Մեր վաղվա օրն ավելի լուսավոր է, քան մեր երեկն ու այսօրը։ Բայց ո՞վ կերաշխավորի, որ մեր վաղը չէ մյուս օրն ավելի վատը չի լինի, քան մեր երեկ չէ առաջի օրը…

Իմ կարծիքով, երբ գործի է անցնում բաց աչքերի երազանքների իրագործումը, պետք է հասկանալ, որ այդ նույն երազանքի իրագործման մասնակիցներն այլ կերպ կարող են իրագործել իրենց երազանքները:
Բայց մի բան պարզ է ինձ. գնալով մարդիկ էլ չեն երազում. էլ չի լինի երևակայական` ռոմանտիկ կյանք:
Էլ ու՞մ է պետք մեր վաղը չէ մյուս օրը, եթե այսօր զզվում ենք երեկվա օրից ու մղձավանջ կոչում դրա նախորդը:

Ինչեւէ, ես էլ իմ կարծիքը գրեցի թեմայի քննարկումների մասնակիցներից մեկին. ահա այն:

Հարգելի Հարո Մհերյան,

Իսկ աթեիստներին` գիտնականներին, պրոգրեսիոնիստներին, լիբերալիստներին, եւ բոլոր նրանց, ովքեր անհամբեր սպասում են «գլոբալիզացիայի» վերջնական կայացմանը` հանգիստ կյանքին, ես ունեմ ընդամենը մեկ հարց.
—Եթե ամբողջ աշխարհում լինի հավասարություն, պետք չլինեն ստեղծագործ մարդիկ, պետք չլինեն արվեստագետներ, արհեստավորներ. կարիք չլինի ծախսած էներգիայի դիմաց համարժեք էներգիայի գնումը. արդյոք, երբ վիրահատության կարիք ունենաք, կհամաձայնվե՞ք վիրահատվել Համակարգչային Ռոբոտ-CNC Վիրա-բոտի մոտ:

Ինձ բախտ է վիճակվել կարճ զրույց ունենալ այս դաշտանազուրկ ղզողլանի հետ. նա անընդհանտ «աշխատանք» է տանում այսպես ասած` «հայկա-սորոսական շոուբիզնեսում», մուլտֆիլմերի միջոցով ներկայացնել հայության արտագաղթը:

Երբ ես նրան ասացի, որ սփյուռքից եմ, ու իմ ընտանիքս ավելի կարեւոր է քան թե արտագաղթի «վայ-վույը», նա պատասխանեց մոտավորապես այսպես,–սփյուռքից այսքան ժամանակ այսքան ապուշ արտահայտություն չէի լսել:

Այսինքն, սրա վեջը չէ սփյուռքահայության կարծիքը: Իսկ իմ ունեցած տվյալներով, միայն սփյուռքահայության մի մասն է, որը կփրկի Հայաստանը:

Ես հիմա դանդաղկոտ կրիաի պես եմ ու չեմ տեղավորվում ժամանակի մեջ, որպեսզի գրի առնեմ Հայաստանի Փրկարար մարդկանց մասին, սակայն նեղացկոտ էլ չեմ, որ դռան ետեւից երեբեւէ հուզվեմ ու ընդիմանամ գաղափարի իրականացմանը:

Հայաստանը, չսիրելի մարինե, նախ եւ առաջ իմ Հայրենիքն է. հետո քո նման ագառկեքի կայարանը:

Հակոբ Գեւորգյան
gevorgian.com/hakob/

Ամեն անգամ վարժությունը լավն էր. անթերի. եւ ամեն անգամ նա, որպես պարգեւ ստանում էր կեր վարժեղնողի ձեռքից:

Հանդեսի վերջում, զարմացած մարդիկ հարցնում էին հանդեսի կազմակերպիչներին, թե ինչպես հանդիպել հանդեսավարին` կենդանուն վարժեցնող մարդուն:

Իսկ երբ զարմացածները հանդիպեցին վարժեցնողին եւ հարցրեցին, թե ի՞նչպես է այս կենդանին հետեւում նրա շարժումներին, հանդիսավարը մեկ պահ լռեց, եւ մտքում ծաղրելով հանդիսատեսին ասաց,–հիմարներ, այս կենդանին չի հետեւում իմ շարժումներին. ես եմ հետեւում նրան. աչքի խաբկանք է սա, իսկ դուք հավատացիք, հիմարներ, հիմարներ…

Character Assignation Attempt Made on Armenian National Hero Monte Melkonian

Dear Friends,

On April 2, 2010 on Open Source Radio, an interview with Armenian decorated filmmaker and documentarian Ted Bogosian was podcasted (see: http://www.radioopensource.org/ted-bogosian-confessions-of-a-truth-hound/). Beginning in the 9th minute of the show, in a matter of a fact tone, unsubstantiated and defaming claims were made that Armenian National Hero Monte Melkonian had engaged in the sales of drugs, arms and had started an Armenian terrorist movement. He was also accused of serving time in prison for masterminding numerous bombings in Europe, including the Orly Airport bombing in France, which took place on July 15, 1983, and resulted in the loss of many innocent lives.

All of the self-appointed “truth seeker” Ted Bogosian’s allegations are simply not true and unfitting for any National Hero. To add insult to injury, the show has been spreading all over the internet, being reposted on well known sites, and is getting rave reviews in the comments section. Basically, Ted Bogosian has rewritten Armenian history to the uninformed world, painting Monte Melkonian, our modern day hero, into a radicalized bloodthirsty terrorist.

I encourage all of you to read an article which was posted at Hetq Online to counter Bogosian’s claims which can be found at: http://hetq.am/en/society/monte-14/ and a version of which follows the body of this message.

The late Armenian National Hero Monte Melkonian no longer has his own voice to make objections to his accusers and defend his good name. Thus it is up to all those who appreciate our hero, who lost his life in battle in Artsakh on June 12, 1993, while defending our nation from those who intended to annihilate us. I encourage you to leave a comment regarding your feelings about this unjust situation on any sites where you find the interview posted as well as write or call Ted Bogosian, at tedbogosian@mac.com. his legal counsel Jeffrey K. Techentin of ADLER POLLOCK & SHEEHAN P.C. at (401) 427-6147.

Let us not turn our backs on any of our Armenian National Heroes, and especially Monte Melkonian, who sacrificed his entire adult life for the sake of our well being and our future existence as Armenians. We need to be vigilant and send a disapproving message to ANYONE who would dare try to soil the name and reputation of those who are undeserving of such attacks. Our message needs to be strong and swift, so that others who are contemplating such actions in the future will think twice. By doing this today, we lessen the chances of another character assassination attempt on our Armenian National Heroes.

Please pass this message on to everyone you know, be they Armenian or not, as this is not just an Armenian issue, this is an avoidable human tragedy that could happen to anyone. It is our responsibility as members of civilized society to educate and enlighten the culprits of such crimes that we will not tolerate destructive actions against others.

Respectfully yours,

Ara Manoogian

Ted Bogosian And His Untruths About Armenian National Hero Monte Melkonian

By Ara Manoogian

Seventeen years following his martyrdom in Artsakh, Armenian national hero Monte Melkonian is once again a victim of defamation. I came across a very interesting interview on Radio Open Source with an Armenian decorated filmmaker and documentarian Ted Bogosian. The subject of the interview was Ted’s vocation – seeking the truth and telling it.

Open Source Radio host Christopher Lydon introduced Ted Bogosian as a truth hound and put the ‘what is truth’ question to him (see: http://www.radioopensource.org/ted-bogosian-confessions-of-a-truth-hound/). What I heard in response, less than halfway through the interview, led me to think that Ted may have misheard Christopher, thinking he had been asked ‘what is a lie’ or, for that matter, how to present a lie as truth.

As someone committed to truth seeking, I was at first thrilled to learn about an alternative experience from a prominent Armenian until I heard the following statements made by him:

“In Armenian Journey there is a very important sequence which didn’t make the cut. And that is that I started to pursue an interview with a young man of my age and background named Monte Melkonian. And Monte was born in about the same year, in the central valley of California. And while I was at Duke, he was at Berkeley, and when I went to graduate school, he went to graduate school in Beirut. And he was pursuing the truth about the Genocide in his own way and he became radicalized and he went underground and started selling arms and started selling drugs and started an Armenian terrorist movement. And so while I was making Armenian Journey, he was in jail in France, for having masterminded several bombings in Europe, at Orly Airport and at Turkish embassies and other businesses, where many innocent people were killed. And so, I went to see Monte in prison, and it was quite a moment, because he thought that I was there to kill him since he didn’t know who I was and wasn’t expecting a visitor that day. But I came to start corresponding with him and came to understand his manifesto; and I realized that what he was doing was similar to what I was doing, except in a different theater. And so, my battle was against the media to try to tell the story one way, and his battle was more traditional. So, that didn’t make the cut, because I wouldn’t have been able to get the film on television had I presented that manifesto. But I mention it because I want to say that I think this sort of thing is in the blood, not only of Armenians but of people who want to tell the truth and, that is, they’re willing to go there no matter where it leads.” (The audio fragment is at 09:16-11:36).

Having devoted over a decade of my life researching Monte Melkonian’s brief and thorny path, it was especially saddening for me to hear such irresponsible and defaming statements coming out of the mouth of a “truth seeker” such as Ted Bogosian. His statements manifest shoddiness of research, sweeping generalizations and a self-indulgent distortion of recent Armenian history.

I would like to see one single piece of evidence supporting Ted Bogosian’s claim that Monte Melkonian was a drug dealer, arms dealer and the founder of an Armenian terrorist movement, who masterminded the Orly Airport attack in France. These are the three major things against which Melkonian had been struggling with all his essence, endangering his life in the process. It was the Orly attack that catalyzed the split of the Armenian Secret Army for the Liberation of Armenia (ASALA).

To be more specific, below I have singled out each of Ted Bogosian’s inaccurate claims. Let’s start from the most innocent inaccuracies.

T. Bogosian’s claim #1: “And Monte was born in about the same year.”

Ted Bogosian was born in 1951, whereas Monte Melkonian was born in 1957, thus not “a young man of my age,” as Ted is claiming.

T. Bogosian’s claim #2: “…and when I went to graduate school, he [Monte Melkonian] went to graduate school in Beirut.”

Monte Melkonian was admitted to a graduate school at Oxford, but chose to give up his academic career in favor of a trip to Beirut at the onset of the second phase of the Lebanese Civil War, when he joined the defense of Bourj Hammoud, the Armenian quarter of the city.

T. Bogosian’s claim #3: “…and [Monte Melkonian] started selling arms and started selling drugs…”

All the accounts of people who knew him, whether interviewed by me or other researchers, including those who spoke up at their own initiative, indicate that Monte was adamantly opposed to drugs, be they for use or for sale. Throughout my research, I haven’t come across any evidence of Monte being involved in arms or drug dealing.

According to one of Monte’s brothers-in-arms, once Monte, already a Commander of the Martuni Defense Region, of the newly self-declared Republic of Nagorno-Karabagh, refused Samvel Babayan, Commander of the Nagorno-Karabakh Defense Army, to promote an officer only because he smoked marijuana. He had even banned his soldiers from using alcohol, which was common practice in other detachments.

More importantly, Monte earned himself highly influential enemies after burning lucrative cannabis fields in a noble attempt to shut down the local drug trade. This deed was followed by a few attempts on his life. One might assume that Monte could use the proceeds from supposed drug sales to feed and equip the poorly armed fighters under his command. All evidence indicates that he had ignored any such compromise.

T. Bogosian’s claim #4: “…he [Monte Melkonian] started an Armenian terrorist movement.”

This is an outright false statement. ASALA, to which Ted Bogosian refers, was founded in 1975 in Beirut, Lebanon, during the first phase of the Lebanese Civil War by Harutiun Takoshian, alias Hagop Hagopian. This was three years before Monte arrived in Lebanon for the first time in his adult life. Monte was recruited by ASALA in 1980, after serving in an Armenian militia group in the Beirut suburb of Bourj Hammoud helping defend the Armenian population during the Lebanese Civil War.

Furthermore, based on the accounts of both supporters and opponents of ASALA, Monte played a pivotal role in the violent split of the organization in 1983 – into those who supported the despotic leader Hagop Hagopian and those who disapproved his methods of struggle exactly because it took innocent lives, as well as distracted the attention from the cause, for which the attacks were supposed to raise awareness.

T. Bogosian’s claim #5: “…he [Monte Melkonian] was in jail in France, for having masterminded several bombings in Europe, at Orly Airport and at Turkish embassies and other businesses, where many innocent people were killed.”

A sweeping generalization. Monte Melkonian was arrested and eventually charged with possession of a falsified passport and an illegal handgun in Paris on November 28, 1985. He was sentenced to six years in prison, but served only three and a half.

The Orly Airport attack, which took place on July 15, 1983, in which many innocent people were killed and wounded, was masterminded by Monte’s already arch-enemy, Hagop Hagopian, and carried out by the latter’s supporters in Paris. The only people tried for the Orly Airport attack were Varadjian Garbidjian (also spelled as Varoujan Garabedian, life sentence; released after serving 17 years), Soner Nayir (15 years), Ohannes Semerci (10 years).

Parallel to the preparation of the Orly Airport attack, inner turmoil was in progress within ASALA due to the widening gap between the members of the organization over H. Hagopian’s despotic leadership, the methods of struggle and, specifically, the implementation of the Orly attack. Monte was in the opposition wing. But despite his efforts to cancel the Orly tragedy, it was implemented, accelerating the final split of ASALA.

“If we lose Karabakh, then we will turn the final page in the history of the Armenian people,” once Monte Melkonian famously said in an interview in Karabakh. Who knows? Considering Monte Melkonian’s indispensable contribution to the overall victory of the Armenians against Azerbaijan, Karabakh war could have been a lost cause, had he been the mastermind of the Orly Airport attack and therefore sentenced to life in prison.

Melkonian was arrested twice. In his court documents there was neither evidence, nor were there allegations supporting Mr. Bogosian’s announcement regarding his participation in the attack in any form, as well as arms and/or drug dealing. It would have been convenient for the French authorities and to Monte’s enemies to find such evidence, but there was none to be found.

T. Bogosian’s claim #6: “I went to see Monte in prison, and it was quite a moment, because he thought that I was there to kill him…”

Okay, let me try to get this straight. Monte thought that Mr. Bogosian came to the prison to kill him? So, Mr. Bogosian is saying that Monte thought an Armenian-American filmmaker was going to walk into Fresnes Prison, a maximum security correctional facility, formerly a Nazi concentration camp, armed guards watching his every move, and kill him? What about checking for weapons prior to entering the facility and the multiple checkpoints before getting to the telephone booth sized visiting area that has thick glass separating the visitor from the detainee? Ted Bogosian makes it sound like Monte was in a health spa in the South of France.

I provided my arguments as accurately as I could and am willing to embrace supporting evidence that proves Mr. Bogosian’s claims. Otherwise, as a friend of mine put it, Mr. Bogosian’s interview is more like “Ted talking about Ted – not the truth.” I welcome facts, as they will enrich our knowledge about who Monte Melkonian really was. With that said, I invite Ted Bogosian to set the record straight by exchanging his recollections with evidence and facts. Otherwise a public apology from Ted Bogosian is in order.

Ara Manoogian is a human rights activist representing the Shahan Natalie Family Foundation in Artsakh and Armenia, as well as a member of the Washington-based Policy Forum Armenia (PFA)

Ի դեպ. սա էլ այսօր եմ նկարել իմ iPhone հեռախոսում եղած SketchBook Mobile ծրագրով։

Ճանապարհին մի երաժշտություն էինք լսում ռադիո կայանով, երբ ես քեռուս տղային ասացի Ջիվան Գասպարյանի եւ Մայքլ Բրուքի երաժշտության մասին. ասացի, որ այն երաժշտական նոր ձեւ է. դուդուկի եւ ռոք՝ էլեկտրոնային կիթառի համատեղմամբ։ Շատ հետաքրքրեց իմ բնութագրումը. եւ նա ցանկացավ լսել այդ գործը։ Եվ մենք լսեցինք Թոմասո Ալբինոնի «Ադաժիո» երաժշտության նորագործությունը՝ Մայքլ Բրուքի եւ Ջիվան Գասպարյանի կատարմամաբ։

Իսկապես որ գերազանց մի կատարում է այն, իսկ անձամ ինձ շատ է գոհացնում նրանց «Հայլիթ» երաշտությունը։

Ցանկանում եմ այս հաղորդագրությամբ աշխարհին լսելի դարձնել այս լավագույն երաժիշտներին. ի՞նչ եք կարծում, ինչպե՞ս է լսվում հայկական դուդուկը ռոք երաժշտության հետ համատեղ։

Իմ վերջին վերլուծումների արդյունքում ստացված բանաձեւ.

երբ բուրգի գագաթում հասած վեհափառը կորցնում է հավասարակշությունը, ապա այն փրկելու համար, գաղափարակիցները, հավատացյալները, ցավակիցնրեը, նախանձողները եւ մրցակիցները վեհափառի պետք է շրջեն բուրգը. ինչպե՞ս շրջել. հիշել է պետք այն խոսքը, որը Հայ ազգի մարդիկ օգտագործում էին հաճախ, ասելով,–Մի կողմ քաշվի՛ր։

]]> http://gevorgian.com/hakob/archives/2009/11/02/21/04/10/feed 2 http://gevorgian.com/hakob/archives/2009/10/12/21/11/57 http://gevorgian.com/hakob/archives/2009/10/12/21/11/57#comments Tue, 13 Oct 2009 04:11:57 +0000 Հակոբ Գեւորգյան http://gevorgian.com/hakob/?p=360 ՎԱՎԵՐԱԳՐԱԿԱՆ ԿԱՐՃ ՆՈՐԱՎԵՊ

Իսկ այս լուսանկարչության հետ ունեցած իմ հուշերը այդքան էլ դուրեկան չեն…տիպիկ Ամերիկյան են, կարելի է այդպես պիտակավորել։ Երեւի թե կարդացողի մոր հարցեր առաջ գան, թե ինչի մասին է խոսքը, ինչու է այն անդուր եւ այլն…կասեմ շատ հակիճ. երբ նկարում էի այս նկարը, հանկարծ ինձ մոտեցավ Բանգլադէշի լեզվող խոսացող մի հնդիկ ու ասաց,––կներեք պարոն, այստեղ լուսանկարչությունն արգելված է։ Դե ես էլ չցանկացա դիմադրել կապ պատասխան տալ նրան, այլ պարզապես շարունակեցի մի քանիսն էլ նկարել։ Ինչեւէ, ահա եւ այն նկարը որի համար այսքան գրեցի։

Վերջերս իմ բարեկամներից մեկը՝ Լիանան, ինձ տրված բարեմաղթանքների հետ մի հարց տվեց. նա ցանկություն հայտնեց տեսնել իմ աշխատանքներից. տեսլեն թե ինչ գործեր եմ անում եւ այլն…

Այսօր որոշեցի այստեղ տեղադրել մի քանի նկար, որտեղ պատկերված են մեկ կուժ եւ մեկ սափրվելու օճառաման։ Այդ կուժը ես պատրաստել եմ 2008թ Նոյեմբեր ամսին։ Այն ժամանակ դեռ նոր էի ձեռք բերել ճախարակագործության գործիքը, որի մասին շա՜տ էի երազում։

Այդ գործիքի հայտնվելու առնչությամբ էլ մի հետաքրքիր պատմություն եղավ։ Բանը նրանում է, որ (ԱՄՆի) խանութներում՝ սովորաբար փայտագործության խանութներում, փայտի ճախարակագործության սարքերը բավականին թանկ են։ Եվ մի օր, որոշեցի մտնել այդ խանութներից մեկն ու գնել իմ երազած գործիքը։ Բայց երբ լսեցի արժեքը, իսկույն տխրեցի. այն ավելին էր, քան իմ ձեռքում եղած գումարը։

Ի՞նչ արած, այդպես էլ է լինում։ Վեր կացա, եկա տուն ու մտա ինտերնետ։ Չանցած մի կես ժամ, հանկարծ ինտերնետային crageslists կոչվող կայքում գտա հե՛նց այն գործիքը, որն ուզում էի, տաս անգամ ավելի էժան գնով։ Ճիշտ է, այն մի քիչ օգտագործած էր, սակայն ամեն ինչ տեղում էր. այն չէր կարող կոտրված լինել, քանզի այսպիսի գործիքների հետ կատակ չեն անում, եթե անգամ փորձես հակառակել նրան (չափից դուրս ուժ գործադրելով սարքավորմանն ու փայտին), այն քեզ տապալի…ու, ախպերս որ դու ես, էդ գլուխը որ քո վրա է, դու շատ կտուժես։ Այդպիսով էլ ես ձեռք բերեցի գործիքն ու սկսեցի գործածել այն։ Դեռ շատ գործ կա անելու։ Երբ նորություն լինի, կրկին կհայտնեմ։ :)

Ահա եւս մի քանի նկարներ, այլ տեսանկյունից։

Here is a video shot made by KCRW studio. Enjoy.

Los Angeles from Mt. Washington, Photographer Hakob Gevorgian

This photography, where you see the downtown Los Angeles, was taken by me few months ago. Today, as I was looking at the past photos, I decided to place this one in my website. There are also two recent pictures that I’ve put in my gallery — views of Burbank AMC, and Smoke of Khunk (Խունկ, Khunk is an incense used by most Armenians during Christian religious events, ceremonies and funerals.):

The later one is used to remember beloved friends and all people who have done good in their life. Such can be a father, a close friend or Jesus Christ to who Armenian nation believes in at most. Such remembrance can’t be forgotten. It’s ought to be told, speaken about and comemorated by all and of an utmost importance to everyone.

All good people shall not forget their past — it’s never too late to expose the views.

4 Ninna Nanna (Feat. Alice Carreri Pardeilhan) – Lulu Rouge

le notti di cabiria – Nana Kinomi,coba

plein soleil – hiroko kokubo,yoichi yashiro,

Մոլորակ երկրի սիրուց գեղանի,
վազում էր այն երկիրը ի վար,
ամոթից՝ երկրի գեղատես մարմնի,
հալվում էր ասես ամաչկոտ փերի։

Հպվելով ամպին, երկինքը ի վեր,
անկախ իր կամքից առաջընթացիկ,
սիրո խոսքն ինք իր մեջ պահած,
վերանում օդում ի սեր աշխարհի…

* * *

Այպսիսն է կյանքը, երկրի վրա։ Այսպես են ուղղորդվում մտքերը մարդկային։ Եվ ոմանց համար ասուպ են դարձել որոշ ազգերի մարդիկ միամիտ։ Եթե կիսվել են մարդիկ մոլորյալ, ապա այսպես կլինի ավարտն աշխարհի.

Ոմանք իրենց վեհ պահած մնացածներից, իրենց կպահեն հմայիչ երկրի պես. միշտ գայթակղանքի գերի պահելով մնացածներին. ինչպես ասուպներին։ Իսկ մնացածներն իրենց պահելով  հայտնություն առնող ասուպների պես, միամիտ սլացքով կգան երկիր։ Եվ այս երկուսի բախման ընթացքին, կբխի նոր լույս՝ ասուպի մահից։ Եվ այդպես շարունակ, նորանոր մարդիկ, ասուպների պես կհալչեն օդում. չգիտակցելով թե ու՞ր էին գնում եւ ի՞նչի հասան։

Բայց թող որ հանկարծ երկիրը դաժան, հաճույք ստացած ասուպի մահից, դեպ իրեն ձգի մի մեծ ասուպի. այն ժամանակ չեմ նախանձնի նրա հմյնքին, որն էլ չի վայելի նոր մահը լույսի, քանզի նոր լույսը՝ այրվող ասուպի, իրեն այդ անգամ ներում չի շնորհի. կտաքանա, կայրվի, բայց կմնա ուժի մեջ հստակ, ու զարկելով երկրին հուժկու հարվածով, առանցքից դուրս կբերերի նրան հավիտյան, երբեմնի մոլորակ երկրին գեղանի։

Ահա թե ինչպես կլինի վերջն այն ամենի, ինչ մարդիկ տեսան, եւ փորձում են այդ իսկ կերպով էլ վարվել, ի սեր իրենց սեփական մարմնի, մտքի եւ ոգու…չարեգեղ։

Հակոբ Գեւորգյան
Հունվար 1, 2009թ., Լոս Անջելես

Հարին՝ Քրիսի կինը, որն ինքնասպան էր եղել Երկրում, այցելում է Քրիսին, տիեզերքում գնտվող Սոլարիս նավում, որպես Պլազմատիկ Օվկիանոսի կողմից արարված մատրիքսային մի նյութ։ Նա փորձում է կրկին ինքնասպան լինել, սակայն ավաղ, Պլազմատիկ Օվկիանոսը չի ներում նրա ոգին, եւ ետ է բերում Քրիսի մոտ։ Իսկ վերջում, կամա թե ակամա, նա անհետանում է, իր իսկ կամքով, հանգիստ թողնելով Քրիսի խճճված մտքին։

* * *

Հանդիպումն ավարտվել էր ու արդեն ժամանակն էր դուրս գալ իրենց գրասենյակից, երբ հանկարծ լսեցի մի հեվացող ձայնով մարդու, որին գործնական խոսակցության ժամանակ այդպիսին չէի լսել։

- Հակոբ, վարկիան մը կեցիր, քեզի բան մը պիտի ցըցըցնեմ,-հեվացող ձայնով դիմեց ինձ Ալիսն ու շտապ բացելով գրապահարաններից մեկի դուռը, ցելաֆոնե տոպրակը դուրս բերելով շարունակեց խոսքը, արդեն զզվանքվ նայելով տոպրակին,-վարկիան մը կեցիր։
- Սա ի՞նչ է,-զարմացած եւ հետքրքրված դիմեցի իրեն հայացքս դեպի տոպրակը։
- Սա բանմըն է, որ պիդ ցըցըցնեմ քեզի, որով այս տեսակ բաներ չգնիս։
- Է՞հ,-հանկարծ լսելով մանկիկի ձայնը հասկացա, որ ներսում մանկական մի խաղալիք է, որը շարժելուն պես սկսում է խնդալ եւ խոսել։
- Հիմա նայիր, նայիր թե ինչ կըլլա,-հեգնանքով եւ հալածանքի միտումով Ալիսը դուրս բերելով խաղալիքը սկսեց տակն ու վրա անել այն, որպեսզի սկսի խնդալ եւ խոսել։

Ինձ մեկ պահ թվաց թե այդ խաղալիքն անվորակ է, ու այս ամբողջ ներկայացման պատճառն այն է, որպեսզի խորհուրդ տրվի նոր գնողներին չգնել այն, սակայն դա բոլորովին էլ այդպես չէր։
Մանուկը՝ խաղալիք, ամեն մի շարժումից եւ հարվածից հետո սկսում էր խնդալ եւ վերջում անգլերեն արտասանում էր՝ Իսլամն է լույսը։
Ալիսի համար այդ երեւույթն անչափ տհաճ էր, քանզի խաղալիքի բացահայտումից հետո նա խոստովանեց, թե որքան է ատում մուսուլմաններին, քանզի ինչպես իրեն էին հայտնել Կաթոլիկ եկեղեցում, այդ խաղալիքը պատրաստված է մուսուլմանների կողմից, որպեսզի ատելություն սերմանի քրիստոնեաների հանդեպ։
Միգուցե Ալիսի տվայտանքը տեղին էր, քանզի իստ իս նա այդքան էլ տեղյակ չէ աշխարհի իրական անց ու դարձին. ԱՄՆում բնակվող շատ հայեր են այդպիսին՝ անտեղյակ թե ինչ է գալիս ու գնում մարդկանց վրայով, ինչ ահ ու սարսափ, ու թե ում կողմից, եւ ինչու…
Թեեւ ինձ համար այսպիսի դեպքերն այլեւս նորություն չէն։ Շատ պարզ մի պատճառով. Բնականություն է բացակայում այդպիսի դեպքերում, այն ուղղակիորեն ճչում է իր կեղծությամբ, այն սադրանք է՝ սաբոտաժ։
Լուսաբանելու համար թե ինչու է այն այդպիսին՝ անբնական, կարելի է զրուցել շարունակ եւ շարունակ… Զրուցենք հենց կենդանական աշխարհից. Զրուցենք գայլերից, թե ինչպես են իրենք սահմանում իրենց տարածքները՝ միզելով եւ աղտոտելով իրենց շրջապատը, եւ հաստատվում այդտեղ, որին հաջորդող տարածքում ապրում են այլ գայլեր, կրկին իրենց միզով եւ կեղտով սահմանված տարածքներում։
Այս բնազդը բնականության մեջ գործում է պարտադիր ու պատշաճորեն։ Մի բան է մտնել ուրշի տարածք, այլ բան է այդ տարածքում հաստատվել. Դա դժվար է՝ բնության մեջ, բայց արի ու տես մարդկանց խմբերում այսպիսի օրենքներն այլ կերպ են գործածվում։ Հարկավոր է գեթ մեկ առիթ, լինի դա կեղտոտ կամ էլ բարի, եւ երբ այն տեղ բռնի մարդկանց տարանջատ խմբերում, տեղի կունենա այն ինչ չկա բնության մեջ։ Կլինի նախանձ, հալածանք, ծեծ ու ջարդ…կոտորածներ անգութ. եւ այս ամենը լոկ մեկ սադրանքով՝ երրորդի կողմից, հակառակ կողմերից մեկի տարածքում կեղծիք սփռելով…հետո թող կողմերը լուծեն այն խնդիրը, որը բերվեց ու բարդվեց այդ երրորդի կողմից։

Իդեպ, ավարտին ասեմ, որ այդ մանկական խաղալիքը պատրաստված է Ֆիշեր-Փրայզ եւ Մարթել ընկերություններ կողմից։ Ա՜խ Ֆիշե՛ր Ֆիշե՛ր, շախմատի երբեմնի գրոս մաստեր…երանի թե քո ազգությունը կապ չունենար այս ամենին, բայց արի ու տես, կեղտն իր գարշելի հոտը չի կորցնում։

Հակոբ Գեւրոգյան
Դեկտեմբեր 24, 2008թ
Լոս Անջելես

Stranded alone on a sea of emotion
You found me
Your love was a light
In the darkness that shone
So profoundly
Say that you’ll stay
Do not be afraid, afraid
You, you’re my breath
The air I breathe
You are my imagination
Su le finesse
Song of my heart
Secrets I’m not afraid to whisper

Con te partiro
I’ll go where you lead me
Wherever you are
(forever and ever we’ll stay)
In love together
I will go with you
I’ll go where you lead me
Forever true
(forever and ever we’ll stay)
In love together

Stranded alone on a sea of emotion
You found me
It’s you who first found me
Come here, come here
Put your arms around me,
Come here
It’s you who surrounds me
Come here, come here
Come here
Come here
You, you’re my breath
The air I breathe
You are my imagination
Su le finesse
Song of my heart
Secrets I’m not afraid to whisper

I will go with you
I’ll go where you lead me
Forever true
(forever and ever we’ll stay)
In love together
Con te partiro
I’ll go where you lead me
Wherever you are
(forever and ever we’ll stay)
In love together
I will go with you
I’ll go where you lead me
Forever true
(forever and ever we’ll stay)
In love together

Con te partiro
I’ll go where you lead me,
Wherever you are
I will go with you
I’ll go where you lead me
Forever true
In my…
Heart!

Hi,
I just want to tell everyone that I am so grateful to have each of you in
my life. I pray you all have a blessed day. It was difficult for me to
decide who I thought would DO this. I hope I selected the right twelve.
Please send this back to me. (You’ll see why.) May everyone who receives
this message be blessed. There are 12 months/12 disciples/12 tribes of /
Jesus’ birth celebrated in the 12th month. There is nothing attached. Just
send this to twelve others. Prayer is one of the best free gifts we
receive. There is no cost, just a lot of rewards. Make sure you pray, and
pray believing God will answer. May today be all you need it to be. May
the Peace of God and the freshness of the Holy Spirit rest in your
thoughts, rule in your dreams tonight, and conquer all your fears. May God
manifest himself today in ways you have never experienced. May your joys
be fulfilled, your dreams be closer, and your prayers be answered. I pray
that faith enters a new height for you; I pray that your territory is
enlarged. I pray for peace, healing, health, happiness, prosperity, joy,
truth and undying love for God. Now send this to 12 people within 5
minutes and remember to send this back…. I count as 2, you’ll see why.
Suggestion: copy and paste rather than forward.

Blessings,

Narine

Murs for President.

Surprisingly, the waiting lane was long. There were many people, both inside and out, happily having conversation.

Few moments later I noticed that almost all of them had a snall Voter sticker on the right side of their chest. Some of them would get a cup of regular coffee for free, some specialty drinks, and some food.

And what grabbed my attention was the person taking the orders with such passion and speed, that I didn’t have time to chat with the clerk.

Overall happily I got my coffee and got back to work.

My fifteen minute brake is almost over.

Penumbra, Michael Brook & Djivan Gasparyan

Անցյալ տարվա վերջում Լոս Անջելեսի Ռոյս Դահլիճում կայանալիք Ջիվան Գասպարյանի եւ Մայքլ Բրուքի համերգի հետաձգման՝ Ջիվան Գասպարյանի ոտքի կոտրվածքի պատճառով, այս տարվա սկզբում տեղի ունեցած նրանց համերգից մեկ հատված. Ադաջիո, Ջիվան Գասպարյանի եւ Մայքլ Բրուքի կատարմամբ։

քորփորացիա՝ իշխանություն՝ ժողովրդավարություն՝ ռազմավարություն՝ վարիգնալություն՝

Իմ կարծիքով, հարցը սխալ է դրված։ Կախվելը, դա արատավորության գաղափարախոսությունն է։ Հայերը պետք է իրենց մտքներից դուրս հանեն կախվելու խնդիրը։ Հայերը պետք է մտածեն, թե ու՞մ կպչեն։ Այո՝ կպչե՛լ։

Մի շատ պարզ օրինակով կարելի է համեմատել կպչելու եւ կախվելու տարբերությունը։ Հայաստանցիներն այս օրինակը լավ կհասկանան ու հույսով եմ որ այն կիրագործեն։

Երիտասարդ տարիներին, երբ առաջին ձյան հալվածքը սառչում էր մեր թաղամասի փողոցներում եւ ստեղծվում էր սառույցի շերտ, տղաներով սպասում էինք անցնող մեքենաներին, որպեսզի կպչեինք դրանց ետեւից եւ սահեինք դրանց հետ։ Երբ անցնող մեքենայի որակը լավն էր, կպչում էինք դրան ու շարժվում առաջ այնքան, մինչեւ հասնեինք հալված շլոփաներին։ Իսկ երբ անցնող մեքենայի որակը վատն էր, մենք չեինք մոտենում այդ խախուտ մեքենային, քանզի գիտեինք, որ ճանապարհի կեսին մեքենայի ետեւամասը պոկվելու էր հիմքից եւ մնալու էր մեր ձեռքում։

Հայաստանի եւ գերտերությունների համագործակցության հարցը պետք է լինի իմ բերված օրինակի կոնտեքստում։ Հակառակ դեպքում չըմբռնել, կամ չընդունել իրականությունը միշտ էլ վատ հետեւանքներ է թողնելու։ ԵՎ քանի դեռ Հայաստանը երիտասարդ է, եւ անցնում է ձմեռային սառցադաշտերով, իսկ Ռուսաստանը՝ այսօրվա դրությամբ, լավ վիճակ ունեցող, հանգիստ եւ հաստատուն ընթացող մի գերտերություն, Հայաստանին պետք է կպչել Ռուսաստանից ու սահել առաջ։

Մեզ մեկ այլ ընթացող խախուտ տերություն պետք չէ։ Քանզի դրանց հետ միշտ էլ վախ է լինելու. Բա որ ու հանկարծ ետեւամասը մնա մեր վրա՞…

Վայելեք այս հրաշք գործը։

Ron Carroll, house music DJ, presents beautiful Shawn Christopher–one of the best house music to dance to! Enjoy!

Երգն ամբողջությամբ լսելու համար, պետք է գրանցվել imeem.com–ում

Քաղ–տնտեսության քննության ժամանակ, ուսանողը քննության հարցին պատասխալեուց անգիտակցաբար ասում է,–Սոցիալիզմից անցում դեպի Կապիտալիզմ։ Քննող դասախոսների խումբը ապշած լռում է եւ չընդհատելով ուսանողին շարունակում քննությունը։ Ավարտին դասախոսներից մեկը մոտենալով ուսանողին շշուկով ասում է,–Այ տղա, հո դու խելագար չես. Այդ ինչու ասացիր Սոցիալիզմից անցում դեպի Կապիտալիզմ. Չէ որ մենք քեզ սովորեցրել էինք ճիշտ տարբերակը՝ Կապիտալիզմից անցում Սոցիալիզմ։ Բա որ ու հանկարծ քեզ աքսորեյին Սիբիր…»

Երկու օր առաջ գնացել էի «Քեյ–Մարթ» գերհագեցած խանութը, մի հարմարավետ զգեստ գնելու նպատակով։ Զգեսները, որոնք որոշել էի գնել, շատ հիանալի արժեք ունեին, գրեթե քարասուն տոկոս զեղջ։ Վերցնելով երկուսը, մտա զգեստափոխման սենյակ, որպեսզի փորձեմ եւ վերջնականապես ընտրեմ երկուսից մեկը։ Ցավոք, ոչ մեկն էլ հարմար չէին, եւ ես, մտածելով որ հարկավոր է փնտրել մեկ այլ զգեստ, դուրս գալով սենյակից շարժվեցի նոր զգեստների ուղությամբ։

Մի քանի գայլ դեռ չարած, ետեւից լսեցի կանացի, բայց բավականին խիստ մի ձայն։ Թեքվեցի եւ տեսա խանութի աշխատողին, որն ըստ երեւույթի զբաղվում էր զգեսների վերադասավորման գործով։

–Որտե՞ղ են ձեր շորերը,–մեկ հոնքը հյուսիս, մյուսն էլ հարավ նետած հարցրեց նա։

Զարմացած գլուխս տարա վար, նայելով հագուստիս ասացի,–իմ հաքի՞ն։

Հոնքերն ավելի վեր ու վար անելով, այս անգամ ավելի բարկացած ձայնով ասաց,–Որտեղ է այն հագուստը, որը քիչ առաջ տարաք զգեստափոխման սենյակ եւ թողեցիք այնտեղ։ Ապա ետ բերեք այստեղ,–ցուցամատը ուղղելով առջեւի սեղանին կարգադրեց ինձ ետ բերել այն հագուստը, որը թողել էի սենյակում։

Մեկ պահ կանգ առա, կարծեցի թե այն կատակ էր։ Բայց նայելով կնոջ խիստ դեմքին հասկացա, որ այն ամենեւին էլ կատակ չէր։ Ետ դարձա դեպի սենյակ, մեկ պահ կանգ առա ու մտածեցի։ Բայց չէ որ սա կապիտալիստական երկիր է, չէ որ այստեղ են ասում, որ հաճախորդը միշտ էլ ճիշտ է։ Գուցե եւ փոխվե՞լ են կարգերը։

Մոլագարության աստիճանի հասած մեկ պահ սթափվեցի եւ սկսեցի նայել հատուկ հայտարարությունների։ Փորձում էի գտնել գեթ մեկ տող, որում կասվեր թե,–Այն ազգեստները, որոնք չեք հավանում, բարի եղեք ետ դասավորել այնտեղ, որտեղից այն վերցրել եք։ Սակայն բան էլ չգտա։ Սա երեւի թե մի անհատ էր, որն արդեն հասել էր այն գաղափարախոսության, որ, թեկուզ եւ նա աշխատավոր է եւ ես հաճախորդ, մեր մեջ չի կարող լինել ոչ մի տարբերություն, այլ ավելին, ես, որ հաճախորդ եմ, պետք է անեմ ամեն ինչ պաշտպանելու աշխատավորի գործնական անդորն ու թանկագի ժամանակը։

Հագուսները ձեռքիս վերադարձա աշխատավորի մոտ, այն վար դրեցի սեղանին, որն ինքն էր մատնանշել, եւ հանգիստ, առանց ոչ մի խնդրի շարժվեցի առաջ։

– Չեմ ջոկում, թե էս փորձանքը որտեղից եկավ կպավ մեր գլխին,–ասաց նրանցից մեկն ու սիգարետի մի խորը խուլափով, տասնութ սանտիմետր այրելով, քթերից դուրս արտաշնչեց ծխի բուղը։

– Արա, բա ես էլ էդքան լոն քաշեյի էս վիճակի մեջ կընկնեի,–նոթոտ աչքերը հառած ընկերջ ծխից ճմրթված դեմքին պատասխանեց մյուսը։

– Հա՜, էդ ճիշտ ես ասում։ Էս երկրում ով որ լոն ա քաշում, հետո ընկնում ա սթրեսի մեջ։

– Արա, հիմա որ նայում եմ ետ, ինքս ինձ ասում եմ, ինչ լավ ա որ ինձ լոն չտվին,–հպարտորեն շարունակեց,–բա էդ լոնը քաշելու բան ա՞։ Հենա նայա էլի, մեր ախպերը քաշեց, քաշեց, լրիվ լոնը պրծացրեց։ Հիմա էլ որ չկա, լոմկի մեջ ա ընկել։

…

Մահն էր եկել սեւ գիշերին,
Քունս առել, ինձ էր տանջում,
Տանելով խուլ ու մութ ճամփեքով,
Համր էի դարձել նրա գրկում։

Լեզուս կորցրած բլբլացող,
Ախ էր գոչում հոգուցս դուրս,
Մարդկանց կողքին ինձ շատ ծանոթ,
Ինձ էի փնտրում կյանքի գրկում։

Չանցած անհայտ քանի վարկյան,
Մեկն ինձ հասավ թռվռալով,
Հարցրեց, թե ի՞նչ է, ինչով օգնեմ,
Հույսն էր ցատկում նրա սրտում։

Ա՜խ, ասացի, ա՜խ մեռնում եմ,
Ու չեմ հիշում քանի անգամ,
Բայց երբ հիմա այս կյանքում եմ,
Մահվան համար էլ ժամ չկա։

The interesting part, for me at least, was the ending, where Senator says “God Bless Armenia.”

Why Armenia? Isn’t it just fun to be Armenian? We are Always useful for Some Body, isn’t it just fun??

“Going once, Going twice, Gone…”–from the shadows of the broken mountains, a flourishing voice says “You are late.”

Հակոբ Գեւորգյան,
Մարտ 8, 2008թ.

Առաջին հանգստի ժամ. 15 րոպե կոֆեի ժամ։

– Շեֆ ջան, կըրնամ էքուց գործի չգա՞մ, հորողբորս թաղումն է,– լացակումած դեմքով գործատիրոջն է դիմում սգավորը։

– Այո,–լուրջ ու մխիթարող ձայնով շարունակում է գործատերը,–իհարեկ։ Ո՞ր հորեղբայրդ է մահացել։

– Դե էն մին ու ճար հորողբերս, օր Հալիվուդ կըմնար։

– Օ՜,–զարմացած շարունակում է հարցնել,– այն որ ծերանոցում էր ապրո՞ւմ։

– Հա շեֆ ջան, հենց էդիկ։

***

Փետրվար 14, 2008թ.
Հակոբ Գևորգյան

Հունվար 27, 2008
Հակոբ Գեւորգյան

Զարմացած դեմքով մի պահ նայեց ինձ եւ դրամարկղից հանելով գումարի ավելցուկը վերադարձրեց մի փոքր թղտի կտորի հետ, որի վրայի հաշվարկն այնքան էլ բարդ մաթեմատիկական լուծում չէր, սակայն չգիտես ինչու, մեկի աչքին կթվար թե այդ տպող սարքը հորինված է լուծելու կոսինուսային խնդիրներ եւ տանգեսային դիֆեռներ…

Եվ այդպես շարժվեցի դուրս, որտեղ արդեն մարդիկ նստած դիտում էին իրենց ավտոմեքենանրի լվացումը։ Այնպիսի տեսարան էր, կարծես թե իրենց բարեկամը ըմբշամարտի մեջ էր մեքենան լվացող մարդու հետ, լվացքամարտի խոնավ դաշտում։

Մինչ նստած սպասում էի մեքենայիս լվացման ավարտին, մի քանի քայլ ինձանից հեռու, երկու երիտասարդ նստած խորհում էին, կարծես թե ինչ–որ մի լուրջ բան էր պատահել։ Եվ հանկարծ նրանցիծ մեկը չդիմանալով վեր կացավ տեղից ու սկսեց խոսել։

–Ափի,–հարցն ուղելով իր մոտ նստած երիտասարդին,–էս Բենթլին քանիսո՞վ առար, ո՞ր։

Բենթլին դա մի ավտոմեքենա է, որն ունի չորս անվադող, լույսեր, հայելիներ, ղեկ եւ համաձայն ճանապարհային օրենքների՝ համարվում է ինքնաշարժ մեքենա։ Սակայն չգիտես ինչու, գրեթե տասնապատիկ անգամ թանկ է մնացած ինքնաշարժ մեքենաներից։

–Համարյա երկու հարյուր հազար–,պատասխանելով բենթլիատերը տռզած աչքերով շարունակեց դիտել լվացքամարտը։
–Արա՜, բե՛սը, ես էլ էի ուզըմ դրանից առնեմ, էնէ բլյաթները չտվին, ասին քո քրեդիով մինակ Բենզ կքշես… Ես էլ ասի, տալըմ եք տվեք էրթամ, եթե չի էղնըմ, բլյաթներին ասի, կէրթամ զոնքաչիս քրեդիով Բենթլի կառնեմ, բեսը–,աղավաղված հայերենով, իրենից գոհ հետ դարձավ նստարանը եւ շարունակեց հիացմունքով դիտել լվացքամարտը։
–Դա,–գլուխը տմբտբացնելով եւ ռուսական ակցենտով հայերենով շարունակեց,– ես քռեդիտով չեմ էլ առել։
–Բա ո՞րնց ապե։
–Իմ ամսական թեքսը Բենթլիի արժեքի չափ ա։

Թեքսը, անգլերենից թարգմանաբար նշանակում է հարկատուրք։

–Կայֆա հընգեր, ես էլ իմ բենզը հիսա ծախեմ, թազա մաշնա առնեմ…
–Ի՞նչ մաշնա ես առնելու, ո՞ր։
–Բեսը մի հատ կակալ մաշնա եմ տեսե, որ եղնի լավ կկպցնեմ…

Երջանկության գիրկն ընկած, աչքերը բաց երազանքի միջից հանկած նկատեց, որ լվացքամատրիկներց մեկը խաղտում է խաղի օրենքերը եւ տեղ–տեղ էլ չի հասցնում մաքրել։ Մոտենալով իր ինքնաշարժը լվացող մարդուն, նոթոտ դեմքով սկսեց մրթմրթալ.

–Հոպ արա,–դիմելով լվացողին,–սինչ էս անըմ, լա ստե նայ,–չկուտի երկարաձիգ եղունգի ծայրով սկսեց ինչ–որ բաներ մատնանշել մեքենայի անվադողի վրա եւ ջղայն դեմքով շարունակեց,–սաղ պիտնո էս թողե արա… սենց չեղավ, նակազիտ կանեմ հա՛։

Այդ երիտասարդն ինձ հիշեցրեց սպորտային խաղերի ժամանակ անիմաստ դեղին քարտ նշանակող մի դատավորի, որն ամեն կերպ փորձեւմ է կեղծիքով առաջ գցել իր թիմին, բայց եւ այնպես, միշտ էլ սխալ է մնում հանդիսատեսի առջեւ։

Լվացողը հարգելով իրեն տրված խաղի կանոնները, այն է թե՝ «Հաճախորդը միշտ էլ ճիշտ է» թխտի վրա գրված անիմաստ օրենքը, մոտեցավ անվադողին եւ ուշադիր զննելով փորձեց այն նորից մաքրել։

Ինչե՜ր կարող էին անցնել այդ մարդու մտքով, Աստված գիտի։ Բայց նրա տեսքից երեւում էր, թե այդ պահին իր մտքում որքան էր ողբում այդ երտասարդի ուշադրությանն ու երջանկությանը։

–Այ տենց,–մրթմրթալավ շարունակեց,–թե չէ լռիվ նակազիտ էի անելու քեզ ու «թիփն» էլ ինձ էի պահելու։

«Թիփ»–ը ամերիկայում երկու իմաստ ունի, մեկը դա ծայրն է, իսկ մյուսն էլ դրամական պարգեւը։ Տարբեր դեպքերում տրվում է տարբեր «թիփ»։

Վերադառնալով, հավանաբար արդեն ընկերոջ մոտ, շարունակեց խոսել, այս անգամ մեքենայի անվադողերի լայնության, հաստության եւ, իհարկե, արժեքներից։ Ասեմ, բավականին ձանձրալի էր ինձ համար միայնակ լսել այս ամենը, պետք է վեր կենայի տեղիցս ու շարժվեյի մեկ այլ կողմ՝ հեռու նրանց ձանձրալի թեմայից։ Բայց դե ավարտը մոտ էր, եւ մեզանից մեկն ու մեկը վաղ թե ուշ պետք է վերցներ իր ինքնաշարժն ու հեռանար այդտեղից։

Ու մինչ մտածում էի, արդեն փուջ դարձած այս երկուսի սահմանափակ մտափոխանակության մասին, որոշեցի նախքան հեռանալը մի փոքր սարսափի մատնել այս երկուսին։

–Այո՞,–հեռախոսը դնելով ականջիս, ավելի լուրջ ձայնով շարունակեցի անգլերեն լեզվով խոսել,–լսում եմ։

Այնպիսի տպավորություն էի ուզում ստեղծել, որ մարդիկ կարծեին թե զրուցում էմ ինչ–որ պետական կազմակերպության աշխատողի հետ։

–Այո,–ասացի նորից,– պարոն Սթեֆենս, այդ անձանց տուրքերի չվճարման փաստաթղտերն արդեն ճանապարհին է, եւ շատ շուտով կլինի ձեր գրասենյակում։ Իսկ մեզ մոտ առանձնապես ամեն ինչ լավ է, արդեն մի քանի հանցագործ տարերի ձերբակալել եւ հարուցել ենք քրեկան գործ պետական տուրքերի չվճարման եւ ազնիվ մարդկանց ինքնութունն օգտագերծելով դրամների լվացման եւ շորթման համար։

Մինչ լռել եւ ձեւացնում էի թե լսում եմ պարոն Սթեֆենսին, նկատեցի, որ բենթլիատերը նիարդացած սկսել էր ծխել եւ մեկ ղուլափ քաշելով գրեթե տասնութ միլիմետրի չափսով այրում էր սիգարետը։ Ու հանկարծ կատարվենց այն ինչ կանխատեսում էի։

Բենթլիատերը վերցրեց իր հեռախոսը եւ զանգահարելով մի տեղ շատ խեղճ ձայնով ու կոտրտված անգլերենով ասաց,–կներեք պարոն Ջեյմզ, ձեր մեքենան մի փոքր կուշացնեմ. այն դեռ մաքրում եմ. խնդրում եմ մի փոքր էլ ժամանակ տվեք։

Եվ մինչ նա փորձում էր շրջապատին համոզել, որ իրականում նա այն մարդը չէ, ինչի մասին խոսում էր իր զրուցակցի հետ, հանկարծ իր զրուցակիցը՝ այն միյուս երիտասարդը, որը մի մանրուքի համար գլուխ էր տալիս լվացողի հետ, լվացումը կիսատ թողնելով հապճեպ նստելով մեքենան մեկ ակնթարթում անհետացավ։

Բնավ ես չէի կարծում, որ նրանք այսքան անխելք կլինեին։ Միթե արդժե՞ր, ինչ–որ մի անծանոթի մոտ բացեիբաց խոսել իրենց հարկերից եւ ապորինի գործերից։ Արդյոք չէին մտածում, որ պետք է զուսպ լինել եւ հետեւէլ հին հայկական խոսքին, այն է՝ «քո լեզուն քո թշնամին է»։ Գուցե եւ մոռացե՞լ էին հայ լինելը. Չգիտեմ…

Ավարտը մոտ էր։ Թե՛ իմ, եւ թե՛ բենթլիատիրոջ մեքենաներն արդեն մաքրված էին։ Փորձելով սփոփել խղճուկ վիճակում գտնվող մարդուն, հեռախոսը դեռ ականջիս պահած, այս անգամ հայերենով, ասացի,– Հինալի է, պարոն Ստեփանյան, ուրեմն հենց այդպես էլ կանվանեք այդ բեմադրությունը՝ «Սփյուռքահայը Լվացքամարտում»…

–Ծխելու,–ասեցի եւ շարժվեցի դեպի դուրս, շարունակելով զգուշացրի–Էս ինչ ցուրտա, շոր հագիր չմրսես…

–Հա, սպասի ժակետս վերցնեմ գամ։

–Ապեր, բա էն օրն ինչի չեկար թղտերիդ ետեւից, ամեն ինչ տպել էի, պատրաստել…

–Հակ ջան կներես, չստացվեց, էդ օրն ինչ փորձանք ասես որ չեկավ գլխիս…

–Ի՞նչ էր եղել որ։

–Դե եսիմ, գործերով էլի… Բիլերը լցվել են գլխիս… էս Մերսեդեսի վարձն էլ չեմ կարում տամ…

–Հա՜, պարզա ապեր. դե երբ ուզես արի, թղտերը պատրաստ են, վերցրու…

–Մերսի ցավդ տանեմ…

–Հարց չկա ապեր…

Մեկել հանկարծ տան ներսից լսվեցին կանացի ճիչեր, կարծես թե ուրախ… Այդքան էլ ուշադիր չէի։

Հակո՞բ,–ներսից կանչեցին,– ուրես այ տղա, արի ներս, նոր տարին եկավ։

–Ո՞նց թե եկավ։ Ես էստեղ արդեն մի քանի րոպե կանգնած եմ, ու նոր եկող կամ գնացող չեմ տեսել։ Էդ ո՞ր կողմով ա եկել, որ չեմ տեսել…

–Լավ դե, արի ներս, շամպայն խմենք…

–Բա էդ թթվաջուրը խմելու բան ա՞,–խնդալով մտա ներս, եւ նոր տարին, արդեն ներսից, դիմավորեց ինձ։

Այսօր ինձ հետ պատահեց մի դեպք, որն ինձ ինքնահաստատեց, եւ եւս մեկ անգամ փաստեց մեկ բան, որ մարդկային նվիրումն ու սերը անփոփոխ է ու անկոտրուն։
Այս ամենը թելադրում եմ սրտիս խորքից, լցված սրտիս անկեղծ արտահայտումով։ Հույսով եմ, որ չես կարծի թե խանգարվել է հոգեկանս, սակայն պատմությունը որ պիտի գրեմ ստորեւ, կարող էր եւ վնասվածք թողներ ինչ–որ մեկի հոգեկանին։ Կարդա այս ամենը այնպես, ինչպես կկարդայիր Լոս Անջելես Թայմսում գրված օրվա հերթական տխրալից լուրը։
Ամեն ինչ սկսվեց յոթ ամիս առաջ, երբ ես միացա մի զրուցարանի, որտեղ բազմաթիվ հայեր՝ աշխարհի տարբեր մասերից, միանալով զրուցում են միմյանց հետ։ Այնտեղ ունեմ մի քանի լավ ընկերներ, որոնց հետ կիսում եմ օրվաս. թե՛ լավ եւ թե՛ վատ լուրերը։
Կար եւս մի անձ, որն անհայտ էր ինձ, սակայն՝ թեեւ իմանալով որ ամուսնացած եմ, եւ ունեմ երկու զավակ, անընդհատ սեր էր խոստանում ինձ եւ ասում, թե իբր ճանաչում է ինձ շատ վաղուց, եւ թե միայն հիմա է, ինչ կարողանում է արտահայտել իր ունեցած սերն իմ հանդեպ։
Ես ճիշտն ասած անտեսում էի նրա ասածները, քանզի գիտեյի, որ անիմաստ է լսել մեկի սիրաբանումները, որը, թեեւ իմ միացածի չափով չգիտի, թե՛ իմ արտաքին, եւ թե՛ ներքին կեցվածքը։
Սակայն մի քանի օր առաջ, որոշեցի վեջնականապես բացահայտել այս հարցը, որն սկսել էլ ինձ մտատանջել։ Եվ որոշեցի հանդիպել այդ անձին։ Եվ այսօր հանդիպեցինք…
Առաջին իսկ հայացքից նա համեստ մարդու տեսք ուներ. կոկիկ հագնված, շատ ջերմ տղամարդու կեցվածով, սակայն չանցած մի քանի րոպե, երբ խոստովանում էր իր սերն իմ հանդեպ, նա փորձեց համբուրել ինձ։ Եվ ես էլ կամքիցս դուրս համաձայնվեցի։ Այո, կամքիցս դուրս էր, մտքովս անգամ չէր անցնում որ կանեմ նման բան։
Կյանքումս նման զզվանք չէի ապրել, որքան որ զգացի այդ պահին։ Անմիջապես հետ քաշեցի ինձ իրենից, ասացի կներես, այս ամենր սխալ է, եւ զանգելով ընկերուհուս, խնդրեցի նրան որ գա ինձ վերցնի այդ անտանելի վայրից։
Հետ դարձի ճանապարհին զանգեցի ամուսնուս եւ խոսովանեցի որ սիրում եմ իրեն։ Եվ որ նա իմ միակ սերն է։
Ընկեր, օգնիր ինձ, խենթանում եմ արդեն։ Ինչո՞ւ են մարդիկ դարձել այսքան ինքնասեր։ Ինչո՞ւ չեն կարող կերտել իրենց ընտանիքը, սփռել այդ հզոր սերն իրենց ընտանիքում։ Ինչո՞ւ են փորձում խառնել մեկի հոգեկան վիճակը, եւ ինչո՞ւ են հասկանոլվ սպասում մերժող պատասխանին։ Չէ՞ որ ամեն մի բացասական լիցք էլ ավելի է մոտեցնելու ավարտն արդեն իսկ քայքայված մարդու հոգուն եւ մտքի պայծառությանը։
Լավ է որ օրս ավարտվեց, ամեն ինչ մնաց հուշերի էջերում, եւ փաստարկվեց մեկ բան, որ ես սիրում եմ ամուսնուս։
Շնորհակալ եմ կարդալու համար։ Հույսով եմ հասկացար որ պետք է արտահայտվեի, այլպես էլ չէի կարող պահել այս ամենը սրտիս խորքում։

Քո ընկեր,
Ա.

(Ցանկը մեծ էր, սակայն ինձ հետաքրքրեց միայն այսքանը։)

Physicians (Բժիշկներ) 774,321
Restaurants (Ճաշարաններ) 516,119
Churches (Եկեղեցիներ) 366,817
Plumbers (Ջրմուղագործներ) 75,802
Marriage Cons. (Ամուսնական խորհ.) 50,341
Phychologist (Հոգեբաններ) 43,659
Pet Grooming (Կենդանի խնամողներ) 25,157

Այս թվերը, գործարար աշխարհում միայն մեկ բան են նշանակում՝ մարդկանց պահանջարկը։ Իսկ սպառվող աշխարհում, թերեւս իմ պատկերացմամբ այն այլ տեսք ունի։ Հ.Գ.

Սկզբում, կենդանիներն էին ապրում,
Դրախտում երեւ՞ի։

Հետո եկան մարդիկ,
Հոգեկան խաղտումներով լի։

Եղան եւ ամուսնական խորհրդատուներ բազում…
Եվ հանկարծ մարդկային աղբից կուշտ,
Խցանվեց կոյուղին։

Ծոմ պահած մարմնով,
Եվ դեռ հոգեկան մաքրման կարիքով մարդիկ,
Մղվեցին վանք…

Բայց հանկարծ ձանձրույթից փախած,
Հասան դրախտանման մի վայր.
Ճաշարա՛ն հասան,
Բայց երկար չանցած նորից հիվանդացան.
Ո՞վ գիտի՝ ճիճու ուտելու՞ց, կամ էլ մի սողու՞ն՝ միջին ասիական։

Ու բժիշկներն եկա՛ն…
Ու սկսվեց ամեն ինչ նորից,
Կրկին անգամ սկզբից,
Բայց առանց դրախտի հաստատ։

Նոյեմբեր 6, 2007
Հակոբ Գեւորգյան

Dear friend:

I am writing this with amazement. I feel like I have to write this right now since it’s fresh in my mind. I haven’t been in Armenian community for sometime now. Today I went to a beautiful concert in Glendale. An Armenian artist was playing. Naturally the audience was an Armenian one. To my amazement I did not see one Armenian woman with a big nose. I mean, what is the world coming to? Is there anyone natural out there? Makes me wonder of my look.

Մութ էր,
Ու հիշեցի օրերս հին,
Երբ հայրս մոմի լույսի տակ,
Սաղմոս էր երգում Աստվածաշնչային։

Ու այդ մթության մեջ,
Հիշում եմ, ծնվում էին գյուտեր,
Գյուտարարներ էին շինվում՝ տեղի՜ն, անտեղի՜ն։

Շինվում էին մարդիկ.
Շինու՛մ էին մարդկանց՝
Անգիտակցությունից ծլած բարակ ճյուղերին,
Խելագարված ծնողների գրկերում մութ։

Հիշում եմ անակնկալ գոռոցն իմ,
Ինը վոլտանի մարտկոցից բխած,
Անգիտական փորձարկման պահին։

Հիշում եմ, ու զարմանքով խորհում,
Ինչու՞ եմ սսկվել մինչեւ օրն արդի,
Ինչու՞ չեմ ասել Ապրե՛ս,
Պարոն Լիդեռ՝ Քո՛ռ։

Ձեր շնորհիվ եմ հիշում անցյալը իմ մութ,
Մութ, բայց ջերմագին,
Մարտկոցից բխած ինը վոլտային։

Նոյեմբեր 10, 2007
Հակոբ Գեւորգյան
Լոս Անջելես, Քալիֆորնիա

Երբ ես պաշտպանեմ երկիրն իմ ազատ,
Փոքրիկն այս անգամ վախեցած ասաց՝
Ես կկրակեմ թշնամուն անհայտ…
Ու նենգ ժպիտով գետինը դարձավ։

Երբ ես մահանամ՝ նորից հող դարնամ,
Տարեցն այս անգամ կասկածով ասաց՝
Ես կերազեմ դրախտում ապրել…
Ու լուռ ետ նստած երկինքը դարձավ։

Երբ ես սատկացնե՛մ թշնամուս անհայտ,
Փոքրկն այս անգամ բարկացած ասաց,
Ես կայրեմ նրան, ու մոխիր դարձած,
Քամուն կհանձնեմ, որ կորչի անհայտ։

Երբ ես հող դառնամ, գերեզմանիս տակ,
Տարեցն այս անգամ խենթորեն ժպտաց,
Ես էլ չեմ լինի պարազիտ, անպետք,
Այլ պարարտանյութ երկրիս համար։

Երբ ես ազատվեմ թշնամու մոխրից,
Փոքրիկն այս անգամ դեպի վեր դարձավ,
Ես ամպերի չափ աղոթքներ կասեմ,
Որ Աստված տա ինձ այն ինչ կամենամ։

Եվ հանկարծ տարեցն հանդիպեց մահին,
Փոքիրկն էլ անցավ մեկ այլ նոր խաղի,
Հասա՞վ տարեցն իր անհայտ գահին,
Գտա՞վ փոքրիկը սերը երկնային։

Անհայտ մնացի ես, ու միտքը իմ,
Տեսնես ու՞ր մնաց անհայտ թշնամին,
Մեկ մեզ տեսնում ենք բարձունքի գահին,
Մեկ էլ հողի տակ՝ տապանաքարի։

Նոյեմբեր 3, 2007
Հակոբ Գեւորգյան,
Լոս Անջելես, Քալիֆորնիա

As a human being, as an Armenian, and as a citizen of United States (U.S.), I would like to express my deep gratitude and respect to the United States House of Representatives and honorable committee respectively, for discussing this very boiling historical event, which, per se, was almost forgotten—after nearly a century later.

But now, I feel that my emails, calls to the house of representatives and so forth, have become a trigger to a more important issue—that is, Turkey’s panic, which can lead to international crisis and which, of course, in the end, will hurt the planet earth and its residents—the people. Therefore I disagree with Armenian-American organizations, and I call on them to stall their action on our behalf—on behalf of Armenians who reside in the U.S.

My dear friends, for the sake of people in the Middle East, and most importantly people of Iraq, Iran and Israel, do not let this resolution become a solution for the problem that is not for the favor of people, but some people, who keep questions like these as an excuse for their next war time story.

Therefore I request every nation not to be involved in political movements like these. Not to participate in polls. And most importantly, forgive Turkey for its crimes against humanity, because by not doing so, Turkey will no longer support U.S. in the war on terror, and will most likely support terror.

And finally, I call on Armenians around the world to realize that this question—the Genocide of Armenians—is as old as an old ship, which has been on dried shores for a long time. Try to drag it on the sand and it will leave its path along the way, or its weight will break itself apart. Try to flood the shores with water, and it will move softly with its flow, but now it is the flood that is the danger, which will wash the shores and God knows what else.

Հիշեցի, որ բանկի ներսում գրված էր մի գրություն, որում ասվում էր “No Food, No Drink”, այսինքն, ուտելիքի եւ խմիչքների մուտքը դեպի բանկ արգելվում են։

Ձեռքս առա Սթարբակս քաֆեն և շարժվեցի բանկի ուղղությամբ, ակնկալելով բանկի պահակի եւ ինձ հետ տեղի ունենալիք բանավեճը։

– Կներեք, կասեր պահակը, չեք տեսնում այս գրվածքը, որում ասվում է “No Food No DRINK”?

– Ի՞նչ գրվածք։ Օ՜ ա՞յս գրվծքը։ Դե ընդհանրապես Քալիֆորնիաում գոյություն ունի պատգամներում գրված տառերի չափսի օրենք, և կարծես թե այս գրությունը չի համապտասխանում այդ օրենքին։

– Չգիտեմ դա, բայց այս պահին ես եմ օրենքը, և ասում եմ ձեզ, որ ուտելիքի եւ հատկապես խմիչքի մուտքն այս բանկում արգելված է։

– Հասկանալի է ձեր զայրությը, բայց սա խմիչք չէ, սա քաֆե է։

– Քաֆե է, թե խմիչք, միևնույն է, դուք այն խմու՛մ եք, չէ՞։

– Չէ…

– Ինչպե՞ս չէ։ Զայրութով կպատասխաներ նա։

– Ես այն չեմ խմում, այլ կուլ եմ տալիս…

Այպիսի բանավեճ պատկերացնելով մտա ներս, ու զգացի, որ ինչ–որ մի բան տեղում չէ։ Գրությունը տեղում էր, իսկ նրա պաշտպանը՝ Մեքսիկացի Պահակը, չկար։

dis poem
shall speak of the wretched sea
that washed ships to these shores
of mothers cryin for their young
swallowed up by the sea
dis poem shall say nothin new
dis poem shall speak of time
time unlimited time undefined
dis poem shall call names
names like lumumba kenyatta nkrumah
hannibal akenaton malcolm garvey
haile selassie
dis poem is vexed about apartheid rascism fascism
the klu klux klan riots in brixton atlanta
jim jones
dis poem is revoltin against 1st world 2nd world
3rd world division man made decision
dis poem is like all the rest
dis poem will not be amongst great literary works
will not be recited by poetry enthusiasts
will not be quoted by politicians nor men of religion
dis poem s knives bombs guns blood fire
blazin for freedom
yes dis poem is a drum
ashanti mau mau ibo yoruba nyahbingi warriors
uhuru uhuru
uhuru namibia
uhuru soweto
uhuru afrika
dis poem will not change things
dis poem need to be changed
dis poem is a rebirth of a peopl
arizin awaking understandin
dis poem speak is speakin have spoken
dis poem shall continue even when poets have stopped writin
dis poem shall survive u me it shall linger in history
in your mind
in time forever
dis poem is time only time will tell
dis poem is still not written
dis poem has no poet
dis poem is just a part of the story
his-story her-story our-story the story still untold
dis poem is now ringin talkin irritatin
makin u want to stop it
but dis poem will not stop
dis poem is long cannot be short
dis poem cannot be tamed cannot be blamed
the story is still not told about dis poem
dis poem is old new
dis poem was copied from the bible your prayer book
playboy magazine the n.y. times readers digest
the c.i.a. files the k.g.b. files
dis poem is no secret
dis poem shall be called boring stupid senseless
dis poem is watchin u tryin to make sense from dis poem
dis poem is messin up your brains
makin u want to stop listenin to dis poem
but u shall not stop listenin to dis poem
u need to know what will be said next in dis poem
dis poem shall disappoint u
because
dis poem is to be continued in your mind in your mind
in your mind your mind

By Mutabaruka

Տեղեկություններից մեկում գրված էր մի նամակ, որում, նամակի հեղինակ Ադնան Օկտարի փաստաբանը պահանջում էր Մաթ Մյուլենվեգից (Մաթ Մյուլենվեգը wordpress.comի տերն է) հեռացնել wordpress.comում գտնվող բոլոր այն գրությունները՝ գրված Էդիպ Յուկզելի կողմից, որոնք վերաբերում են իր պաշտպանյալ՝ Ադնան Օկտարին (գրական անվանում է Հարուն Յահյա։) Նա նաեւ տեղեկացնում է Թուրքիայի օրենսդիր դատարանի որոշումը, ըստ որի արգելք է դրվում wordpress.comի հանդեպ։ (քախվածք՝ http://wordpress.com/blog/2007/08/19/why-were-blocked-in-turkey/)

Մի քանի որոնումներից հետո հայտնաբերեցի այն, որ Ադնան Օկտարը Սայիդ Նուրսիի գաղափարակիցն է եւ, ինչպես Նուրսին, նա նույնպես կողմ է մահմեդական հիմունքներին եւ ընդդեմ եվոլուցիային։ Պարզվեց, որ նա նաեւ դեմ է Սիոնականությանը եւ Ազատ Որմնադրիներին։

Կապակցեոլվ Ադնան Օկտարի Թուրքական կառավարության պաշտպանողական քաղականությունը, եւ Սիոնականների հայտարարությունները Իսրաել–Թուրքական բարեկամության մասին, հասկանալի է դառնում Թուրքիայի անկայուն վիճակը տարածաշրջանում, եւ նրա հաստատակամ կործանումը՝ այս անգամ նենգ ազգայնականների եւ փոքրամասնությունների հետ տեղի ունոցող, կամ ունենալիք, բախումների հետեւանքով։

Լինելով Հայ եւ հարեւան Թուրքիային, ժամանակն է գիտակցել, որ ստեղծված խոչնդոտների լուծումը, որը բխելու է մեր ենթագիտակցությունից` օրինակ, հայերը չպիտի սիրեն թուրքերին եւ համանման, չի բերելու այն արդյունքը, որն օգտաբեր է մարդկությանը, կամ տվյալ խմբին, որը կհամագործակցի այդ խոչնդոտի լուծմանը։

Հետեւաբար, պետք է պատրաստ լինել նոր մարտահրավերնեին։ ԵՎ երբեմն էլ անտեսելով դրանք կասեցնել այն, իսեր մարդկության եւ արդարության։ Վերջապես մի փաստ՝ մի բան որ դարերն են փաստում, այն է Հայ ազգի բարի եւ մարդասիրական բնավորությունը։ Այս անգամ մենք միջամտելու կարիք չունենք, թող որ մեր բարի էներգիան փոխանցվի համայն մարդկությանը, կամ մարդկությունից նեղացած արարածներին։

Ժամանակներ առաջ, մոտավորապես կես տարի, աշխատում էի մի փայտի քանդակի վրա, որի հետ ունեցած զգացմունքներս առ այսօր դեռ գաղափարախոսությանս հիմքն են հանդիսանում։

Գեղեցիկ էր, երբ նկատվեց։ Կտրվեց, հեռացվեց անտառից։ Բաժանվեց մասերի՝ մանրացվեց։ Վաճառվեց մարդկանց, եւ տրվեց ինձ, որպեսզի ես նրան զարդարեմ։ Զարդարանքի պահին խոսքերս դարձան զենքեր՝ դուր–դանակներ, ուժով լցված մուրճեր… Հնազանդ էր, երբեք չմերժեց։ Ինձ տվեց այն, ինչ–որ ուզում էի ես։ Հիմա, երբ էլ ինձ մոտ չէ, հեռու անտառից ու կտրված ամենքից, անհայտ վիճակում ապրում է մի տեղ՝ անհայտ իր քոքից։ Անհայտ է վիճակը նաեւ իմ՝ քանդակողիս. ո՞վ էր տերն այս ամենի. անտառը՞, ծառը՞, կացինը՞, փողը՞ թե՞ ես։ Անհայտի տերեր ենք մենք, խեղկատակ վիճակից փախստականի պես…

Հիշում եմ ընտանիքի խեղճ վիճակը, որն այսօր միտքս եկավ եւ որն էլ դարձավ օրագրիս այսօրվա գրառումը։ ԵՎ հարցնելով ինքս ինձ, թե ինչու՞ էին նրանց բնակեցրել այդպիսի վայրում, նույն վայրում որտեղ ամեն առավոտ սիստեմատիկորեն դպրոց էին հաճախում կոմունիզմից հագեցած եւ կապիտալիզմին լավատեսությամբ լցված երիտասարդ աշակերտները։ Արդոք այդքան կարեւոր էր նոր աշխարհաքաղաքական կյանք մտած երիտասարդ սերնդին դաստիրակել՝ բացեիբաց ներկայացնելով ազգի հանդեպ վարված բռնությունների հետեւանքները։

Կարծում եմ թե սա [մութ տարիների քաղաքականության] մի մասն էր, որի ցավալի հուշերը, հստակ կարող եմ ասել՝ տհաճ զգացմունք են թողնում ծնողներիս երազանքի՝ Հայաստանի անկախացման հանդեպ։ Բայց արդյո՞ք սա էր երազանքի իրականացումը, թե սա պարզապես խաբկանքի մի նոր հայելի էր՝ ժողովրդներին քարուքանդ անելու եւ ահ ու սարսափի մեջ պահելու համար։

ԵՎ հիմա, երբ ամեն ինչ հասնում է [ժողովրդավարության] մակարդակին, ավելի ու ավելի է բացահայտվում աշխհարի ապագան։ Քաղաքականությունը համարելով միակ փրկություն, անքաղաքավարություն վայելող քաղաքական գործիչները արդեն իրենց իրական դեմքով հանդես գալով քաղաքացիների շրջաններում, իրենց երազանքները ներկայացնելով փորձում են պղտորել, Աստծու տված երբեմնի երկընտրությունը՝ ապրելու Եդեմական այգում, կամ հեռանալու այնտեղից՝ ուտելով արգելված պտուղը, այն հեռատեսորեն աղավաղելով, եւ ժողովրդների արդեն իսկ տհաճ իրականությունը ահ ու սարսափով լցնելով։

Ինչպես Թ.Է. Լորենսն էր ասում «Բոլորն էլ երազում են, սակայն ոչ բոլորի երազանքներն են միանման։ Կան երազողներ, որոնք գիշերվա երազը առավոտյան արթնանալիս համարում են լոկ դատարկություն, եւ կան վտանգավոր երազողներ, որոնք երազում են ցերեկը՝ աչկերը բաց իրականացնելով իրենց երազները։» Միգուցե եւ ճիշտ էր նա։ Ազգեր, Ժողովուրդ. Կառավարություններ, Էլիտաններ, կոչ եմ անում թողնել ձեր առաքելությունը՝ փուջ երզանքների իրականացումը. չէ որ դուք էլ այդ նույն մարդկանցից եք, որոնք ժամանակին ենթակա էին ինչ–որ կանոնադրության։

Հայր լոլիկը, մայր լոլիկն ու լոլիկ բալիկը ճանապարհորդում էին մի տեղ։ Հանկարծ լոլիկ բալիկը դանդաղեցնելով ընթացքը ետ է մնում ծնողներից, որին էլ հաջորդում է այս զավեշտալի վիճակը. հայր լոլիկը զայրացած ճզմելով բալիկ լոլիկին ասում է,–”Ketchup!” (Անգլերենից թարգմանաբար նշանակում է Տոմատի մածուկ, ինչպես նաեւ առաջադիմություն)։

Փորձեմ փոխարինել հայր լոլիկին ընդդիմության, մայր լոլիկին ժողովրդի, իսկ լոլիկ բալիկին էլ մեր պետության՝ նորաստեղծ Հայաստանի Հանրապետության հետ։ ԵՎ արդյունքում կստանանք այն պատկերը, որին ականատես ենք բոլորս, ՀՀ դեմ վարվող ներկա, թե՛ ներքին, եւ թե՛ արտաքին քաղաքականության մեջ։

Ժողովուրդը՝ որը ծնեց ՀՀ–ը լուռ կնոջ նման մի կողմ քաշված թույլ է տալիս ընդդիմությանը զբաղվել դաստիարակչական աշխատանքներով։ Ընդդիմությունն էլ իր հերթին իմանալով դաստիարակչության մարտավարությունը օգտագործում է նորածնի դեմ՝ ստեղծելով մածուկային իրավիճակ։ Իսկ մածուկ դարձած պետությունից էլ ի՞նչ ես կարող սպասել։

Պարզապես ժամանակն է հասկանալ, որ այսպիսի պահածոյացված վիճակի մեջ պահելով մեր պետությանը, մենք ինքներս հրաժարվում ենք նրա իրական արժեքավոր հնարավորություններից եւ հույսներս դնում սպառման ենթակա պահածոյացմանը։

Սակայն կա նաեւ այլ տեսակետ։ Միգուցե ժողովուրդը այդքան էլ չէր ցանկանում ծնել ՀՀը։ Միգուցե հայրը՝ ընդդիմությունը, կասկածնե՞ր ունի իր զավակի զտարյունության մեջ։ Հարց է ծագում, թե ո՞վ էր շինում մորը՝ ժողովրդին, այն ժամանակ, երբ հայրը՝ ընդդիմությունը, շինում էր ազգին։

Բավականին դժվար կացության մեջ եմ։ Հարց է ծագում, թե ովքե՞ր են շինողները, որոնք շինեցին մեր հորն ու մորը. ա՜խ ես դրանց տիրու՛ մե՛րը…

Մանուկների նկարչությանը կարող եք ծանոթանալ այցելեով կայքի պատկերասրահ, իսկ հեքիաթներին՝ խոսող գրքեր բաժինները։

ԵՎ քանի որ իմ խմած հանքային ջրի շիշը կապույտ էր, իսկ ջուրն էլ Իտալակա, հանգիստ կարող եմ նստել ու գրել իմ այս գրառումը, որտեղ ուզում եմ խոսել Ջերմուկ հանքային ջրի մասին։

Գրեթե տասնյակ ինտերնետային լրատվական կայքեր, եւ մի քանի տասնյակ էլ բլոգ կայքեր աշխույժորեն խոսում են Սննդի եւ Դեղամիջոցների Նախարարության (ՍԴՆ) արած այն հայտարարության մասին, որտեղ վերոհիշյալ կազմակերպությունը հայտարարում է, թե կանաչ շշով ջերմուկ հանքային ջրի հայտնաբեր են վնասակար քանակությամբ մկտնդեղի պաշար, որի չափավոր քանակությունը օգտակար է մարդուն, իսկ ավելին վնասակար։

Բլոգերները խոսում են վրդոհված. ոմանք ասում են, թե Ջերմուկը (չնշելով հստակ թե որ լցակայանը) լինելով Հայաստանյան անվոռ–ու–գլուխ հաստատություն ուշադրություն չի դարձրել մկնդեղի քանակության մեջ։ Ոմանք էլ համեմատություններ են կատարում այլ հանքային եւ ընդհանրապես թունավոր հյութերի հետ։ Սակայն, վերոհիշյալներց ոչ–ոք գրեթե չի ցանկանում ուշադիր հետեւել ամերիկյան կառավարության հայտարարությանը, որը շատ հստակ ասում է, որ մկնդեղը՝ եւ ոչ թե ջերմուկը, վնասակար թույն է մարդու համար։ Իսկ ջերմուկը, որում հայտնաբերվել է վտանգավոր քանակությամբ թույնը, կարճ ժամանակաշրջանում (օրերից շաբաթներ տեւողությամբ) չի կորղ մահացու հիվանդություն պատճառել մարդուն։

Սա այնքան էլ դրամատիկ չէ, քանզի չեմ կարծում թանկ արժողությամբ հանքային ջուրը տնտեսվար հայերի ամենօրյա սեղանի ջուրը լինի։ ԵՎ քանի որ ՍԴՆ–ի հայտարարությունները ոչ միշտ են հստակ լինում, օրինակ ԱՄՆում արդեն վաճառում են կլոնավորված կենդանու մսեր։ Հարց է ծագում, արդյոք կլոնվարումը այդքան զարգացած է, որ ապահով լինի մարդկանց առողջությանը, թե «կփոձենք կտեսնենք» կարգախոսով է շարժվում ՍԴՆ–ը։ Եթե այդպես է, ուրեմն նրանց վստահելը անհեթեթություն է։

Ջերմուկի ընկերություններին մաղթում եմ քաջություն եւ վերարտադրանք, որը նավթահամ Բորժոմից հազար անգամ մաքուր է եւ համեղ։ ՍԴՆը ընդամենը մի հաստատություն է, որը նպատակասլաց գործում է պետական հախ–ու–հաշիվների լուծման գործում։ Չլիներ Ջերմուկում, կփնտրեյին Արզնիում, չլիներ Արզնիում, կփնտրեյին կոնյակի մեջ եւ այդպես շարունակ… կարեւորը փնտրելն է։

Վերջապես նրանք՝ օրինակ այս թուրք անձը, որը գալով ցրուցարան իր ժամանակն է ծախսում մարդկանց տեղեկացնելու այն ինչին հավատում է, կամ այն ինչին չի ցանկանում հավատալ, սկսում են խոստովանել, որ հայերի նկատմամբ ջարդ տեղի է ունեցել, սակայն հիմնվելով բյուրոկրատիայի փջություններին այն չեն անվանակոչում որպես ցեղասպանություն Օսմանյան կառավարության, այլ կառավարության ներսում ստեղծված մեկ այլ կառավարության կողմից։ ԵՎ ամենա կարեւորը, որ նկատեցի այս թուրք անձի արտահայտության մեջ, այն էր, որ նրանք էլ նույնպես ահ ու սարսափով են հիշում հայդուկների ջարդերը։

[08:40:09] *** gayreek (~liberator@42.56-200-80.adsl-dyn.isp.belgacom.be) has joined #Armenia
[08:40:45] <gayreek> Large Armenian populations, such as those of Istanbul and other major cities, remained throughout the war. These were areas where Ottoman power was greatest and genocide would have been easiest. To decide whether genocide was intended, it is instructive to compare this to the Nazi genocide of the Jews. The Jews of Berlin were killed, their synagogues defiled. The Armenians of Istanbul lived through the war, their churches open.
[08:40:59] <gayreek> Another telling argument against genocide is that hundreds of thousands of Armenians survived deportation to the Arab World. If genocide were intended, it must be believed that the Ottomans could not manage to kill them, even though these Armenians were completely under Ottoman control for three years. This is not believable.
[08:41:10] <gayreek> Of the masses of secret deportation orders seen to date, not one orders murder. Instead, they order Ottoman officials to protect deported Armenians. It has been argued that the Ottomans must have sent out another set of secret orders, contradicting the first set of secret orders, which were a subterfuge. This assumes that the Ottomans deliberately confused their own officials in wartime so that future historians would be fooled—a
[08:41:30] <gayreek> It is the Muslim actions against Armenians that have been called genocide, an accusation that is primarily based on counting only the Armenian dead, not the Muslim dead. I do not believe the Ottoman government ever intended a genocide of Armenians
[08:42:05] <gayreek> It was in fact in the regions where Ottoman control was weakest that columns of Armenian deportees suffered most. The stories of the time give many examples of columns of hundreds of Armenians guarded by perhaps two government guards.
[08:42:29] <gayreek> When the columns were attacked by tribesmen or bandits Armenians were robbed and killed. It must be remembered that these tribes were those who had themselves suffered greatly at the hands of Armenians and Russians.
[08:57:04] *** gayreek (~liberator@42.56-200-80.adsl-dyn.isp.belgacom.be) has left IRC ()

At the very first round and in other rounds Vic Darchinyan has put Burgos on the knees. And at the round 12 Darchinyan knocked Burgos down. Unlike any knockdown, this one was devastating for both the public and Darchinyan himself. It’s because Burgos lost his consciousness and could not get back. I think that referee did not do well. Because when Burgos got the big hit, he again went on his knees and referee declared no knock out! The Paramedics took Burgos to UCLA hospital.

My family and I wish Burgos a speedy recovery.

Հայ-թուրքական հարաբերություններ
Անցած շաբաթ ներկա էի նախկին մի դիվանագետի հետ հանդիպման։ Հանդիպումը բավականին նեղ շրջանակով էր, կազմակերպիչներն էլ խնդրեցին իրենց հաստատության անունը չհիշատակել, այդ պատճառով ավելին բացահայտել չեմ կարող։

Ինչեւէ, դիվանագետը մի հետաքրքիր դրվագ պատմեց։ 90-ականների կեսերին տեղի են ունեցել հայ-թուրքական գաղտնի բանակցություններ։ Այս հանդիպումներից մեկի ժամանակ (1996, Բուխարեստ), հայկական կողմը հետեւյալ հարցադրումն է արել. «Եթե մենք հրաժարվենք ցեղասպանության ճանաչմանը ուղղված գործողություններից, կբացի արդյո՞ք Թուրքիան սահմանը»

Թուրքերի պատասխանը հետեւյալն էր. «Դուք հիմա թույլ եք եւ պատրաստ եք ցեղասպանության հարցը դնել սառնարան, միայն թե սահմանը բացվի։ Սահմանը բացելուց հետո դուք կուժեղանաք ու նորից այդ հարցը սառնարանից կհանեք»։

Չեմ կարծում, որ այս պատասխանը որեւէ մեկին զարմացրեց։ Հայերի մեծամասնությունը շատ լավ գիտակցում է, որ Թուրքիան Հայքի թշնամին է։ Սակայն այս դրվագը բնութագրում է շատ կարեւոր մեկ այլ բան, այն է՝ Թուրքիան ոչ միայն թշնամաբար է տրամադրված Հայաստանի նկատմամբ, այլ ունի հստակ ու ոչ երկարաժամկետ նպատակ՝ Հայաստանը ոչնչացնել։ Որովհետեւ վերը բերվածի նման թշնամանքի արտահայտումը թույլատրելի է միայն եւ միայն այն ախոյանի նկատմամբ, որին հաստատ մտադրված ես ոչնչացնել մոտակա ժամանակ, ու հարյուր տոկոսով համոզված ես, որ ի վիճակի կլինես դա անել։

Նաեւ մեկ այլ հետաքրքիր հարց է ծագում. ինչո՞ւ են ՀՀՇ-ականները՝ լինելով քաջատեղյակ այս իրավիճակից, այնուամենայնիվ ժողովրդին հեքիաթներ հրամցնում Թուրքիայի հետ հաշտվելու հնարավորության մասին, փորձում հայության մեջ մեղքի բարդույթ առաջացնել, թե իբր հենց մեր՝ հայերիս համառության պատճառով է, որ բարեհոգի թուրքերը մեզ այդքան չեն սիրում։ Նույն հարցը կարելի է ուղղել բազմաթիվ ամերիկյան, բրիտանական ու եւրոպական կազմակերպություններին, որոնք աշխուժորեն զբաղվում են «հաշտեցմամբ»՝ իրականում հայության մեջ ոչնչացնում դիմադրելու կամքը։

Հ. Գեւորգյան said…

Հիմա զգում եմ, թե ինչ վիճողական բառեր եմ օգտագործել հաղորդագրությանս մեջ։ Սակայն չեմ զղջում, քանզի ժողովրդավարությունը տեսնելով սեփական մաշկիս վրա հասկանում եմ ոչխարաբուծության գաղտնիքները, եւ այդ իսկ պատճառով էլ գելի սիրտ կերած գելխեխտի նման ընդդիմանում եմ ոչխարաբուծական ֆերմաներում աշխատող Փողկապավոր Հովիվներին, որոնք նորընտիր սահմանադրությունը, որի առաջին խոսքերը կարծես թե ճարտարապետական գործիքներով սծանված մարդու մահվան երդման արարողության նախաբանն է հիշեցնում, սուրբ գրքի նման պահում են իրենց գրասեղանի գզրոցներում, ուր ժամանակներ առաջ կոմկուսի կարմրակազմ կանոնատետրն էին պահում, սուրբ գրքի նման։ Աչքալուսանք ձեզ՝ իմ հանկարծակի–ընկեր, քանզի որքան փորձում եմ չհամագործակցել խորտակվող մարդու մահվանը, այնքան չի ստացվում, քանզի ամեն անգամ խոսելիս ձեզ հետ եւս մի քանի մետր խորն է նա սուզվում։ Գուցե եւ դուք օգնեք ինձ այս էժան խաղում, փոխելով ուղղին շպյոն Օնիկի*։ Քանզի լավ է լինել գելխեղտ շուն, քան թե ոչխար առանց դմագի։»

* Շպյոն Օնիկ. Գյումրիում Օնիկ անունով մի Անգլիական լրտես է լինում։ Մի օր էլ Անգլիացիները որոշում են եւս մի լրտես ուղարկել Գյումրի, Օնիկի մոտ։ Նոր լրտեսին ասում են, որ հասնեն Գյումրի կհարցնես Ժողովրդին, թե որտեղ է գտնվում կենտրոնական դեղատունը, որի կողքին էլ Օնիկի տունն է։ Լրտեսը հասնում է Գյումրի, հարցնում «Կներեք, որտե՞ղ է գտնվում կենտրոնական դեղատունը։» Նրան պատասխանում են «Ծօ, Շպյոն Օնիկենց տան կողքն է։

8:51 AM

Thursday, February 08, 2007
Հայերն աշխատասեր ժողովուրդ են…

Հայերն աշխատասեր ժողովուրդ են. համատարած կարծիք: Թերևս ավելի դիպուկ կլիներ ասել “միայն որոշ տեսակի աշխատանքասեր” …

Մեր գրասենյակը Անի հյուրանոցում է: Երկու օր առաջ հյուրանոցի մուտքի մոտ տեսնում եմ հյուրանոցի տնտեսուհիներից մեկին (հիմա ‘հավաքարար’ բառը չենք օգտագործում…): Նա աշխատում էր մեր հարկում, բայց արդեն մի քանի օր անընդմեջ հանդիպում էի մեկ այլ կնոջ: Հիմա տեսնելով նախկին տնտեսուհուն` հարցնում եմ, “Ինչպե՞ս եք”: Կինը բավականին նեղսրտած պատասխանում է, “Ինչպե՞ս պետք է լինեմ… Հասկանո՞ւմ ես, ես հիմա մուտքն եմ մաքրելու, 1000 անցող-դարձող: Բա որ մի ծանոթ էլ տեսնի… Ի՞նչ կմտածեն …”

Բայց ախր ի՞նչ կարող են մտածել: Միայն “Ապրես. ապրես, որ ընտանիքդ սոված չես թողնում, որ փուչ հպարտության հետևից ընկած ձեռքերդ չես ծալել հարյուրավոր այլոց նման ու չես նվնվում, թե գործ չկա: Որ այնքան մեծ ես գտնվել, որ հարգում ես աշխատանքը: Գիտեմ, որ էդ հյուրանոց մտնող 1000-ավոր մարդկանցից միգուցե տասն էլ արժանի չեն քո կողքին կանգնելու համար, բայց դու այսօր ստիպված ես նրանց ոտքերի տակի ցեխը մաքրել ու ապրես, որ դա անում ես, որովհետև բոլորս մի գործ պետք է անենք: Լավ կլիներ, եթե բոլորն անեին այն, ինչի համար ստեղծված են, ինչ կարող են ավելի լավ անել, քան մյուսը, բայց… այս ամենն ընդամենը “լավ կլիներ”, իսկ հիմա դու ուղղակի ապրես, որ աշխատում ես ու չես մուրում…” Ու այն մարդը, որը շնորհակալ չի լինելու այս կնոջը, ուղղակի անարժան է նրա վրա վատնված կնոջ անհանգստությանը: Ինչո՞ւ են մեր ընկալումներն այսքան խեղաթյուրված…Ո՞ւր է հարգանքն աշխատանքի հանդեպ…Ինչո՞ւ է աղքատությունն ու աղճատված հասարակական կարծիքն ավելի կարևորվում, քան հարգանքն աշխատանքի հանդեպ… Ինչո՞ւ այդ նույն աշխատանքն օտար մի երկրում չի նսեմացնում մեր արժանապատվությունը… Ես խնդրի սոցիալական կողմը չեմ դիտարկում այստեղ, բնավ, այլ մեր վերաբերմունքն աշխատանքին ու համապատասխանաբար, մեր վարքը:

Մեկ այլ հյուրանոցային օրինակ, որը, ցավոք, միայն հյուրանոցով էլ չի սահմանափակվում: Ամեն առավոտ ողջունում եմ երիտասարդ դռնապաններից մեկին կամ մյուսին: Անցայլ տարի մի նոր դեմք հայտնվեց` ուրախադեմ մի երիտասարդ, որը, ի տարբերություն երկու այլ երիտասարդների, միշտ ժպտում էր: Անկախ տարիքից, սովորաբար նախընտրում եմ ‘Դուքը’ և դժվարությամբ եմ անցնում ‘դուի’: Այսպիսով, ամեն առավոտ աշխատանքս սկսվում էր դռան մոտի “Բարև Ձեզով”: Պատասխանը միշտ նույն էր: Մի օր էլ բարձրանում եմ աստիճաններով դեպի գրասենյակ ու ինչ-որ երիտասարդ բարևում է, “Привет”: Առաջին պահին չեմ ճանաչում, բայց բարևում եմ իմ սովորական ձևով “Բարև Ձեզ”: Մի քանի աստիճան էլ բարձրանալուց հետո հիշում եմ, որ դա անցյալ տարվա նոր դռնապանն էր: Հիմա հյուրանոցում այլ աշխատանք ունի, որը դռնապանի կապույտ համազգեստի փոխարեն պահանջում է գեղեցիկ կոստյում ու փողկապ կրել և … դա թույլ է տալիս այժմ ինձ բարևել այսպես: Ի՞նչը փոխվեց մեր հարաբերություններում: Ոչինչ, տղան պաշտոն ստացավ…

Զզվում եմ էս սին սնոբիզմից:

posted by christina at 2:39 PM
17 Comments:

AramK said…

Christina jan, menak du che, menq el enq zzvum :) Yes el chem karogh asel, the mer mot inchu e aydqan karevorvum hasarakakan kartsq@, sakayn iskapaes el shat-shatern aystegh xusapum en irenc kartsiqov “amotaber” ashxatanqic (chnayats amen ashxatanq patvaber e), erazum gnal aysteghic aveli barekecik erkir, adyunqum … urish erkrum mer akademikos@ taxi e qshum, ergich@ drnapan ashxatum, bjishk@ “carwash”-um poshetstsichov meqenayi salon maqrum. Nrnacic womanq amarayin ardakurdnerin galis en Hayastan u patmum, the inchqan lav en aprum, aranc nshelu irenc ashxatanqi bnuyt@, womanq el hnaravorutyan depqum het en galis u arden aystegh el chen xorshum woreve tipi ashxatanqic. Tesaki xndir e …
Ayd nuyn hasarakakan kartsiq@ parsavum e havaqararnerin(“ed inch gorts a vrodi?”) ev ardaracnum avazaknerin (“mardik tun en pahum, vat el chen aprum”), mi koghm dnelov mardkayin@. Du eir che asum ofisum mi havaqararuhi uneq, wor@ sirum e Lermontov u chi sirum Pushkin (the hakarak@?), h@ntacs bacatrelov patcharner@.

P.S. “Naxkin” drnapanin asa, togh andamagrvi woreve kusakcuthyan, asenq` “Orinyac yerkir”. Iren glxaptuyt kusakcakan kariera e spasvum :))
3:24 PM
v said…

Միգուցե այն նախքին դռնապանի սովորական բարևելու ձևն էր “привет”-ը (ոչ բոլորն են նախնտրում «դուքը»), իսկ «Բարև Ձեզ»-ը (արդյո՞ք նոր կանոն է հայերենում դերանունները մեծատառով գրելը) միայն նրա աշխատանքի պահանջներից մեկը. ի վերջո մտնողների բարեհամբյուր ողջունելը դռնապանի պարտականություններից մեկն է։

Իսկ նմանատիպ ամոթի զգացողություն և հասարակական կարծիքի գործոնը բոլոր հասարակություններում էլ ներկա է։ Մի քանի րոպե առաջ վերելակում (ԱՄՆ) հանկարծակի լսեցի երկու երիտասարդի զրույցը մի երորդի մասին։ Սրանցից մեկը ասաց, որ այդ երորդը ավարտել է այն ինչ համալսարանը, ի դեպ շատ «միջին» համալսարան, ինչին առաջինը բավականին չար տոնով բացականչեց՝ “and he delivers pizza!?”։ Անշուշտ չի կարելի մարդուն նվազեցնել աշխատանքի ոլորտի պատճառով, ինչ էլ որ դա չլինի, սակայն ներքին անբարարվածության զգացողությունը բացարձակ անհրաժեշտ գործոն է ավելի դուրալի, հեղինակավոր և բարձր վարձատրվող աշխատանքի ձգտելու համար։
11:56 PM
Sevak said…

Ամեն դեպքում, երբ մարդ իր տեղում չի աշխատում, արդեն իսկ խնդիր է, իսկ “ընտանիքդ սոված չես թողնում” բանաձևը, միևնույն է, արդյունավետ աշխատանքի կռվան չի դառնալու: Քրիստ, հիշու՞մ ես էն հավաքարարին, որ երաժշտականի ուսուցչուհի էր մասնագիտությամբ: Ամեն օրվա փոխարեն մեր գրասենյակը փոշեծծվում էր 4 օրը մեկ, իսկ ավելի հաճախ նրան կարելի էր տեսնել մեր քննարկումների սենյակում սուրճ խմելը դեմքի խելոքագույն արտահայտությամբ “Հայկական ժամանակ”-ի ընթերցանության հետ համակցելիս: Ինքնաարտահայտման հնարավոր եզակի տարբերակներից մեկը ստեղծված իրավիճակում…
Իրականում, սակայն, պետք է վախենալ այն մարդկանցից, ովքեր իրենց տեղում չեն, այլ… շատ ավելի բարձր են: Որքա՞ն շատ են նրանք այսօր: Սարսափելի շատ: Եվ տիրում են…
9:33 AM
artashes said…

Hmmm, Kocharyanis ban asogh chlini aystegh, ha!! Inchpes naev fizkulturnikneri (te miayn shaxmatistneri?) lavaguyn ‘nkeroja! Sevaka achqis SEVAK a shat kardatsel verjers, iren hamar atipik baner a asum… Lav chi, lav chi. “Reeducation camp” kugharkenq, erku ropeum ayd azatakam sheghumnera kshtken. Kam el nuyn Anii shenqum “Barev dzez”-i pashtonum kkangnatsnenq, vor imana, ov e ir teghum, isk ov chi! Ev inchpes e petq ‘ntaniq pahel` arants avel-pakas xoselu! :):)
10:48 AM
Հ. Գեւորգյան said…

Հայերն արդեն ժողովու՞րդ են։
11:31 AM
Sevak said…

Երբևէ կկոցած աչքերով նայե՞լ ես վառվող մոմերին… եկեղեցում: Այդ դեպքում հույսի, հավատի կամ սիրո համար վառած հատիկ-հատիկ մոմերը հրե օվկիան են ընկալվում: Համատարած կրակ… կամ բոցավառ ատրուշան: Հետաքրքիր է` Աստծո տաճարում անգամ, թե աչքերը լայն բացված չեն, իսկությունը գահընկեց է լինում, իրողությունը` այլասերվում: Իսկ եթե ակնարթն այդ անիմաստ շարունակվում է, արդեն հույսի, հավատի կամ սիրո համար վառած յուրաքանչյուր նոր մոմ ընդամենը բոցին ավելացող լեզվակ է թվում: Եվ միթե ավելի լավ չէ պնդել մեկ անգամ ևս. “Կանգ առ, ակնթարթ”, քանզի, թե լայն չբացվեն բիբերը, միևնույն է, կկոցած աչքերով` հույսի մոմերը մեծ խարույկ են դառնալու:
11:38 AM
nazarian said…

Desire for upwards mobility is natural. Savvy and ambitious people want to move up the social ladder. The ones who do not have that desire are doomed.

The young man in your post is a savvy and ambitious person. You should be happy and applaud his success. ‘Privet’ is a common way of saying hi among the Yerevantsi so he probably feels like himself in his new position. A doorman is a very weak position in the hierarchy of the hotel employees and has to obey what the bosses tell him, which probably was that he should greet everyone with ‘barev dzez’.
9:38 PM
christina said…

Nrnacic womanq amarayin ardakurdnerin galis en Hayastan u patmum, the inchqan lav en aprum

- Գուցեև իսկապես լավ են ապրում: Պետք չի անպայման փորձել մարդկանց ասածի մեջ ենթատեքստեր փնտրել:-) Գոնե ոչ միշտ:-) Համաձայն եմ, որ տեսակի խնդիր է. ամեն տեսակ փորձում է գտնել իր գոյատևման համար կենսականորեն անհրաժեշտ պայմանները, լինեն դրանք նյութական, թե ոչ:

Չգիտեմ, ես չեմ դատապարտում այն մարդկանց, որոնք արտերկրում են, անում են մի բան, որ իրենց տանը չէին անի. ուղղակի փորձում եմ հասկանալ, ինչու իմ երկրում արժեքները, որոնք եղել են, արագընթաց անդունդն են ընկնում…

արդյո՞ք նոր կանոն է հայերենում դերանունները մեծատառով գրելը

- Չէ, նոր չի: Ուղղակի քաղաքավարի դիմելու դեպքում, երբ ‘դուքը’ կամ ‘ձեզը’ եզակի գործառույթ ունեն, գրում ենք մեծատառ: Կարծեմ:-)

Ուրախ կլինեի, եթե մեզ մոտ ծառայությունների մատուցման մակարդակն այնքան բարձր լիներ, որ մատուցողներին նման հրահանգ տրվեր:-) Դե, “привет”-ը ինձ այնքան էլ անծանոթ ողջունելու ձև չի, ուղղակի այդ տարբերությունն էր աչքի զարնում:

սակայն ներքին անբարարվածության զգացողությունը բացարձակ անհրաժեշտ գործոն է ավելի դուրալի, հեղինակավոր և բարձր վարձատրվող աշխատանքի ձգտելու համար

- Թերևս: Ես ուղղակի կարծում եմ, որ պետք չի արհամարհել այն աշխատանքը, ինչ անում ես տվյալ պահին, կամ ընդհանրապես որևէ աշխատանք: Եթե ինքդ դա չանես, թույլ էլ չես տա, որ դիմացինդ անի: Ձգտիր, փորձիր հասնել ավելի լավին, բայց գնահատիր այն, ինչ ունես հիմա: Իսկ այդ ձգտումն էլ պիտի արժանավայել լինի, այսինքն պիտի կարողանաս գիտակցել քո արժանիքները, հմտությունները, գիտելիքը և չեղածը, չունեցածը:

Finally, I guess it’s the savvy and ambitious people who make this world a mediocre social stalemate with rare breakthroughs of talent and genius. I am happy for the guy: he’ll get more money and therefore, perhaps get a chance to learn better manners… What I’m not happy about is that we encourage and educate people to condition their dignity with their social positions, rather than self-reliance (as defined by Emerson)…

BTW, ‘privet’ is a common greeting in all Armenia, not just Yerevan.
4:46 PM
artashes said…

Hmmm, “upward mobility” inchi hashvin? Skzbunqneri u baroyakanutyan batsakayutyan hashvin?? Yes hishum em, mi angam dprotsum patahakan lsetsi, inchpes mer dasarani “tapov tgherqits” meka ir protezhenerits meki het xosum er kyanqi masin u hartsrets: “Gites, inch a million dollara? Da mi ban a, vori hamar yes qez kkaroghanam spanel”. Ayd xeghch tghan, vora kartsum er, vor hetev mtnelov arajinin ‘nker a dardzel, guyna gtsets, vorovhetev ayn astichani hamozmunqov ein asvats ayd barera, vor inqa haskatsav, vor chisht ein (yes el da zgatsi, ayd patcharov el hishvel e). Mer dasarani ayd goghakana bnakanabar dardzel e iravapah hamakargi ashxatogh (verjin lselov maqsayin tsarayutyan shat bardzr pashtonya), u hayreniqa chi patrastvum lqel. Qani vor shat e sirum hayreniqa ktel. Qani vor ayd ktelu gortsum bavakanin “savvy” a (isk “ambitious” er aknhaytoren der erexa zhamanakvanits). Qani vor ayn vochxarnera, voronts na ktum e (hayreniqi het miasin), asum en: “Shnorhq uni, anum a! ‘Maladets’ iran!”. Qani vor nuyn vochxarnera, erb mi ktor hats en shprtvum “savvy”-i koghmits – irentsits ev irents erexanerits goghatsats tas ktori dimats – aknatsanqov asum en: “Bayts inch kargin mard a, eh? Karogh er da el chtal, eh!”. Qani vor ayd vochxarnera, irents hankarts hachogh shner erevakayelov (ay “upward mobility” em asel, ha!), irents iravunq en verapahum mat tnkelu nrants vra, ovqer inch-inch patcharnerov Hayastanum chen hima` “hayreniqa lqelu” masin goroz u datark durs talov…

“Ambitious”! Inchi hashvin?!
6:08 PM
nazarian said…

artashes, shat metzs tarberutyun ka ‘ambitious’-s yev kriminal linelu mej. Dranapan tghan voch mi hancank cher gortzel yerb dardzav meneger. Na djvar ashkhatankov araj gnac.

Isk kriminalneri tegh@ bantn e. Cavok, nerkayis Hayastanum kriminalneri tegh@ kam bantn e, kam el petakan hamakarg@. Siradeghiani heranaluc heto goghakanner@ pati tzakeric durs yekan yev mtan petakan hamakargi mej. Isk da an@nduneli veijak e cankacatz hasarakargi hamar. Aydpisi rejimner@ shat yerkar chen dimanum. Hima yerku yelk ka dranic – kam Hayastanian hasarakutyun@ drnac kacov kta, ktshi durs, kam el inch vor mi yerrord uj kga yev Hayastan@ kvercni aranc voreve djvarutyan yev sranc kogtagortzi ir shaheri hamar.

Es greci u vonc vor te yerkrord yelk@ arden teghi e unecel – nerkayis iradardzutyunner@ Rusastani shahern en miyayn pashtpanum i vnas Hayastani.
9:22 PM
Armenian said…

Artashes, Hayastanum chlinelu “inch-inch patcharnern” el karogh en tarber linel u mat tnkelu lav arit handisanal. Nshir ayd “inch-inch patcharner”@, heto qnnarkenq. Qo hamar Hasyastanum mnacatsner@ bajanvum en 2 masi – petakan hamakargi kriminalnern u anzor “wochxarner”, woronq handurjum en arajinnerin, worovhetev snvum en nranc netats woghormuthyunnerov. Miguce dranq metsamasnuthyun en, bayc qo mtqov chi el ancnum, wor drancic baci Hayastanum urish kategoriayi mardik el kan, woronc du viravorum es, woronq qeanic aveli lav karogh en lnel urish erkrum, bayc gitakcabar nax@ntrel en mnal Haystanum. “Worpeszi es erkir@ erkir darna…”. Vka, mer repatriate @nkerner@ (nayi kic blog@).
1:59 AM
AramK said…

Entatexter chem pntrum, Christia jan, pordzum em hamakoghmani nayel xndrin. Edpes “lav aproghneric” mekn el mer naxkin harevann er, worin verjers 25 tarva bantarkuthyan datapatecin US-um – kidnapping-i hamar … Mekn el mer tarekicneric e, gitem, wor kargin gorts el chuni, xanutic shor e vercnum, mek el nverner goghanum, mi kerp havaqats dramov tarin mi angam aycelum harazatnerin, estesgh lopazanum, isk veradarnaluc heto el vercrats shorer@ tanum het talis xanutin.
2:08 AM
nazarian said…

aramk, shat khanutner unen yerek amsva veradardznelu jamanakahatvatz. Mi angam im marketingi dasakhosn er patmum. Ink@ handipel er mi khumb tarikov mardkanc, kartzem Floridayum, yev nrank sksel eyin irar het glukh goval te ov umic aveli shat u aveli hamardzakoren aprankner e veradarcrel. Inch khosk, ays mardik veradardznelu karik@ chunen bayc irenk toshaki ancatz mardik en yev urish anelu ban chunen. Sa el irenc hobby-n kam sportn e.
5:14 AM
artashes said…

Himnakanum hamadzayn em ev Nazarian-i, ev “Armenian”-i het (es inch a patahel, karogh a hivand em? :):))

Mi qani nkatarum miayn.

1) Vorosh sotsialakan makardakits ver` “ambitious”-i ev orenqits durs-i mijev gitsa sksum e jnjvel…

2) Siradeghyani u Ter-Petrossiani rezhima skzbum, mi pah, uner PATMAKAN hnaravorutyun amboghj Hayastani zargatsman traektorian poxelu!! Poxarena, aretsin pastoren na, incha uzats komunist kaner (Nazarbayev, Aliev ev ayloq dzez orinak), aysinqn` voch mi qaghaqakan kamq u patasxanatvutyun chtsutsaberetsin, irents “mafianera” steghtsetin, ishxanutyuna xuzhanavari kentronatsretsin u zhoghovrdin llketsin – ev dranov annerelioren tqetsin 1988-i geghetskaguyn zangvatsayin zartonqi vra (vora, im hamozmamb, hazvadep ev iroq patmakan shans er ‘ndzerel hayeris!). Erbeq chem neri!!

3) Im nkaragrats “vochxarnera” (voronq karogh e mets masn en kazmum, bayts huysov em, u gitem, vor amboghch zhoghovurda chi) IRAVUNQ chunen mat tnkelu` inch el uzum e lini urishneri heranalu patchara. “A sud’i kto?”

4) “Erkira erkir darnalu hamar” petq e aktiv dimadrel (kam gone “civil disobedience” tsutsadrel). Hakarak depqum ughghaki achqerd pakum es, kam srtneghvum es, kam qo poqrik ashxarhn es steghtsum` qez harazat mardkants het, BAYTS erkira dranov ches poxum!!

Inchpes yes tas angam ays blogum asel em, yes voch mekin chem meghadrum CHpayqarelu hamar, da chapazants dzhvar e, ev amen meka ughghaki martik chi. Bayts gone KAMOVIN “vochxar” chpetq e darnal! Aysqana.
11:49 AM
AramK said…

Nazarian jan, yes shat lav gitem, wor US-i xanutner@ gnvats apranqner@ het veradardznelu jamnakahatvats unen (ashxarh@ shat poqr e, hima bolorn el giten the wor erkrum inch barqer kan), bayc ayn andzinq, um masin yes grel em, hastat “sport”-ov chen zbaghvum…

Artashesn el chisht e, erb asum e wor Siradeghyani u Ter-Petrosyani oroq e Hayastanum skizb drvel klanayin hamakargin u hovanavorchuthyan@. Ev parzapes himar en ayn mrdik, woronq LTP-i veradardzn en pahanjum, gtnelov wor na hay azgi miak normal naxagah@ karogh e linel. Chisht e, LTP-n @ntrvec joghovrdi koghmic agayin zartonqi jamanakahatvatsum, bayc yes xist kaskatsner unem, wor nra sr@ntac “karierayi” mej xarn en rusakan hatuk tsarayuthyunner@, woronq kazmakerpum ein Xorhrdayin kaysruthyan “qaghaqakirt” pluzum@. Sa el patasxann e Artashesi ayn tarakusanqin, the inchu naxkinner@ qaghaqakan kamq chcucaberecin inch-inch azgayin harcerum. Hraman chkar parzapes !!! Nerkayis ishxanuthyn@ @ndhamen@ sharunakum e nranc gorts@, miayn aveli katarelagortsvats dzeverov. De, jamanakner@ poxvum en, taktikaner@ zarganum, meronq el het@. Kam miguce nranq lav usucichner unen (asenq` nuyn rusner@) ?
11:47 PM
AramK said…

Nkatel eq, wor hayastanyan qaghaqakn, tntesakan u nayev mnacats hamarya bolor wolortner@ shat kanxateseli en. Parapes ushadir petq e hetevel Rusastani zargacumnerin. Cankacats orensdrakan akt kam noruthyun (miayn vater@) mek tari jamanakahatvatsum patchenvum e rusneric (azgayin arandznahatkuthyun handisacogh depqer@ chhashvats). Rusastanum poliklinikaner@ anvchar dardzrecin, meronq mi tari heto krknecin da. Ayntegh partadir apahovarguthyun mtcrecin, aystegh orenq @ndunecin apahovagrakan @nkeruthyunneri gortsuneuthyan masin, 85 @nkeruthyunic toghecin mot 15-18-in u hima dasht en patrastum patradir apahovagrakan hamakargin ancnelu hamar. Rusastanum sksvec u avartvec shinararakan bum@, Hayastanum hima el tsaghkum e elitarashinuthyun@, himnakanum rusakan kapitali nerdrumneri tesqov. Putin@ havaqum e maqsavornerin kam naxararnerin u hramayum aveli lav ashxatel, mi tari heto mer “naxagah@” krknum e nuyn@. Erb nayum ei ayd handipumner@ H1-ov, indz tvum er dejavu e mots, miayn andzern ein poxvats. U esqanic heto hazar amot rusnerin, wor Haysatnain gone guberniayi kargavichak chen talis, ayl toghnum en xghjuk forpost-i derum …
10:39 AM
հակոբ գեւորգյան said…

Կարդալով բորոլ գրառումները, եկա այն եզրակացության, որ հայերը ոչ միայն աշխատասեր են, այլ իրենցից բարդ աշխատավորներին թերագնահատող։ Իհարկե դա ինձ այդքան էլ հիմքեր չի տալիս, որ համոզվեմ վերջին եզրակացությանը։ Կասեմ միայն, որ իրական հայերը, որոնք ապրել են դարեր շարունակ, երբեք անհնազանդ կամ թերագնահատող չեն եղել իրենց, թե՛ արքային, եւ թե՛ տիրոջը։

ԵՎ հիմա, երբ ամեն ինչ գրեթե հասել է իր ավարտական աստիճանին, ժամանակն է հասկանալ, թե մենք՝ յուրաքանչյուրս, ինչին ենք հավատում, եւ եթե հավատում ենք ազգավարությանը, ապա կարող ենք արդյոք հարգել այն կանոնադրությունը, որին իրական հայերն հավատում էին եւ հարգում։

–– Հայ
8:00 AM

Ընդգծումները իմն են. Հ.Գ.

Jeff Buttle – 2007 Canadian Nats FS
Uploaded by Happythings2

Ինչ անել, մտածեց Վիվիան Վալտն ու եկավ հետեւյալ եզրակացության. Ամերիկացիներին ներկայացնել հույսեր ներշնչող, բայց միարժամանակ ստերի վրա հիմնված մի պատմություն, որի առաջին մի քանի տողերը շատ հմայիչ են եւ բավականին էլ լավատեսություն են ներկայացնում սննկացած վիճակում գտնվող Ամերիկյան տնտեսությանը։

Հոդվածում ասվում է, թե նախկին սովետական տիրապետության տակ ապրած Ադրբեջանցիներ, բավականին լավատեսորեն են տրամադրված Ամերիկա–Անգլիական ԲՓ (նախկին Բրիթիշ Փեթրոլեում, հիմա Բիյոնդ Փեթրոլեում) նավթային կազմակերպության ներդրմանը, այն է՝ Բաքու–Թբիլիսի–Ջեյհան նավթամուղը, որն արդեն սկսել է նավթին ծարավ Արեւմուտքին սպասարկել նավթով եւ գազով, միաժամանակ Ռուսաստանի Դաշնությանը, Իրանին եւ Սաուդյան Արաբիային դուրս հանելով շուկայից։ Հիմնվելով վերը նշված փաստերին, Վ. Վալտը փորձում է ներկայացնել Արդբեջանի ներկա քաղաքական իրավիճակը, որն Ամերիկյան ժողովրդի ուշադրության կարիքն ունի, թե՛ Հայաստանի Հանրապետության այսպես կոչված Լեռնային Ղարաբաղի բռնազավթման հարցում, որն ինչ–որ չափով վտանգ է ներկայացնում նավթամուղի ապահով գործածմանը, թե՛ Վրաց–Օսետական հակասություններին, որոնք եւս վտանգ են ներկայացնում նավթամուղին, եւ վերջապես Ադրբեջանի միատերական եւ ոչ դեմոկրատիկ ներքին խաղաքականությանը։

Հետաքրքիր է արդյոք, Վ. Վալտը լինելով լրագրող, տեղյակ է արդյոք մեծ ընկերությունների քաղաքականությանը, օրինակ վերջի մի քանի տարիներում փքված կազմակերպությունների սննկացումը, որի հետեւանքով շահերի արհեստական բարձրացման պատճառով հարստացած կազմակերպության տերերից շատերին դատարանը մեղավոր ճանաչելով բանտարեկցին մինչ կյանքի վեջ դատավճռով։ Տեղյակ կլինի, քանզի շատ է խոսում շահերից, բայց արդյո՞ք չի ամաչում, որ հանուն խոշոր կազմակերպությունների օգտին գրելով մնամ փջություններ նա Ամերիկյան ժողովրդի ենթագիտակցության մեջ է տեղադրում ազգհալածություն որոշ ազգերի հանդեպ։ Կարծում եմ ամոթ չունի, ինչպես բազմաթիվ լրագորղներ, որոնք իրենց Չորորդ իշխանություն կոչելով փորձում են արդեն Առաջին իշխանությանը ստրկացած ժողովրդին ահաբեկել իրենց ստերով։ Ամոթ Timeին, որն ունենալով մի քանի տասնամյակների պատմություն դեռ համարվում է գնման ենթակա գործիք։

Timeի հոդվածը կարող եք գնել իրենց կայքից (http://www.time.com/)։ Նույն հոդվածի տեղադրված է իմ կայքի հետեւյալ հասցեում ՝ http://gevorgian.com/hakob/proof/Time-January-22-2007/

In accordance with Title 17 U.S.C. Section 107, any copyrighted work in this website is archived here under fair use without profit or payment to those who have expressed a prior interest in reviewing the included information for personal use, non-profit research and educational purposes only.

Ref. http://www.law.cornell.edu/uscode/html/uscode17/usc_sec_17_00000107—-000-.html

4 հունվարի, 2007
Չորս նոր հեղինակ գրադարանի հայկական ու ռուսական բաժիններում. Կամսար Ավետիսյան՝ հայրենագիտական էտյուդներով; Արգամ Այվազյան՝ Ջուղայի հայկական հուշարձանների մասին պատկերազարդ գրքով; բանաստեղծ Համո Սահյան; Սարգիս Ղանթարջյան՝ արձակ ստեղծագործություններ ու հուշեր։

January 4, 2007
We have four new authors in the Armenian and Russian sections: Kamsar Avetisyan with a collection of armenological articles; Argam Ayvazyan with an illustrated book on the historical monuments of Jugha; poet Hamo Sahyan; Sargis Ghantarjyan (fiction, memoirs).

Source ArmenianHouse.org