, հանկարծ ինձ մոտեցավ Բանգլադէշի լեզվող խոսացող մի հնդիկ ու ասաց,––կներեք պարոն, այստեղ լուսանկարչությունն արգելված է։ Դե ես էլ չցանկացա դիմադրել կապ պատասխան տալ նրան, այլ պարզապես շարունակեցի մի քանիսն էլ նկարել։ Ինչեւէ, ահա եւ այն նկարը որի համար այսքան գրեցի։