Oct 22





Կրկեսում ներկայացում էր. ծովային առյուծը հանդիսատեսին զարմանք էր պատճառում իր վարժություններով, որոնք նա անում էր վարժեցնող վարպետի հետ միասին:

Ամեն անգամ վարժությունը լավն էր. անթերի. եւ ամեն անգամ նա, որպես պարգեւ ստանում էր կեր վարժեղնողի ձեռքից:

Հանդեսի վերջում, զարմացած մարդիկ հարցնում էին հանդեսի կազմակերպիչներին, թե ինչպես հանդիպել հանդեսավարին` կենդանուն վարժեցնող մարդուն:

Իսկ երբ զարմացածները հանդիպեցին վարժեցնողին եւ հարցրեցին, թե ի՞նչպես է այս կենդանին հետեւում նրա շարժումներին, հանդիսավարը մեկ պահ լռեց, եւ մտքում ծաղրելով հանդիսատեսին ասաց,–հիմարներ, այս կենդանին չի հետեւում իմ շարժումներին. ես եմ հետեւում նրան. աչքի խաբկանք է սա, իսկ դուք հավատացիք, հիմարներ, հիմարներ…

Aug 27





Բառոքո ժամանակաշրջանում, երբ կանանց արգելվում էր երգել Կաթոլիկ Եկեղեցու խոռում, վիրահատությամբ հեռացվում էին երգիչ եկեղեցական տղաների ամորձին, որպեսզի նրանց մոտ առաջանար, բարձր՝ կանացի, ձայն։

Վայելեք այս հրաշք գործը։

Mar 8





Լսում եմ Արթուր Մեսչյանի «Հաղորդություն» երաժշտությունն ու խոհում… Լսում եմ նրա պարզ բացահայտումը մի սուտ պատմության մասին, որին շատերն են դեռ հավատում։ Նա ասում է, թե ինչպես ոմանց ցուցմունքով՝ Տերը ծնվեց ախոռում, թլպատվեց ու որդեգրվեց։ Արթուրի ասածը շատ նման է իր տարեկիցների խոսքերին… հորս, ու մորս խոսքերին։ Միշտ անհայտ ու միշտ սպասողական վիճակում են մեր ծնողները։ Ո՞վ բարդեց այս փսորված ծամոնի գունդը մեր ազգի գլխին։ Ես այն գիտեմ, բայց չեմ ասի, քանզի… Քանզի, երբ լսեցի Մեսչիանին ու նրա հարցին, թե «ո՞վ է հնարել այս սուտը», հասկացա, որ սուտը հարցաքննել պետք չէ. այն արդեն բացահայտ է որպես սուտ։ Իսկ երբ սուտը բացահայտված է, ապա բողոքարկումն ու մեղանչանքը զուր են, որովհետեւ ստին կարեկցողն ինքն է դառնում զոհ ու չար գործի բաժնետեր։ Ստին պետք է հիշել որպես մղձավանջ, կամ էլ ընդհանրապես չհիշել։ Ստին պետք է նայել որպես թիթեռ չդարձած չորացած որդի ու երբեք չխառնել ներկա հավատքին ու հույսին։ Սուտը՝ որն ունի քառասուն օրվա կյանք, չի կորցնի իր վավերությունը, երբ այն հիշվի ու վերածնվի։ Իսկ այս ամենը հասկանալու համար, ցավոք, անհավատ մարդիք, պետք է ետ դառնան ու լսեն ստի քազցր լեզվին՝ հայացքը հառած ճպացաց աչքին, որպեսզի տեսնեն, թե ինչ են կորցնում այն պահից սկսած, երբ վերածնում են սուտը՝ կյանքեր ավիրած։

Հակոբ Գեւորգյան,
Մարտ 8, 2008թ.

Mar 4





Nov 15





Մի հրատարակչութնան մեջ գտա այս թվերը, որտեղ ցույց է տրվում ամբողջ Միացյալ Նահանգներում գտնվող հիմնարկ–ծառայությունների ընդհանուր քանակը։

(Ցանկը մեծ էր, սակայն ինձ հետաքրքրեց միայն այսքանը։)

Physicians (Բժիշկներ) 774,321
Restaurants (Ճաշարաններ) 516,119
Churches (Եկեղեցիներ) 366,817
Plumbers (Ջրմուղագործներ) 75,802
Marriage Cons. (Ամուսնական խորհ.) 50,341
Phychologist (Հոգեբաններ) 43,659
Pet Grooming (Կենդանի խնամողներ) 25,157

Այս թվերը, գործարար աշխարհում միայն մեկ բան են նշանակում՝ մարդկանց պահանջարկը։ Իսկ սպառվող աշխարհում, թերեւս իմ պատկերացմամբ այն այլ տեսք ունի։ Հ.Գ.

Սկզբում, կենդանիներն էին ապրում,
Դրախտում երեւ՞ի։

Հետո եկան մարդիկ,
Հոգեկան խաղտումներով լի։

Եղան եւ ամուսնական խորհրդատուներ բազում…
Եվ հանկարծ մարդկային աղբից կուշտ,
Խցանվեց կոյուղին։

Ծոմ պահած մարմնով,
Եվ դեռ հոգեկան մաքրման կարիքով մարդիկ,
Մղվեցին վանք…

Բայց հանկարծ ձանձրույթից փախած,
Հասան դրախտանման մի վայր.
Ճաշարա՛ն հասան,
Բայց երկար չանցած նորից հիվանդացան.
Ո՞վ գիտի՝ ճիճու ուտելու՞ց, կամ էլ մի սողու՞ն՝ միջին ասիական։

Ու բժիշկներն եկա՛ն…
Ու սկսվեց ամեն ինչ նորից,
Կրկին անգամ սկզբից,
Բայց առանց դրախտի հաստատ։

Նոյեմբեր 6, 2007
Հակոբ Գեւորգյան

Nov 10





Մութ էր…
Սենյակումս փակված,
Պառկել ու լսում էի Բախի պաղատանքն Աստծուն։

Մութ էր,
Ու հիշեցի օրերս հին,
Երբ հայրս մոմի լույսի տակ,
Սաղմոս էր երգում Աստվածաշնչային։

Ու այդ մթության մեջ,
Հիշում եմ, ծնվում էին գյուտեր,
Գյուտարարներ էին շինվում՝ տեղի՜ն, անտեղի՜ն։

Շինվում էին մարդիկ.
Շինու՛մ էին մարդկանց՝
Անգիտակցությունից ծլած բարակ ճյուղերին,
Խելագարված ծնողների գրկերում մութ։

Հիշում եմ անակնկալ գոռոցն իմ,
Ինը վոլտանի մարտկոցից բխած,
Անգիտական փորձարկման պահին։

Հիշում եմ, ու զարմանքով խորհում,
Ինչու՞ եմ սսկվել մինչեւ օրն արդի,
Ինչու՞ չեմ ասել Ապրե՛ս,
Պարոն Լիդեռ՝ Քո՛ռ։

Ձեր շնորհիվ եմ հիշում անցյալը իմ մութ,
Մութ, բայց ջերմագին,
Մարտկոցից բխած ինը վոլտային։

Նոյեմբեր 10, 2007
Հակոբ Գեւորգյան
Լոս Անջելես, Քալիֆորնիա

Nov 3





Երբ ես մեծանամ, փոքրիկն ինձ ասաց,
Ես կպաշտպանեմ երկիրն իմ ազատ,
Երբ ես մեծանամ, տարեցն ինձ ասաց,
Եվս մեկ անգամ ես հող կդառնամ:

Երբ ես պաշտպանեմ երկիրն իմ ազատ,
Փոքրիկն այս անգամ վախեցած ասաց՝
Ես կկրակեմ թշնամուն անհայտ…
Ու նենգ ժպիտով գետինը դարձավ։

Երբ ես մահանամ՝ նորից հող դարնամ,
Տարեցն այս անգամ կասկածով ասաց՝
Ես կերազեմ դրախտում ապրել…
Ու լուռ ետ նստած երկինքը դարձավ։

Երբ ես սատկացնե՛մ թշնամուս անհայտ,
Փոքրկն այս անգամ բարկացած ասաց,
Ես կայրեմ նրան, ու մոխիր դարձած,
Քամուն կհանձնեմ, որ կորչի անհայտ։

Երբ ես հող դառնամ, գերեզմանիս տակ,
Տարեցն այս անգամ խենթորեն ժպտաց,
Ես էլ չեմ լինի պարազիտ, անպետք,
Այլ պարարտանյութ երկրիս համար։

Երբ ես ազատվեմ թշնամու մոխրից,
Փոքրիկն այս անգամ դեպի վեր դարձավ,
Ես ամպերի չափ աղոթքներ կասեմ,
Որ Աստված տա ինձ այն ինչ կամենամ։

Եվ հանկարծ տարեցն հանդիպեց մահին,
Փոքիրկն էլ անցավ մեկ այլ նոր խաղի,
Հասա՞վ տարեցն իր անհայտ գահին,
Գտա՞վ փոքրիկը սերը երկնային։

Անհայտ մնացի ես, ու միտքը իմ,
Տեսնես ու՞ր մնաց անհայտ թշնամին,
Մեկ մեզ տեսնում ենք բարձունքի գահին,
Մեկ էլ հողի տակ՝ տապանաքարի։

Նոյեմբեր 3, 2007
Հակոբ Գեւորգյան,
Լոս Անջելես, Քալիֆորնիա