Jul 7





Մենք ենք տերը մեր երկրի։
-Ով, դու՞,
կողկիդ կանգնած չաթո՞ն,
բիձե՞ն քյաֆտառ,
կի՞նը թախծոտ,
թե՞ էն քաձը բարձրածայր, ով գոռում է,-հասեքքքք, ծեծում են ինձձձ,-
շառ անող այդ խափեբա՞ն։

Մենք խաղաղ ենք, ցուցարար։
-Լսիր, դու… այ, պուցարար.
մա՞յր է քեզ աշխարհ բերել, թե՞ ընկել ես վերնիվար,
կոտրել հողը նուրբ, քարե
կոտրել ես բույսը մատղաշ,
փակել, խեղդել, կուրացրել,
սերունդին թարմ, դոդ, անմեղ։

Պահանջում ենք.
-Հո՛պ, կա՛նգ առ։ Պահանջել դու չե՛ս կարող,
դու անտեր ես՝ տերն ես դու։
Թե՞ սխալ եմ հասկացել.
դու չես տերը այս երկրի,
դու ըմբոստն ես, բարբարոս,
դու զոռբա ես, այսօր կաս,
վաղը ոչ…
սա քոնը չի կարող լինել, դու սպառված ես։ GAME OVER.

Իսկ ես չկամ։

Oct 22





Կրկեսում ներկայացում էր. ծովային առյուծը հանդիսատեսին զարմանք էր պատճառում իր վարժություններով, որոնք նա անում էր վարժեցնող վարպետի հետ միասին:

Ամեն անգամ վարժությունը լավն էր. անթերի. եւ ամեն անգամ նա, որպես պարգեւ ստանում էր կեր վարժեղնողի ձեռքից:

Հանդեսի վերջում, զարմացած մարդիկ հարցնում էին հանդեսի կազմակերպիչներին, թե ինչպես հանդիպել հանդեսավարին` կենդանուն վարժեցնող մարդուն:

Իսկ երբ զարմացածները հանդիպեցին վարժեցնողին եւ հարցրեցին, թե ի՞նչպես է այս կենդանին հետեւում նրա շարժումներին, հանդիսավարը մեկ պահ լռեց, եւ մտքում ծաղրելով հանդիսատեսին ասաց,–հիմարներ, այս կենդանին չի հետեւում իմ շարժումներին. ես եմ հետեւում նրան. աչքի խաբկանք է սա, իսկ դուք հավատացիք, հիմարներ, հիմարներ…

Apr 22





Ara Manoogian‘s web blog can be found at http://aramanoogian.blogspot.com/

Character Assignation Attempt Made on Armenian National Hero Monte Melkonian

Dear Friends,

On April 2, 2010 on Open Source Radio, an interview with Armenian decorated filmmaker and documentarian Ted Bogosian was podcasted (see: http://www.radioopensource.org/ted-bogosian-confessions-of-a-truth-hound/). Beginning in the 9th minute of the show, in a matter of a fact tone, unsubstantiated and defaming claims were made that Armenian National Hero Monte Melkonian had engaged in the sales of drugs, arms and had started an Armenian terrorist movement. He was also accused of serving time in prison for masterminding numerous bombings in Europe, including the Orly Airport bombing in France, Read the rest of this entry »

Dec 2





djivan-gasparian-and-michael-brookԱյսօր ես եւ քեռուստ տղան միասին գնում էինք Մարինա Դել Ռեյ քաղաք. նպատակը գործնական էր։ Ճանապարհին խոսում էինք հայերեն. դե ինչպես բոլորը կիմանան, երկար ճանապարհորդելիս ընկերն անպակաս է։ Ու այդպես, կատակելով եւ պատմություններ ասելով հասանք տեղ։ Հանդիպումը՝ գործնական, անցավ անգլերեն լեզվով. գոհ էինք եւ վերադարձանք տուն։

Ճանապարհին մի երաժշտություն էինք լսում ռադիո կայանով, երբ ես քեռուս տղային ասացի Ջիվան Գասպարյանի եւ Մայքլ Բրուքի երաժշտության մասին. ասացի, որ այն երաժշտական նոր ձեւ է. դուդուկի եւ ռոք՝ էլեկտրոնային կիթառի համատեղմամբ։ Շատ հետաքրքրեց իմ բնութագրումը. եւ նա ցանկացավ լսել այդ գործը։ Եվ մենք լսեցինք Թոմասո Ալբինոնի «Ադաժիո» երաժշտության նորագործությունը՝ Մայքլ Բրուքի եւ Ջիվան Գասպարյանի կատարմամաբ։

Իսկապես որ գերազանց մի կատարում է այն, իսկ անձամ ինձ շատ է գոհացնում նրանց «Հայլիթ» երաշտությունը։

Ցանկանում եմ այս հաղորդագրությամբ աշխարհին լսելի դարձնել այս լավագույն երաժիշտներին. ի՞նչ եք կարծում, ինչպե՞ս է լսվում հայկական դուդուկը ռոք երաժշտության հետ համատեղ։

Oct 12





ՎԱՎԵՐԱԳՐԱԿԱՆ ԿԱՐՃ ՆՈՐԱՎԵՊ

Հիսու՜ս մեր հետ է…Հիսու՜ս,–լսվում էր տղամարդու ձայնով մի երգ մոտակա նորաշինության մոտից, որի կողքով անցնում էի ես Հուլիս ամսի այդ լուսավոր ցերեկով։

Ամերիկայում հաճախ կտեսնեք մարդկանց, ովքեր խոսում են հայերեն լեզվով։ Այն ինչ լսեցի այնտեղ բոլորվին էլ անսպասելի չէր ինձ համար։ Սակայն միակ տարօրինակությունը նրանում այն էր, որ շինությունը, որի կողքով անցնում էի ես, այդքան էլ հայաշատ վայրում չէր գտնվում։ Սա էր իմ հետաքրքրասիրության հիմնական գրավականը։

Մոտենալով նոր շինությանը սկսեցի զննել տեղանքը. իրոք գեղեցիկ ճարտարապետական գործ էր արված այդ շինության նախագծում։ Գրեթե բոլոր պատուհանները կամարաձև էին, իսկ շինության արևշատ մասում առաստաղն աբողջությամբ բացված էր ապակյա երթիկի պես։ Այդքան լուսավոր տուն ես դեռ չէի տեսել Ամերիկայում։

Մինչ ես զննում էի շինությունը, հայերեն լեզվով երգը՝ Հիսուսի մասին, ավելի էր լսելի դառնում ինձ։ Այս անգամ լսվում էին նաև ձայնակից երգի հնչյուններ. կարծես թե շինարարների աշխատանքային տխկտխկոցի փոխարեն մի ամբողջ եկեղեցական խոռ էր երգում այդտեղ։ Սա իսկապես մեծացնում էր հետաքրքրասիրությունս, և ներաշխարհըս՝ ասես սիրտս վեր ու վար անելով, հրում էր ինձ դեպի ներս՝ դեպի լուսավոր շինությունը այդ։ Եվ ես մտա ներս։

Քայլ առ քայլ գնում էի դեպի այն կողմ, որտեղ համեմատաբար ավելի քիչ կլինեյին շինարարները. ես, մանկուց ի վեր, չեմ կարողանում փոխել իմ ամաչկոտ բնավորությունը։ Ես ամաչում էի մոտենալ շինարարներին և ասել,–բարև՛ ձեզ, այս ի՜նչ լավ եք շինում այս ամենը։ Ու հանկարծ, ինձանից ոչ այքան հեռու գտնվող պատուհանի մոտից հնչեց այդ գեղեցիկ բառը՝ «բարև»։

Երբ գլուխս բարձրացրեցի վեր, տեսա մի մարդ, որին հարյուր կիլոմետրից էլ կարող էիր եզրակացնել որ նա Հայ է։ Ես ել ասացի,–բարև, Աստծու բարին։

Իմ այս ասելիքը կարծես թե  բանալին լիներ այն մուտքի , որի առջև կանգնած էի ես։ Հաշված վարկյանների ընթացքում ինձ մոտեցավ մի այլ մարդ, էլի՛ Հայ, ու շրջապատելով ինձ, ասես թե ջուր չտեսած անապատով անցնողի պես սկսեցին հարձ ու փորձ անել. մեկն ասում էր, թե՝ ես էլ եմ Հա՞յ, մյուսը, թե՝ գո՞րծ եմ փնտրում, և այդպես շարունակ, բարեկամաբար մթնոլորտ ստեղծելով բռնկվում էր մեր զրույցը։

Ես, թեպետ նոր աշխատանքի կարիք ունենալով, չասացի նրանց, որ այո՝ գործ եմ փնտրում։ Փոխարենը, ցանկացա ծանոթանալ նրանց, իմանալ թե ինչպիսի հաջողությամբ են այսքան հայերով, այսքան լավ շինարարներով հավաքվել մեկ տեղ ու կառուցում այս դղյակը։ Իմ հարցերը այդքան էլ պարզ չէին նրանց համար, քանզի ինչ վարպետությամ փորձում էի ներկայացնել հարցս, նրանք իրենց նոր հարցերով ինձ հետ էին մղում իմ նպատակից՝ հարցերս մղելով փակուղի։ Դա ես նկատեցի և որոշեցի իմ հարցի պատասխանները գտնել նրանց իսկ հարցերում։

Շինարարներից մեկը, որն իրոք ուներ ճարտար լեզու, և կարող եմ ասել որ ամբողջությամբ տիրապետում էր հայոց լեզուն, ինձ դիմելով ասաց,–օրինակ, երբ տեսար այսքան Հայ մարդկանց միասին, ի՞նչ կարծեցիր. սա հրա՞շք է, թե՞ զուգադիպություն։

Ի հարկ է չգիտեմ,–պատասխանեցի նրանց և ավելացրի,–գուցե Աստծո կամքո՞վ է այդպես եղել։

Աստվա՞ծ. Ի՞նչ գործ ունի մարդը Աստծո գործերի հետ. քեզ Աստվա՞ծ է ուղարկել այստեղ. թե՞ դու չես հավատում Աստծուն. հավատացյա՞լ ես,–մի տեսակ հեգնանքով տրված այս հարցին ես մեկ պահ լռեցի, զարմացա այդքան խիստ հարցադրման ձևից և իսկույն որոշեցի քիչ–քիչ դուրս գալ այդտեղից։

Մենք,–ասացի ես,–մարդիկ պետք է հավատան ինչ–որ մի բանի. պետք է հավատանք ինչ–որ գերագույն ուժի։ Եվ, կներեք որ մինչ այժմ չեմ ներկայացել,–ձեռքս մեկնելով նրան ասացի,–անունս Հակոբ է։

Արմեն,–ժպիտը դեմքին ողջունեց ինձ ու ձեռքով ցուցադրելով ընկերոջը ներկայացրեց նրան,–եղբայր Ասատուր։

–Շար ուրախ եմ ծանոթության համար, Արմեն և Ասատուր. երևի թե դուք եղբայրներով եք այս շենքը շինել, այո՞։

–Այո, մենք՝ Յոհովայի վկաներ ենք և մեր եղբայրներն են շինել այս շինությունը։

–Շատ գեղեցիկ է պատրաստված։

–Գիտեմ. լավ է չէ՞ որ մարդ կարողանում է ստեղծել մի բան, որը պիտանի է մարդկությանը։

–Այո՜, դրանից էլ լավ բան կա՞ աշխարհում։

–Վստահ կլինեն լավ բաներ, օրինակ՝ մարդուն չարիքից փրկելը, նրա վերադարձը կրոնի և Աստծու պաշտամունքին։

–Հասկանում եմ թե ինչ եք ասում Արմեն ջան. Այնքան է չարացել այս աշխարհը, որ մարդիկ պետք է համախմբվեն և սիրեն միմյանց։

–Սերը Հիսուսն է. Հիսուն է որդին Աստծո և մենք միայն Աստծուն հավատալով պիտի ապրենք մեր կյանքը։

Մինչ Արմենը քարոզում էր Հիսուսին, Աստծուն, ես փորձում էի վերհիշել Յեհովայի վկաներին, որոնք Հայաստանում թակում էին մարդկանց դռները, բացատրում իրենց կրոնը. Հիշում էի Յեհովայի վկաներին, որոնք ինչ–որ մի նյութական օգնություն ստանալով առ ավել հավատում էին Յեհովային։ Ու այդ մտորումների աշխարհում իմ հին օրերը վարկյանների տևողությամբ շրջելով ետ դարձա իրականություն. ետ դարձա նույն այն շինությունը, որտեղ գտնվում էի այդ պահին ու զմայլվում նրա գեղեցկությամբ. ետ դարձա եղբայրական սիրով շինվող այդ դղյակը։ Ու ակամից դուրս հանեցի մտքումս ծագած առաջին հարցը։

–Արմեն, իսկ դուք վաղու՞ց եք այստեղ աշխատում։

–Արդեն չորորդ տարին է, ինչ աշխատում ենք այս շինության վրա։

–Եվ այդ ամենն անում եք հանուն եղբայրությա՞ն, և անվճա՞ր։

–Չէ,–քմծիծաղ տալով շարունակեց,–Ամերիկայում գիտե՞ս մեկին, որն ապրի հրաշքներով. Պատկերացնի թե կուշտ է ու չուտի ոչինչ։

–Չէ,–ինքս իմ միամտությանը ծաղրելով,–ի հարկ է, նման բաներ միայն հեքիաթներում են լինում։

–Դե ուրեմն իմացիր, եթե աշխատանք ես փնտրում, ես կարող եմ ասել եղբայր Ալեքսադրին. նա մեր ղեկավարն է. նա աշխատողի կարիք ունի, ու փորձառությունն էլ այդքան կարևոր չէ։

–Իսկապե՞ս. Կարո՞ղ ես դա անել։

–Այո, կարող եմ։ Հակոբ էր անունդ, չէ՞։

–Այո։

–Հակոբ ջան, երևում է որ հավատացյալ ես, իսկ դու ո՞ր եկեղեցին ես գնում։

–Դե գիտես, ինչ եկել ենք Ամերիկա, այստեղ ժամանակ էլ չենք ունենում եկեղեցի գնալ։ Բայց որ գնամ, պիտի Հոլիվուդում Վայն փողոցի վրա գտնվող եկեղեցին գնամ։

–Հա՜, չգիտեմ այդ եկեղեցու վայրը։ Եթե չես գնում այնտեղ ժամանակի սղության, կամ էլ հեռավորության պատճառով, ապա սիրով կարող ես գալ մեր եկեղեցին։

Կարծես թե նա փորձում էր ինձ հուշել, որ գործով ապահով լինելու համար պետք է անհապաղ Յեհովայի վկա դառնալ, այլապես զուր է իմ այստեղ գտնվելը։ Փորձելով խուսափել ակամա վիճաբանումից, նրան հուսահատ չանելու համար ասացի,

–Եղավ Արմեն ջան, մեծ սիրով կգամ ձեր եկեղեցին։

Մինչ դեռ մենք զրուցում էինք, մեզանից հեռու սկսեցի լսել մի բարձրախոս ամերիկացու ձայն։ Դա հենց Ալեքսանդրն էր, այս խմբի ղեկավարը։ Նա կես կատակ, կես լուրջ հրահանգներ արձակելով շարժվում էր շինարարների մոտով։ Մեկին ասում էր, թե՝ այսպես որ շարժվեն ևս չորս տարի է պետք գործն ավարտելու համար։ Մյուսին ասում էր, թե՝ տես, եթե այսքան դանդաղ աշխատես շատ կգերանաս։ Եվ այդպես կատակով և լրջությամբ խոսելով հասավ մեզ։

Ողջագուրվեց Արմենի հետ, և ապա դիմելով ինձ ասաց,–Ալեքսանդր։

–Ալեքս սա Հակոբն է,–միջամտեց Արմենը,–նա աշխատանքի կարիք ունի։

–Հագո՛փ,–ամերիկացու պես ողջունելով ինձ շարունակել կոտրտված հայերենով իր խոսքը,–ես հայերեն սովորում եմ։

–Ուրախ եմ,–իսկապես, ուրախալի է իմանալ այն մարդկանց, ովքեր հայերեն սովորելու ցանկություն։

–Դու ի՞նչ անել գիտես։

–Ես ատաղծագործ եմ։

–Ա–տա–ղ–ձա–կործ,–ի՞նչ է դա, անգլերենով դիմելով Արմենին փորձեց հասկանալ։

Եվ երբ Արմենը բացատրեց թե ինչ է ատաղծագործությունը, Ալեքսը մեկ անգամից բղավեց,–Ուաու՜։

–Հակոբ, տուր ինձ քո հեռախոսի համար։

Վիճակն իսկաես լարված էր այդ պահին։ Մի կողմից մտածում էի, որ սրանք իմ գլուխը կտանեն իրենց Յեհովայի վկայությամբ, մյուս կողմից էլ աշխատանքի կարիքը, ու վերջապես, մարդը՝ Ալեքսը սպասում էր իր հարցի պատասխանին։

–Խնդրեմ Ալեքս,–գրպանից հանելով անշուք բիզնես քարդս տվեցի իրեն և ավելացրեցի,–եթե ուզում եք զանգահարել, ապա օգտվեք գրիչով գրված համարից. տպված համարը հին է և այլես իմը չէ։

–Շատ լավ, շատ լավ։ Ես զանգել քեզ։

–Եղավ Ալեքսանդր, կսպասեմ Ձեր զանգին։

Այպիսով էլ եզրափակվեց մեր զրույցը։ Արմենն անցավ իր գործին։ Ալեքսանդրն ել եղբայրական սիրով դիմելով շինարաներին շարժվեց առաջ։ Ես ել իմ հերթին վեր կացա տեղից։ Ժամանակն էր շարժվել առաջ։ Արդեն ուշանում էի գործնական հանդիպումից, որը կազմակերպել էր ազգությամբ  Հրեա մի գործատեր։ Շտապ քայլերով դուրս եկա այդ լուսավոր շինությունից ու կրկին ընկա մտքերի գիրկը. հարցական մնաց Յեհովաների մոտ աշխատատեղի առաջարկը. հարցական է նաև նոր գործարքը Հրեա գործատիրոջ հետ, որին այդքան էլ բարի չեն ներկայացնում այն մարդիկ, ովքեր ճանաչում են իրեն։ Ի՞նչ կլինի այս ամենի հետևանքը. վերլուծելով այս ամենը շարունակեցի քայլել ճանապարհը՝ օտարության մեջ ապրող հայի։

Հակոբ Գևորգյան

Լոս Անջելես,

Հոկտեմբեր 12, 2009թ

*Սրբագրված չէ. ներեցեք տառասխալների համար։

Jul 31





freedom; humans can't fly
May 15





Երեկոյան բուժ–սենյակից գնացի հիվանդանոցի բակ ծխելու։ Երկու մարդ, կլինեյին քարասունն անց, երկխոսության մեջ էին, եւ փորձում էին հասկանալ, թե ինչու եւ ինչպես եղավ, որ իրենց հարազտն ընկնելով այդ վատ կացության մեջ, հայտնվեց հիվանդանոցի վերակենդանացման բաժնում։

– Չեմ ջոկում, թե էս փորձանքը որտեղից եկավ կպավ մեր գլխին,–ասաց նրանցից մեկն ու սիգարետի մի խորը խուլափով, տասնութ սանտիմետր այրելով, քթերից դուրս արտաշնչեց ծխի բուղը։

– Արա, բա ես էլ էդքան լոն քաշեյի էս վիճակի մեջ կընկնեի,–նոթոտ աչքերը հառած ընկերջ ծխից ճմրթված դեմքին պատասխանեց մյուսը։

– Հա՜, էդ ճիշտ ես ասում։ Էս երկրում ով որ լոն ա քաշում, հետո ընկնում ա սթրեսի մեջ։

– Արա, հիմա որ նայում եմ ետ, ինքս ինձ ասում եմ, ինչ լավ ա որ ինձ լոն չտվին,–հպարտորեն շարունակեց,–բա էդ լոնը քաշելու բան ա՞։ Հենա նայա էլի, մեր ախպերը քաշեց, քաշեց, լրիվ լոնը պրծացրեց։ Հիմա էլ որ չկա, լոմկի մեջ ա ընկել։

Mar 30





Այս երգն ինձ հիշեցնում է Լեւոն Տեր–Պետրոսյանի պարելը՝ ազատության պարահրապարակում։

Mar 8





Լսում եմ Արթուր Մեսչյանի «Հաղորդություն» երաժշտությունն ու խոհում… Լսում եմ նրա պարզ բացահայտումը մի սուտ պատմության մասին, որին շատերն են դեռ հավատում։ Նա ասում է, թե ինչպես ոմանց ցուցմունքով՝ Տերը ծնվեց ախոռում, թլպատվեց ու որդեգրվեց։ Արթուրի ասածը շատ նման է իր տարեկիցների խոսքերին… հորս, ու մորս խոսքերին։ Միշտ անհայտ ու միշտ սպասողական վիճակում են մեր ծնողները։ Ո՞վ բարդեց այս փսորված ծամոնի գունդը մեր ազգի գլխին։ Ես այն գիտեմ, բայց չեմ ասի, քանզի… Քանզի, երբ լսեցի Մեսչիանին ու նրա հարցին, թե «ո՞վ է հնարել այս սուտը», հասկացա, որ սուտը հարցաքննել պետք չէ. այն արդեն բացահայտ է որպես սուտ։ Իսկ երբ սուտը բացահայտված է, ապա բողոքարկումն ու մեղանչանքը զուր են, որովհետեւ ստին կարեկցողն ինքն է դառնում զոհ ու չար գործի բաժնետեր։ Ստին պետք է հիշել որպես մղձավանջ, կամ էլ ընդհանրապես չհիշել։ Ստին պետք է նայել որպես թիթեռ չդարձած չորացած որդի ու երբեք չխառնել ներկա հավատքին ու հույսին։ Սուտը՝ որն ունի քառասուն օրվա կյանք, չի կորցնի իր վավերությունը, երբ այն հիշվի ու վերածնվի։ Իսկ այս ամենը հասկանալու համար, ցավոք, անհավատ մարդիք, պետք է ետ դառնան ու լսեն ստի քազցր լեզվին՝ հայացքը հառած ճպացաց աչքին, որպեսզի տեսնեն, թե ինչ են կորցնում այն պահից սկսած, երբ վերածնում են սուտը՝ կյանքեր ավիրած։

Հակոբ Գեւորգյան,
Մարտ 8, 2008թ.

Mar 4





Nov 11





Մի քանի օր առաջ, բարեկամ Սոնա Արշունեցին ինձ հետ հաստատելով նամակագրային կապ, ինձ ուղարկեց հետեւյալ նամակը, որն ուղարկել էր «Ազգ» խմբագրությանը եւ հրատարակվել նոյեմբեր 7ի «Նամակ Խմբագրությանը» վերնագրով, սակայն տպագրվել էր կրճատված։ Համաձայնվելով Սոնա Արշունեցու կարծիքին, ես այն ամբողջությամբ հրատարակում եմ իմ կայքում, որպես մեջբերում։

ԼՌԻ´Ր, ՄԱՐԴ ԱՍՏԾՈ
( ՉՏՊԱԳՐՎԱԾ ՆԱՄԱԿԻՍ ՀԵՏՔԵՐՈՎ )

Կարդալով հոկտեմբերի “Ազգի” 18-ի համարում “Ռամազանի պաս է պահում նաև Մութաֆյան պատրիարքը’ չլքելու համար մահմեդական եղբայրներին” հոդվածը ցնցվեցի. Ինչպիսի՜ քամելիոնություն… Եվ նորից “Ազգ”-ի 26-ի համարում տպագրված “Մութաֆյանը դարձյալ Թուրքիայի խոսնակ” Մուրադ Մուրադյանի հեղինակած հոդվածը, որը երկար խորհելու տեղիք է տալիս, որը վերջնականապես պատռում է նրա դիմակը : Մինչև ե՞րբ պետք է շարունակվի ազգային դավաճանությունը: Դեռևս անցած հոկտեմբերին, երբ նա սկսեց իր դավաճանական արարքները, ( Կապված Թուրքիայի Եվրոանդամակցության հետ) ես որպես ահազանգ “Ազգին” ուղարկեցի իմ “Լռի´ր, մարդ Աստծո” նամակը, բայց ցավոք այն չարժանացավ խմբագրության ուշադրությանը ու չտպագրվեց, թերթի խմբագիր պարոն Ավետիքյանը երևի չուզեց խորը վիրավորել պատրիարք Մութաֆյանին ու արատավորել հայ հոգևորականի անունը, կարծելով, որ նա կանգ կառնի, և արդյունքում ստացվեց այն, որ պատրիարքը մոռանալով, թե ի՞նչ առաքելություն ունի կատարելու, մասնակցում է Մահմեդական Ռամազանի տոնին ու նրանց հետ պաս պահում, ասելով, “Համ հայ է, համ էլ թուրք”: Ցնորվել կարելի է. ինչպես է հանդուրժում Պոլսահայ համայնքը նման հոգևոր առաջնորդի ներկայությունը : Արդեն բոլորովին չեմ կասկածում, որ նա մեր սուրբ հարկի տակ իսլամ քարոզի: Կատարված փաստերը ավելի խորացրեցին իմ համոզմունքները, և ուղիղ մեկ տարի անց նորից ուղարկում եմ իմ հոդվածն, որը պահպանվել էր իմ համակարգիչում. կարծում եմ, որ երբեք էլ ժամանակավրեպ չէ ու չի կորցրել իր վաղեմությունը, քանզի ժամանակն ի վիճակի չի մեռցնելու, կամ հիշողությունից ջնջելու ազգն ուրացողի անունը որը հավերժ դաջվելու է նրա ճակատին, որ լրացնում է ազգուրացողների բավական մեծ ցանկը…

ԼՌԻ´Ր, ՄԱՐԴ ԱՍՏԾՈ

Լյուքսեմբուրգից նոր էի վերադարձել’ հոգնած, թևաթափ որ Մեծ Եվրոպան ի զորու չեղավ մեզ հասկանալու և խորը հիասթափություն ապրեցի. արդյո՞ք
մեզ պետք է այդ Եվրոպան , արդյո՞ք մեզ պետք է հայտնվել այն նավի տախտակամածին, որի ղեկը Թուրքիայի ձեռքին է լինելու և հանուն այդ Եվրոպայի արտոնել աղանդավորների բազմացումը , արտոնել այլընտրանքային ծառայությունը և էլի շատ ու շատ խնդիրներ, որ ուղակիորեն կապված է մեր ազգային նկարագրի խաթարմանը: Այս տանջող խոհերս ցրելու համար նստեցի համակարգիչի առաջ ծանոթանալու «Ազգ»-ի լրատվությանը: Երանեկ աչքս չառներ այս երկու տեղեկատվական հոդվածները, որ առիթ հանդիսացան ,որ չլռեմ . 2005-ի Հոկտեմբերի 1-ի համարում «Թուրքիան բարեբախտություն է աշխարհի խաղաղության համար» և 6-ի համարում «Շնորհավորում է պատրիարք Մութաֆյանը» Ես երբեք այսքան հուսախաբ ու հուսալքված չէի եղել. հայրենակիցս իր այս արարքով ասես դաշույնով թիկունքիս հարվածած լիներ:
1965թվականին սովետական ռեժիմի ժամանակ 17 տարիս չբոլորած’ թռուցիկներ էի տարածում , որ ազգս արթնանա թմբիրից, ոտքի կանգնի, Մեծ եղեռնը չմոռացվի. Նկարչական թղթի վրա նկարում էի Մասիսները , նեքևում մի քառյակ իմ գրած «Մենք չենք մոռացել» բանաստեղծությունից.

Մասիսն է եղել մեր տանջանքների,
Հառաչանքների լուռ, անխոս վկան
ՈՒ հիմա որպես շեփոր ռազմի,
Ժամն է, որ գցի լռության չադրան:

Ամենավերջում’ «Հայ փրկության կոմիտե» , երբ այդ կոմիտեն ես էի միայնակ:Այս երկու տեղեկատվական հոդվածները . Պոլսո հայ պատրիարք Մեսրոպ Մութաֆյանի դիմում խնդրագիրը Գ. Շրյոդերին, Անգելա Մերկելին ԵՄ նախարարներին ու 732 խորհրդարանականերին , որ շատ է ցանկանում իր հայրենիք Թուրքիային տեսնել Եվրոմիության կազմում, քանի որ նա արժանի է դրան, իսկ երբ ի ուրախություն պատրիարքի եկավ նրա համար բաղձալի պահը’ բանակցությունների սկսման, երբ Լյուքսեմբուրգում հավաքված ցուցարարներիս սրտից արյուն էր կաթում, շտապեց շնորհավորել Գյուլին, Էրդողանին, Ալի Բաբաջանին… որը սառը ցնցուղի ազդեցություն ունեցավ իմ վրա, Պատրիարք Մութաֆյանը տեղյա՞կ է արդյոք 2004թ. Բրյուսելում, Երբ Եվրոպահայերի հանրահավաքն էր (10000 հազ. ավել մարդ) վեց ժամ շարունակ տեղատարափ անձրևից, փչող սառը քամուց կուչ եկած, բայց հոգով ուժեղ գոռում էինք,-
– Ո´չ թուրքիային Եվրոպա…
Երբ հաղորդումը վարող աղջնակը’ Վանիկ Թաշչյանը, վեց ժամ շարունակ արևմտահայերենով, գեղեցիկ տոնայնությամբ դիմում էր ամբոխին,-
– Դուք կուզե՞ք, դուք համաձա՞յն եք արյունոտ ձեռքերով Թուրքիայի մուտքը
Եվրոպա՞…
_ Ո´չ, ո´չ, ո´չ… ոօ, ոօ, ոօ…վանկարկում էր ամբոխը
Տեղյա՞կ է արդյոք Պատրիարք Մութաֆյանը Լյուքսեմբուրգում’ բուն բանակցությունների օրը երբ հազարավոր մեր հայրենակիցներ սուլում էին Եվրոպային, որ ամեն կերպ խափանեն, խոչընդոտեն Թուրքիայի մուտքը Եվրոպա, երբ Հ.Հ.Դ-ից Մուրադ Փափազյանը, Ալեք Պետիկյանը, Եվրոպայի “Հայ-դատի” գրասենյակի ադենապետ տիկին Հիլդա Չոբոյանը … ամբողջ կոկորդով մեկ մերժում էին նման Թուրքիայի մուտքը Եվրոպա, պատրիարք Մեսրոպ Մութաֆյանը ի՞նչ բարոյական իրավունքով դավեր է նյութում միանձնյա. ու՞մ հետ էր խորհդակցել պատրիարքն այս ազգադավ դիմում խնդրագրերն հղելուց առաջ:
Իր դիրքը չարաշահելով արջի ծառայությու՞ն է մատուցում իր հայրենիք Թուրքիային, երբ հայը թեկուզ լուսնի վրա հայտնված լինի պատահմամբ , նա մի հայրենիք ունի’ Հայաստան է նրա հայրենիքը:
Դուք’ պատրիարք Մութաֆյան, ո՞ր Թուրքիային եք միջնորդում խցկել Եվրոպա,-
– Այն Թուրքիային , որ ազգիդ արյունն է խմել ու ուրանու՞մ է, այն Թուրքիային, որ թալանել է մեզ ու զավթել մեր պատմական հայրենիքը՞, այն Թուրքիային, որ հիմնահատակ քանդել է մեր եկեղեցիները կամ մզկիթ դարձրե՞լ, վերջապես այն Թուրքիային, որ շրջափակման մե՞ջ է պահել Հայաստանը … Այս Թուրքիա՞յին եք երազում տեսնել Եվրոպայի կազմում: Եթե ձեր ձայնը լսելի էր Եվրոպայում, ինչու՞ այն չօգտագործեցիք ի շահ ձեր ազգի, եթե իհարկե ձեզ հայ եք համարում:
Եթե ի զորու չէիք օգնել, գոնե անմտածված, անկշռադատված ձեր քայլով,
չվնասեիք մեր սուրբ գործին ու ձեր ազգադավ արարքով չվիրավորեիք այն
ազգանվեր մեր հայրենակիցներին, որ գիշեր ու զօր լծված են «Հայ-դատ»ի
սուրբ գործին:
Պատրիարք Մեսրոպ Մութաֆյանին խորհուրդ կտայի Հուդայի նման
չլինել դավաճան , ու իր կատարած ազգադավությունը Քրիստոսի բառերով
չարդարացներ ու քողարկեր : Մորթիապաշտության պարագայում լավագույն տարբերակը լռելն է:
_Լռի´ր, մարդ Աստծո:

8-10-2005թ ՍՈՆԱ ԱՐՇՈՒՆԵՑԻ – ԲՐՅՈՒՍԵԼԻՑ

If you can not read Armenian script, visit Armenian Unicode website at http://www.armunicode.org. If you can read Armenian script, however not in this website, then you can also download the PDF file of this open letter.