Լսում եմ Արթուր Մեսչյանի «Հաղորդություն» երաժշտությունն ու խոհում… Լսում եմ նրա պարզ բացահայտումը մի սուտ պատմության մասին, որին շատերն են դեռ հավատում։ Նա ասում է, թե ինչպես ոմանց ցուցմունքով՝ Տերը ծնվեց ախոռում, թլպատվեց ու որդեգրվեց։ Արթուրի ասածը շատ նման է իր տարեկիցների խոսքերին… հորս, ու մորս խոսքերին։ Միշտ անհայտ ու միշտ սպասողական վիճակում են մեր ծնողները։ Ո՞վ բարդեց այս փսորված ծամոնի գունդը մեր ազգի գլխին։ Ես այն գիտեմ, բայց չեմ ասի, քանզի… Քանզի, երբ լսեցի Մեսչիանին ու նրա հարցին, թե «ո՞վ է հնարել այս սուտը», հասկացա, որ սուտը հարցաքննել պետք չէ. այն արդեն բացահայտ է որպես սուտ։ Իսկ երբ սուտը բացահայտված է, ապա բողոքարկումն ու մեղանչանքը զուր են, որովհետեւ ստին կարեկցողն ինքն է դառնում զոհ ու չար գործի բաժնետեր։ Ստին պետք է հիշել որպես մղձավանջ, կամ էլ ընդհանրապես չհիշել։ Ստին պետք է նայել որպես թիթեռ չդարձած չորացած որդի ու երբեք չխառնել ներկա հավատքին ու հույսին։ Սուտը՝ որն ունի քառասուն օրվա կյանք, չի կորցնի իր վավերությունը, երբ այն հիշվի ու վերածնվի։ Իսկ այս ամենը հասկանալու համար, ցավոք, անհավատ մարդիք, պետք է ետ դառնան ու լսեն ստի քազցր լեզվին՝ հայացքը հառած ճպացաց աչքին, որպեսզի տեսնեն, թե ինչ են կորցնում այն պահից սկսած, երբ վերածնում են սուտը՝ կյանքեր ավիրած։

Հակոբ Գեւորգյան,
Մարտ 8, 2008թ.

Երբ ես մեծանամ, փոքրիկն ինձ ասաց,
Ես կպաշտպանեմ երկիրն իմ ազատ,
Երբ ես մեծանամ, տարեցն ինձ ասաց,
Եվս մեկ անգամ ես հող կդառնամ:

Երբ ես պաշտպանեմ երկիրն իմ ազատ,
Փոքրիկն այս անգամ վախեցած ասաց՝
Ես կկրակեմ թշնամուն անհայտ…
Ու նենգ ժպիտով գետինը դարձավ։

Երբ ես մահանամ՝ նորից հող դարնամ,
Տարեցն այս անգամ կասկածով ասաց՝
Ես կերազեմ դրախտում ապրել…
Ու լուռ ետ նստած երկինքը դարձավ։

Երբ ես սատկացնե՛մ թշնամուս անհայտ,
Փոքրկն այս անգամ բարկացած ասաց,
Ես կայրեմ նրան, ու մոխիր դարձած,
Քամուն կհանձնեմ, որ կորչի անհայտ։

Երբ ես հող դառնամ, գերեզմանիս տակ,
Տարեցն այս անգամ խենթորեն ժպտաց,
Ես էլ չեմ լինի պարազիտ, անպետք,
Այլ պարարտանյութ երկրիս համար։

Երբ ես ազատվեմ թշնամու մոխրից,
Փոքրիկն այս անգամ դեպի վեր դարձավ,
Ես ամպերի չափ աղոթքներ կասեմ,
Որ Աստված տա ինձ այն ինչ կամենամ։

Եվ հանկարծ տարեցն հանդիպեց մահին,
Փոքիրկն էլ անցավ մեկ այլ նոր խաղի,
Հասա՞վ տարեցն իր անհայտ գահին,
Գտա՞վ փոքրիկը սերը երկնային։

Անհայտ մնացի ես, ու միտքը իմ,
Տեսնես ու՞ր մնաց անհայտ թշնամին,
Մեկ մեզ տեսնում ենք բարձունքի գահին,
Մեկ էլ հողի տակ՝ տապանաքարի։

Նոյեմբեր 3, 2007
Հակոբ Գեւորգյան,
Լոս Անջելես, Քալիֆորնիա