Blog Gallery Projects Contact

Երեքշաբթի, Մարտ 4, 2008

ո՞վ էր հնարել այս սուտը

Գրված է բաքու, չինաստան, վրաստան, նավթ, գրքեր, թայմ, քանադա, անեկդոտ, շպյոն օնիկ, ռեքվիեմ, արարատ, գեղասահք, օր, կապույտ, ընկեր, սանթա մոնիքա, սոնա արշունեցի, մութաֆյան, ազգ, մարիմբա, զիմբաբվե, ֆորում, ժամանց, հայերեն, ինտերնետ, գեթի, սահմանադրություն, ոչխարաբուծություն, պատիժ, ա.մ.ն., մկնդեղ, պաստերնակ, զրույց, կոնյակ, արզնի, խուլ եւ համր, մոլորակ, կույր, տաղանդներ, ջերմուկ, պրոպագանդա, դարչինյան, հհշ, շրջափակում, նոր տարի, շամպայն, մերսեդես, բուխարեստ, կարեն վարթանեսյան, բնցկամարտ, մահացու հարված, հաղթանակ, պարտություն, նորույթ, նուռ, չարիք, շպիոնաժ, սարսափ, հայ ազգը, ինքնաոչնչացում, շարժում, հայաստանի հանրապետություն, առակ, պոլիս, դհոլ, լևոն տեր–պետրոսյան, վազգեն սարգսյան, օտարացում, ինքնաօտարացում, աշխատանք, սուգ, ծերանոց, հարգանքի տուրք, զարմանք, թաղում, լոս անջելես, ստրկացում, միացում, բաժանում, անդրեյ սախարով, ճաղատ, ըներկ, արամազդ ստեփանյան, ողբ, տականք, տեր, սիմֆոնիա, առեւտուր, բեսը, հայ, ապրելակերպ, դրամ, բենթլի, ափի, սրինգ, երգեհոն, ջազ, ասեմբլյաժ լոս անջելես, քանդակ, պոպոք, հակոբ գեւորգյան, ցուցահանդես, սերժ տանկյան, շարք, լրագրող, բռնաբարող, վահե բերբերյան, մանկություն, բարեգործ, մեղանչանք, բախ, ընկերներ, հայի քիթ, գոռ մխիթարյան, բառոքո, երաժշտային, բիբլիա, նոր աշխարհ, հակոբ գևորգյան, բեկոր, խճճված կյանք, լտպ, կռոնա, անհայտություն, թշնամի, սկիզբ, վախճան, պատերազմ, ներկա, ապագա, հուշեր, էլէմենտ, մութ տարիներ, ջերմություն, քոռ լիդեռ, արձակ, թվեր, սեր, ընկերական, դավաճանություն, հետաքրքրություն, հավատարմություն, նամակ, գիտություն, ատոմային ռումբ, լուսին, տիեզերք, երաժշտություն, նաթհան ֆեյք, ինտերնետ զրուցարան, սփյուռք, պատարագ, երկինք, նկարչություն, սեւ ու սպիտակ, անվերնագիր, երկիր, երաժշտական, գլենդել, արթուր մեսշչյան, հայր մեր, աղոթք, խաղաղություն, դե դե տե, հայաստան, կառավարում, թ. է. լորենս, երազանք, ժողովրդավարություն, աստված, անկախություն, զգացմունքներ, ծառ, քանդակագործություն, կոմունիզմ, սումգայիթ, ընտրություն, երկընտրանք, անառակ, ծնունդ, ջեսիքա, գեղեցիկ աչքեր, գիրք, արցախ, ղարաբաղ, եդեմ, լուսանկար, վերացական, տոմատի մածուկ, բուսոնի, իսլամ, միջին արևելք, իրաք, սթարբաքս, բանկ, կոֆե, իրան, իսրաել, ռուսաստան, չեչնյա, ռոք, լոբին և ես, ցեղասպանություն, օրենք, երկխոսություն, որդփրես, դաշնամուր, թուրքիա, սիոնիզմ, ազատ որմնադրություն, արվես, դալի, մութաբարուկա, աֆրիկա, պոեմ, նկար, ապոլո ենթաբաժիններում — Հակոբ Գեւորգյան @ 9:57 pm Տպել

del.icio.us Digg Facebook Technorati Ask

Հինգշաբթի, Դեկտեմբեր 20, 2007

Նամակ ընկերոջիցս

Ողջույն Հակոբ, իմ լավ ընկեր,

Այսօր ինձ հետ պատահեց մի դեպք, որն ինձ ինքնահաստատեց, եւ եւս մեկ անգամ փաստեց մեկ բան, որ մարդկային նվիրումն ու սերը անփոփոխ է ու անկոտրուն։
Այս ամենը թելադրում եմ սրտիս խորքից, լցված սրտիս անկեղծ արտահայտումով։ Հույսով եմ, որ չես կարծի թե խանգարվել է հոգեկանս, սակայն պատմությունը որ պիտի գրեմ ստորեւ, կարող էր եւ վնասվածք թողներ ինչ–որ մեկի հոգեկանին։ Կարդա այս ամենը այնպես, ինչպես կկարդայիր Լոս Անջելես Թայմսում գրված օրվա հերթական տխրալից լուրը։
Ամեն ինչ սկսվեց յոթ ամիս առաջ, երբ ես միացա մի զրուցարանի, որտեղ բազմաթիվ հայեր՝ աշխարհի տարբեր մասերից, միանալով զրուցում են միմյանց հետ։ Այնտեղ ունեմ մի քանի լավ ընկերներ, որոնց հետ կիսում եմ օրվաս. թե՛ լավ եւ թե՛ վատ լուրերը։
Կար եւս մի անձ, որն անհայտ էր ինձ, սակայն՝ թեեւ իմանալով որ ամուսնացած եմ, եւ ունեմ երկու զավակ, անընդհատ սեր էր խոստանում ինձ եւ ասում, թե իբր ճանաչում է ինձ շատ վաղուց, եւ թե միայն հիմա է, ինչ կարողանում է արտահայտել իր ունեցած սերն իմ հանդեպ։
Ես ճիշտն ասած անտեսում էի նրա ասածները, քանզի գիտեյի, որ անիմաստ է լսել մեկի սիրաբանումները, որը, թեեւ իմ միացածի չափով չգիտի, թե՛ իմ արտաքին, եւ թե՛ ներքին կեցվածքը։
Սակայն մի քանի օր առաջ, որոշեցի վեջնականապես բացահայտել այս հարցը, որն սկսել էլ ինձ մտատանջել։ Եվ որոշեցի հանդիպել այդ անձին։ Եվ այսօր հանդիպեցինք…
Առաջին իսկ հայացքից նա համեստ մարդու տեսք ուներ. կոկիկ հագնված, շատ ջերմ տղամարդու կեցվածով, սակայն չանցած մի քանի րոպե, երբ խոստովանում էր իր սերն իմ հանդեպ, նա փորձեց համբուրել ինձ։ Եվ ես էլ կամքիցս դուրս համաձայնվեցի։ Այո, կամքիցս դուրս էր, մտքովս անգամ չէր անցնում որ կանեմ նման բան։
Կյանքումս նման զզվանք չէի ապրել, որքան որ զգացի այդ պահին։ Անմիջապես հետ քաշեցի ինձ իրենից, ասացի կներես, այս ամենր սխալ է, եւ զանգելով ընկերուհուս, խնդրեցի նրան որ գա ինձ վերցնի այդ անտանելի վայրից։
Հետ դարձի ճանապարհին զանգեցի ամուսնուս եւ խոսովանեցի որ սիրում եմ իրեն։ Եվ որ նա իմ միակ սերն է։
Ընկեր, օգնիր ինձ, խենթանում եմ արդեն։ Ինչո՞ւ են մարդիկ դարձել այսքան ինքնասեր։ Ինչո՞ւ չեն կարող կերտել իրենց ընտանիքը, սփռել այդ հզոր սերն իրենց ընտանիքում։ Ինչո՞ւ են փորձում խառնել մեկի հոգեկան վիճակը, եւ ինչո՞ւ են հասկանոլվ սպասում մերժող պատասխանին։ Չէ՞ որ ամեն մի բացասական լիցք էլ ավելի է մոտեցնելու ավարտն արդեն իսկ քայքայված մարդու հոգուն եւ մտքի պայծառությանը։
Լավ է որ օրս ավարտվեց, ամեն ինչ մնաց հուշերի էջերում, եւ փաստարկվեց մեկ բան, որ ես սիրում եմ ամուսնուս։
Շնորհակալ եմ կարդալու համար։ Հույսով եմ հասկացար որ պետք է արտահայտվեի, այլպես էլ չէի կարող պահել այս ամենը սրտիս խորքում։

Քո ընկեր,
Ա.

del.icio.us Digg Facebook Technorati Ask