Dec 5





Սերը նման է ծառին,ճյուղը կտրելուց նորն է գալիս,

աճում, ծիլ է տալիս,

տերևները թափվում,

լռությունն է տիրում սրտին։

Նոր կյանք առնում,

սերը իմ լուռ,

նոր ծիլեր տալիս,

ճյուղերը ծաղկում,

տերևները շնչում-

արտաշնչում կյանք։

Սեղմում են վատն ու չարին։

Լսու՞մ ես։ Դա սերն է իմ։

Նման այն ծառին,

որը խշշում էր ծննունդիս պահին։
նվիրում եմ մորս։
Հակոբ Գևորգյան

Նոյեմբեր 16, 2015թ

Jul 7





Մենք ենք տերը մեր երկրի։
-Ով, դու՞,
կողկիդ կանգնած չաթո՞ն,
բիձե՞ն քյաֆտառ,
կի՞նը թախծոտ,
թե՞ էն քաձը բարձրածայր, ով գոռում է,-հասեքքքք, ծեծում են ինձձձ,-
շառ անող այդ խափեբա՞ն։

Մենք խաղաղ ենք, ցուցարար։
-Լսիր, դու… այ, պուցարար.
մա՞յր է քեզ աշխարհ բերել, թե՞ ընկել ես վերնիվար,
կոտրել հողը նուրբ, քարե
կոտրել ես բույսը մատղաշ,
փակել, խեղդել, կուրացրել,
սերունդին թարմ, դոդ, անմեղ։

Պահանջում ենք.
-Հո՛պ, կա՛նգ առ։ Պահանջել դու չե՛ս կարող,
դու անտեր ես՝ տերն ես դու։
Թե՞ սխալ եմ հասկացել.
դու չես տերը այս երկրի,
դու ըմբոստն ես, բարբարոս,
դու զոռբա ես, այսօր կաս,
վաղը ոչ…
սա քոնը չի կարող լինել, դու սպառված ես։ GAME OVER.

Իսկ ես չկամ։

Aug 20





ԵՎ երբ հանկարծ նայես երկինք,
Գիշերվա սեւ շղարշի մեջ,
Տեսնես աստղեր` շարան-շարան,
Կանգուն լույսի կտորի պես,
Հիշիր` երեկ նույն մթության մեջ,
Ես եի նայում նրանց անվերջ:

Ու թե հանկարծ մի օր ելնես,
Հարցնես մարդկանց, սիրո մասին,
Փորձես փնտրել սիրո ճամփան…
Մի պահ կանգ առ ու նայիր վեր`
Անստվեր գիշերով, եւ թե վառ ցերեկով,
Հիշիր, որ ես ել հենց քո նման,
Աստղին նայել եմ անակնթարթ,
Ու չեմ լքել երբեք նրանց,
Ու չեմ ասել,-չէ, դուք չկաք…
Քանզի գիտեմ, բացի ինձ-նից,
Կյանքում գոնե մի կես վարկյան,
Աչքերում քո թաց օվկիանի մեջ,
Նրանք փայլել են ու խորտակվել:

Ինչ եմ ուզում ես քեզ ասել,
Իմ երկտողով այս պարզամիտ,
Երբեք չասես թե դու կյանքում,
Ինձ չես սիրել գեթ մեկ վարկյան:


Հակոբ Գեւորգյան

Jan 25





Հին ու փոշոտ արխիվներից գտնվել է մի գործ, որը` ըստ Ամերիկյան Հայագյոթության Ամբարի գլխավոր Ամբարապետի ստույգ գիտակցության համաձայն, համապատասխանում է այն ժամանակաշրջանին, երբ տեղի է ունեցել Ավարայրի Ճակատամարտը:
Ինձ անհայտ է այս գործի հեղինակը, սակայն հայտնի է այն, որ այս երգը շատ են երգել Ավարայրի Ճակատամարտից հետո, հարբած, ինչպես նաեւ` ուռած ու ծակված փղերը:
Ծիծաղելի է, մտքովս անցան Յեհովայի վկաները…:

Jun 23





Feb 10





Վահրամ Սահակյանը այն լավագույն մարդկանցից է, ով արժանի է հարգանքի. նա անշահախնդրորեն օգնեց ինձ ձեռք բերել հայերեն գրելու ծրագրեր, երբ ես նոր էի գնել իմ iMac-ը:
Ինչեւէ, երբեմն իր հրապարակավ արտահայտած մտքերին, որոնց ունեմ խորիմաստ պատասխան, փորձում եմ մասնակցել. չգիտեմ, մեկ մեկ հասկանալի է լինում, մեկ մեկ էլ ոչ. դա բնական է:
Ստորեւ դրված է իմ պատասխանը հետեւյալ հարցի:

Մեր վաղվա օրն ավելի լուսավոր է, քան մեր երեկն ու այսօրը։ Բայց ո՞վ կերաշխավորի, որ մեր վաղը չէ մյուս օրն ավելի վատը չի լինի, քան մեր երեկ չէ առաջի օրը…

Իմ կարծիքով, երբ գործի է անցնում բաց աչքերի երազանքների իրագործումը, պետք է հասկանալ, որ այդ նույն երազանքի իրագործման մասնակիցներն այլ կերպ կարող են իրագործել իրենց երազանքները:
Բայց մի բան պարզ է ինձ. գնալով մարդիկ էլ չեն երազում. էլ չի լինի երևակայական` ռոմանտիկ կյանք:
Էլ ու՞մ է պետք մեր վաղը չէ մյուս օրը, եթե այսօր զզվում ենք երեկվա օրից ու մղձավանջ կոչում դրա նախորդը:

Dec 31





Այսօր զրուցում էի մի շատ հետաքրքիր մարդու հետ, ով ապրում է Օրեգոն նահանգում։ Նա մեծ գիտելիքների տեր մարդ է։ Գիտի Հայ ազգի մասին և ունի մի քանի գրքեր հայերի և Հայաստանի մասին, 18րդ դարի հնությամբ։ Սա էր իմ օրվա լավագույն պահը։ Հիմա գնամ ներս, նոր տարին է գալիս։ :)

Dec 31





Վերջին ժամանակաշրջանում հայերը մի տեսակ աջ ու ձախ քֆրտում են հայ առաքելական եկեղեցուն: Բանը հասել է նրան, որ չափն անցած ատրահայտություններ են արվում բոլոր ժամանակների հայ քրիստոնեաների հանդեպ:

Ինչեւէ, ես էլ իմ կարծիքը գրեցի թեմայի քննարկումների մասնակիցներից մեկին. ահա այն:

Հարգելի Հարո Մհերյան,

Իմ կարծիքը, որպես հասարակ հյուսնի, այսօրվա Հայ մարդու հայեցողության հանդեպ, այն է` Հայ Քրիստոնեական եկեղեցուն, եւ՛ թե եկեղեցականներին թերագնահատելը, առաջացել է իրենց իսկ ձախողմամբ իրենց իղձերին չհասած մարդկանց նեղված արտահայտումներից:

Իմ պատկերացմամբ, եթե չլիներ եկեղեցին` թե հայկական, թե կաթոլիկ, Բախի երաժշտություն չէր լինի. Երգեհոն չէր լինի… Պետք չէ անօգուտ համարել Քրիստոնեությունը:

Միգուցե այն Հայից խլել է մի ամբողջ գաղտնագիտություն. խլել է մի ամբողջ հազարամյակ ապրած կյանք` տիրոջ եւ տիրակալին վայել: Մեր թագավորների նստավայրերն է վերացրել, ու այսօր մենք չունենք ոչ մի փոշի նրանց վառված աճյուններից: Բայց դե արի ու տես թե ինչպես պատմությունը` ինչպես Լուսավորիչ Գրիրգորն է «փոխել», այդքան հեշտ ու հանգիստ փոխել չի լինում:

Այսօր մի նորույթ է թափառում ապրող Հայ եւ ոչ Հայ մարդկանց շրջաններում: Դա այն մահացած զինվորի գերեզմանն է, որով «փաստում» են, թե Հայաստանում եղել են գերեզմաններ դեռ մեր թվարկությունից առաջ 25¬րդ դարում: Այդ գերեզմանի առկայության մասին կարող եք կարդալ գնալով http://www.yerevanreport.com/35361/armenian-epic-heros-grave-oldest-horse-burial-place-found-republic-armenia/ : Այդ դեպքում, ու՞ր են մեր թագավորների գերեզմանները:

Վերոհիշյալը թողնելով պատմագետների ու հնեաբանների արդար գործին, վերադառնանք արդի թեմային` փորձենք պատմությունը փոխել Լուսավորիչ Գրիգորի ոճով, այն է կրոնաորսով, որից էլ կհասկանանք լոկ մեկ բան. ոչինչ էլ հավերժ չէ:

Իսկ աթեիստներին` գիտնականներին, պրոգրեսիոնիստներին, լիբերալիստներին, եւ բոլոր նրանց, ովքեր անհամբեր սպասում են «գլոբալիզացիայի» վերջնական կայացմանը` հանգիստ կյանքին, ես ունեմ ընդամենը մեկ հարց.
—Եթե ամբողջ աշխարհում լինի հավասարություն, պետք չլինեն ստեղծագործ մարդիկ, պետք չլինեն արվեստագետներ, արհեստավորներ. կարիք չլինի ծախսած էներգիայի դիմաց համարժեք էներգիայի գնումը. արդյոք, երբ վիրահատության կարիք ունենաք, կհամաձայնվե՞ք վիրահատվել Համակարգչային Ռոբոտ-CNC Վիրա-բոտի մոտ:

Dec 30





Dec 29





Երեկ ընկերոջս՝ Վարդանի միջոցով իմացա այս հրաշք երաժտության մասին։ Կատարում է Տիրգան Համասյանի Տրիոն։ Երգը, ցանկության դեպքում, կարող եք գնել Ամազոն կայքէջից։

Dec 29





Էսօր մտա Լույս Աշխարհ կայքը, մեկ էլ տեսնեմ մի հոդված են տեղադրել, որի հեղինակն է Մարինե Պետրոսյանը: Ու, քանի որ գիտեմ նրան, մի երկու խոսքով էլ ես իմ ուղղությունը տվեցի Լույս Աշխարհի անստվեր քուչեքի քարին տիտիկ արած տղեքին:

Ինձ բախտ է վիճակվել կարճ զրույց ունենալ այս դաշտանազուրկ ղզողլանի հետ. նա անընդհանտ «աշխատանք» է տանում այսպես ասած` «հայկա-սորոսական շոուբիզնեսում», մուլտֆիլմերի միջոցով ներկայացնել հայության արտագաղթը:

Երբ ես նրան ասացի, որ սփյուռքից եմ, ու իմ ընտանիքս ավելի կարեւոր է քան թե արտագաղթի «վայ-վույը», նա պատասխանեց մոտավորապես այսպես,–սփյուռքից այսքան ժամանակ այսքան ապուշ արտահայտություն չէի լսել:

Այսինքն, սրա վեջը չէ սփյուռքահայության կարծիքը: Իսկ իմ ունեցած տվյալներով, միայն սփյուռքահայության մի մասն է, որը կփրկի Հայաստանը:

Ես հիմա դանդաղկոտ կրիաի պես եմ ու չեմ տեղավորվում ժամանակի մեջ, որպեսզի գրի առնեմ Հայաստանի Փրկարար մարդկանց մասին, սակայն նեղացկոտ էլ չեմ, որ դռան ետեւից երեբեւէ հուզվեմ ու ընդիմանամ գաղափարի իրականացմանը:

Հայաստանը, չսիրելի մարինե, նախ եւ առաջ իմ Հայրենիքն է. հետո քո նման ագառկեքի կայարանը:

Հակոբ Գեւորգյան
gevorgian.com/hakob/

Dec 26





Ինչքան լսես, այնքան կլսվի այս երգը Ռուբենի:

Oct 22





Կրկեսում ներկայացում էր. ծովային առյուծը հանդիսատեսին զարմանք էր պատճառում իր վարժություններով, որոնք նա անում էր վարժեցնող վարպետի հետ միասին:

Ամեն անգամ վարժությունը լավն էր. անթերի. եւ ամեն անգամ նա, որպես պարգեւ ստանում էր կեր վարժեղնողի ձեռքից:

Հանդեսի վերջում, զարմացած մարդիկ հարցնում էին հանդեսի կազմակերպիչներին, թե ինչպես հանդիպել հանդեսավարին` կենդանուն վարժեցնող մարդուն:

Իսկ երբ զարմացածները հանդիպեցին վարժեցնողին եւ հարցրեցին, թե ի՞նչպես է այս կենդանին հետեւում նրա շարժումներին, հանդիսավարը մեկ պահ լռեց, եւ մտքում ծաղրելով հանդիսատեսին ասաց,–հիմարներ, այս կենդանին չի հետեւում իմ շարժումներին. ես եմ հետեւում նրան. աչքի խաբկանք է սա, իսկ դուք հավատացիք, հիմարներ, հիմարներ…

Apr 22





Ara Manoogian‘s web blog can be found at http://aramanoogian.blogspot.com/

Character Assignation Attempt Made on Armenian National Hero Monte Melkonian

Dear Friends,

On April 2, 2010 on Open Source Radio, an interview with Armenian decorated filmmaker and documentarian Ted Bogosian was podcasted (see: http://www.radioopensource.org/ted-bogosian-confessions-of-a-truth-hound/). Beginning in the 9th minute of the show, in a matter of a fact tone, unsubstantiated and defaming claims were made that Armenian National Hero Monte Melkonian had engaged in the sales of drugs, arms and had started an Armenian terrorist movement. He was also accused of serving time in prison for masterminding numerous bombings in Europe, including the Orly Airport bombing in France, Read the rest of this entry »

Mar 7





Այս մի քանի օրվա ընթացքում մի քանի երգեր եմ լսել, որոնք նման են իրար. այս մեկը լսեցի այսօր։ Իսկ մյուսը լսել եմ The Diving Bell ֆիլմում։

Ի դեպ. սա էլ այսօր եմ նկարել իմ iPhone հեռախոսում եղած SketchBook Mobile ծրագրով։

Dec 2





djivan-gasparian-and-michael-brookԱյսօր ես եւ քեռուստ տղան միասին գնում էինք Մարինա Դել Ռեյ քաղաք. նպատակը գործնական էր։ Ճանապարհին խոսում էինք հայերեն. դե ինչպես բոլորը կիմանան, երկար ճանապարհորդելիս ընկերն անպակաս է։ Ու այդպես, կատակելով եւ պատմություններ ասելով հասանք տեղ։ Հանդիպումը՝ գործնական, անցավ անգլերեն լեզվով. գոհ էինք եւ վերադարձանք տուն։

Ճանապարհին մի երաժշտություն էինք լսում ռադիո կայանով, երբ ես քեռուս տղային ասացի Ջիվան Գասպարյանի եւ Մայքլ Բրուքի երաժշտության մասին. ասացի, որ այն երաժշտական նոր ձեւ է. դուդուկի եւ ռոք՝ էլեկտրոնային կիթառի համատեղմամբ։ Շատ հետաքրքրեց իմ բնութագրումը. եւ նա ցանկացավ լսել այդ գործը։ Եվ մենք լսեցինք Թոմասո Ալբինոնի «Ադաժիո» երաժշտության նորագործությունը՝ Մայքլ Բրուքի եւ Ջիվան Գասպարյանի կատարմամաբ։

Իսկապես որ գերազանց մի կատարում է այն, իսկ անձամ ինձ շատ է գոհացնում նրանց «Հայլիթ» երաշտությունը։

Ցանկանում եմ այս հաղորդագրությամբ աշխարհին լսելի դարձնել այս լավագույն երաժիշտներին. ի՞նչ եք կարծում, ինչպե՞ս է լսվում հայկական դուդուկը ռոք երաժշտության հետ համատեղ։

Nov 2





Այն ինչ ունի սկիզբ ունի եւ վերջ։ Այնտեղ որտեղ կա ելք կա եւ մուտք։

212px-Tetrahedron_flat.svg

Իմ վերջին վերլուծումների արդյունքում ստացված բանաձեւ.

երբ բուրգի գագաթում հասած վեհափառը կորցնում է հավասարակշությունը, ապա այն փրկելու համար, գաղափարակիցները, հավատացյալները, ցավակիցնրեը, նախանձողները եւ մրցակիցները վեհափառի պետք է շրջեն բուրգը. ինչպե՞ս շրջել. հիշել է պետք այն խոսքը, որը Հայ ազգի մարդիկ օգտագործում էին հաճախ, ասելով,–Մի կողմ քաշվի՛ր։

Oct 12





ՎԱՎԵՐԱԳՐԱԿԱՆ ԿԱՐՃ ՆՈՐԱՎԵՊ

Հիսու՜ս մեր հետ է…Հիսու՜ս,–լսվում էր տղամարդու ձայնով մի երգ մոտակա նորաշինության մոտից, որի կողքով անցնում էի ես Հուլիս ամսի այդ լուսավոր ցերեկով։

Ամերիկայում հաճախ կտեսնեք մարդկանց, ովքեր խոսում են հայերեն լեզվով։ Այն ինչ լսեցի այնտեղ բոլորվին էլ անսպասելի չէր ինձ համար։ Սակայն միակ տարօրինակությունը նրանում այն էր, որ շինությունը, որի կողքով անցնում էի ես, այդքան էլ հայաշատ վայրում չէր գտնվում։ Սա էր իմ հետաքրքրասիրության հիմնական գրավականը։

Մոտենալով նոր շինությանը սկսեցի զննել տեղանքը. իրոք գեղեցիկ ճարտարապետական գործ էր արված այդ շինության նախագծում։ Գրեթե բոլոր պատուհանները կամարաձև էին, իսկ շինության արևշատ մասում առաստաղն աբողջությամբ բացված էր ապակյա երթիկի պես։ Այդքան լուսավոր տուն ես դեռ չէի տեսել Ամերիկայում։

Մինչ ես զննում էի շինությունը, հայերեն լեզվով երգը՝ Հիսուսի մասին, ավելի էր լսելի դառնում ինձ։ Այս անգամ լսվում էին նաև ձայնակից երգի հնչյուններ. կարծես թե շինարարների աշխատանքային տխկտխկոցի փոխարեն մի ամբողջ եկեղեցական խոռ էր երգում այդտեղ։ Սա իսկապես մեծացնում էր հետաքրքրասիրությունս, և ներաշխարհըս՝ ասես սիրտս վեր ու վար անելով, հրում էր ինձ դեպի ներս՝ դեպի լուսավոր շինությունը այդ։ Եվ ես մտա ներս։

Քայլ առ քայլ գնում էի դեպի այն կողմ, որտեղ համեմատաբար ավելի քիչ կլինեյին շինարարները. ես, մանկուց ի վեր, չեմ կարողանում փոխել իմ ամաչկոտ բնավորությունը։ Ես ամաչում էի մոտենալ շինարարներին և ասել,–բարև՛ ձեզ, այս ի՜նչ լավ եք շինում այս ամենը։ Ու հանկարծ, ինձանից ոչ այքան հեռու գտնվող պատուհանի մոտից հնչեց այդ գեղեցիկ բառը՝ «բարև»։

Երբ գլուխս բարձրացրեցի վեր, տեսա մի մարդ, որին հարյուր կիլոմետրից էլ կարող էիր եզրակացնել որ նա Հայ է։ Ես ել ասացի,–բարև, Աստծու բարին։

Իմ այս ասելիքը կարծես թե  բանալին լիներ այն մուտքի , որի առջև կանգնած էի ես։ Հաշված վարկյանների ընթացքում ինձ մոտեցավ մի այլ մարդ, էլի՛ Հայ, ու շրջապատելով ինձ, ասես թե ջուր չտեսած անապատով անցնողի պես սկսեցին հարձ ու փորձ անել. մեկն ասում էր, թե՝ ես էլ եմ Հա՞յ, մյուսը, թե՝ գո՞րծ եմ փնտրում, և այդպես շարունակ, բարեկամաբար մթնոլորտ ստեղծելով բռնկվում էր մեր զրույցը։

Ես, թեպետ նոր աշխատանքի կարիք ունենալով, չասացի նրանց, որ այո՝ գործ եմ փնտրում։ Փոխարենը, ցանկացա ծանոթանալ նրանց, իմանալ թե ինչպիսի հաջողությամբ են այսքան հայերով, այսքան լավ շինարարներով հավաքվել մեկ տեղ ու կառուցում այս դղյակը։ Իմ հարցերը այդքան էլ պարզ չէին նրանց համար, քանզի ինչ վարպետությամ փորձում էի ներկայացնել հարցս, նրանք իրենց նոր հարցերով ինձ հետ էին մղում իմ նպատակից՝ հարցերս մղելով փակուղի։ Դա ես նկատեցի և որոշեցի իմ հարցի պատասխանները գտնել նրանց իսկ հարցերում։

Շինարարներից մեկը, որն իրոք ուներ ճարտար լեզու, և կարող եմ ասել որ ամբողջությամբ տիրապետում էր հայոց լեզուն, ինձ դիմելով ասաց,–օրինակ, երբ տեսար այսքան Հայ մարդկանց միասին, ի՞նչ կարծեցիր. սա հրա՞շք է, թե՞ զուգադիպություն։

Ի հարկ է չգիտեմ,–պատասխանեցի նրանց և ավելացրի,–գուցե Աստծո կամքո՞վ է այդպես եղել։

Աստվա՞ծ. Ի՞նչ գործ ունի մարդը Աստծո գործերի հետ. քեզ Աստվա՞ծ է ուղարկել այստեղ. թե՞ դու չես հավատում Աստծուն. հավատացյա՞լ ես,–մի տեսակ հեգնանքով տրված այս հարցին ես մեկ պահ լռեցի, զարմացա այդքան խիստ հարցադրման ձևից և իսկույն որոշեցի քիչ–քիչ դուրս գալ այդտեղից։

Մենք,–ասացի ես,–մարդիկ պետք է հավատան ինչ–որ մի բանի. պետք է հավատանք ինչ–որ գերագույն ուժի։ Եվ, կներեք որ մինչ այժմ չեմ ներկայացել,–ձեռքս մեկնելով նրան ասացի,–անունս Հակոբ է։

Արմեն,–ժպիտը դեմքին ողջունեց ինձ ու ձեռքով ցուցադրելով ընկերոջը ներկայացրեց նրան,–եղբայր Ասատուր։

–Շար ուրախ եմ ծանոթության համար, Արմեն և Ասատուր. երևի թե դուք եղբայրներով եք այս շենքը շինել, այո՞։

–Այո, մենք՝ Յոհովայի վկաներ ենք և մեր եղբայրներն են շինել այս շինությունը։

–Շատ գեղեցիկ է պատրաստված։

–Գիտեմ. լավ է չէ՞ որ մարդ կարողանում է ստեղծել մի բան, որը պիտանի է մարդկությանը։

–Այո՜, դրանից էլ լավ բան կա՞ աշխարհում։

–Վստահ կլինեն լավ բաներ, օրինակ՝ մարդուն չարիքից փրկելը, նրա վերադարձը կրոնի և Աստծու պաշտամունքին։

–Հասկանում եմ թե ինչ եք ասում Արմեն ջան. Այնքան է չարացել այս աշխարհը, որ մարդիկ պետք է համախմբվեն և սիրեն միմյանց։

–Սերը Հիսուսն է. Հիսուն է որդին Աստծո և մենք միայն Աստծուն հավատալով պիտի ապրենք մեր կյանքը։

Մինչ Արմենը քարոզում էր Հիսուսին, Աստծուն, ես փորձում էի վերհիշել Յեհովայի վկաներին, որոնք Հայաստանում թակում էին մարդկանց դռները, բացատրում իրենց կրոնը. Հիշում էի Յեհովայի վկաներին, որոնք ինչ–որ մի նյութական օգնություն ստանալով առ ավել հավատում էին Յեհովային։ Ու այդ մտորումների աշխարհում իմ հին օրերը վարկյանների տևողությամբ շրջելով ետ դարձա իրականություն. ետ դարձա նույն այն շինությունը, որտեղ գտնվում էի այդ պահին ու զմայլվում նրա գեղեցկությամբ. ետ դարձա եղբայրական սիրով շինվող այդ դղյակը։ Ու ակամից դուրս հանեցի մտքումս ծագած առաջին հարցը։

–Արմեն, իսկ դուք վաղու՞ց եք այստեղ աշխատում։

–Արդեն չորորդ տարին է, ինչ աշխատում ենք այս շինության վրա։

–Եվ այդ ամենն անում եք հանուն եղբայրությա՞ն, և անվճա՞ր։

–Չէ,–քմծիծաղ տալով շարունակեց,–Ամերիկայում գիտե՞ս մեկին, որն ապրի հրաշքներով. Պատկերացնի թե կուշտ է ու չուտի ոչինչ։

–Չէ,–ինքս իմ միամտությանը ծաղրելով,–ի հարկ է, նման բաներ միայն հեքիաթներում են լինում։

–Դե ուրեմն իմացիր, եթե աշխատանք ես փնտրում, ես կարող եմ ասել եղբայր Ալեքսադրին. նա մեր ղեկավարն է. նա աշխատողի կարիք ունի, ու փորձառությունն էլ այդքան կարևոր չէ։

–Իսկապե՞ս. Կարո՞ղ ես դա անել։

–Այո, կարող եմ։ Հակոբ էր անունդ, չէ՞։

–Այո։

–Հակոբ ջան, երևում է որ հավատացյալ ես, իսկ դու ո՞ր եկեղեցին ես գնում։

–Դե գիտես, ինչ եկել ենք Ամերիկա, այստեղ ժամանակ էլ չենք ունենում եկեղեցի գնալ։ Բայց որ գնամ, պիտի Հոլիվուդում Վայն փողոցի վրա գտնվող եկեղեցին գնամ։

–Հա՜, չգիտեմ այդ եկեղեցու վայրը։ Եթե չես գնում այնտեղ ժամանակի սղության, կամ էլ հեռավորության պատճառով, ապա սիրով կարող ես գալ մեր եկեղեցին։

Կարծես թե նա փորձում էր ինձ հուշել, որ գործով ապահով լինելու համար պետք է անհապաղ Յեհովայի վկա դառնալ, այլապես զուր է իմ այստեղ գտնվելը։ Փորձելով խուսափել ակամա վիճաբանումից, նրան հուսահատ չանելու համար ասացի,

–Եղավ Արմեն ջան, մեծ սիրով կգամ ձեր եկեղեցին։

Մինչ դեռ մենք զրուցում էինք, մեզանից հեռու սկսեցի լսել մի բարձրախոս ամերիկացու ձայն։ Դա հենց Ալեքսանդրն էր, այս խմբի ղեկավարը։ Նա կես կատակ, կես լուրջ հրահանգներ արձակելով շարժվում էր շինարարների մոտով։ Մեկին ասում էր, թե՝ այսպես որ շարժվեն ևս չորս տարի է պետք գործն ավարտելու համար։ Մյուսին ասում էր, թե՝ տես, եթե այսքան դանդաղ աշխատես շատ կգերանաս։ Եվ այդպես կատակով և լրջությամբ խոսելով հասավ մեզ։

Ողջագուրվեց Արմենի հետ, և ապա դիմելով ինձ ասաց,–Ալեքսանդր։

–Ալեքս սա Հակոբն է,–միջամտեց Արմենը,–նա աշխատանքի կարիք ունի։

–Հագո՛փ,–ամերիկացու պես ողջունելով ինձ շարունակել կոտրտված հայերենով իր խոսքը,–ես հայերեն սովորում եմ։

–Ուրախ եմ,–իսկապես, ուրախալի է իմանալ այն մարդկանց, ովքեր հայերեն սովորելու ցանկություն։

–Դու ի՞նչ անել գիտես։

–Ես ատաղծագործ եմ։

–Ա–տա–ղ–ձա–կործ,–ի՞նչ է դա, անգլերենով դիմելով Արմենին փորձեց հասկանալ։

Եվ երբ Արմենը բացատրեց թե ինչ է ատաղծագործությունը, Ալեքսը մեկ անգամից բղավեց,–Ուաու՜։

–Հակոբ, տուր ինձ քո հեռախոսի համար։

Վիճակն իսկաես լարված էր այդ պահին։ Մի կողմից մտածում էի, որ սրանք իմ գլուխը կտանեն իրենց Յեհովայի վկայությամբ, մյուս կողմից էլ աշխատանքի կարիքը, ու վերջապես, մարդը՝ Ալեքսը սպասում էր իր հարցի պատասխանին։

–Խնդրեմ Ալեքս,–գրպանից հանելով անշուք բիզնես քարդս տվեցի իրեն և ավելացրեցի,–եթե ուզում եք զանգահարել, ապա օգտվեք գրիչով գրված համարից. տպված համարը հին է և այլես իմը չէ։

–Շատ լավ, շատ լավ։ Ես զանգել քեզ։

–Եղավ Ալեքսանդր, կսպասեմ Ձեր զանգին։

Այպիսով էլ եզրափակվեց մեր զրույցը։ Արմենն անցավ իր գործին։ Ալեքսանդրն ել եղբայրական սիրով դիմելով շինարաներին շարժվեց առաջ։ Ես ել իմ հերթին վեր կացա տեղից։ Ժամանակն էր շարժվել առաջ։ Արդեն ուշանում էի գործնական հանդիպումից, որը կազմակերպել էր ազգությամբ  Հրեա մի գործատեր։ Շտապ քայլերով դուրս եկա այդ լուսավոր շինությունից ու կրկին ընկա մտքերի գիրկը. հարցական մնաց Յեհովաների մոտ աշխատատեղի առաջարկը. հարցական է նաև նոր գործարքը Հրեա գործատիրոջ հետ, որին այդքան էլ բարի չեն ներկայացնում այն մարդիկ, ովքեր ճանաչում են իրեն։ Ի՞նչ կլինի այս ամենի հետևանքը. վերլուծելով այս ամենը շարունակեցի քայլել ճանապարհը՝ օտարության մեջ ապրող հայի։

Հակոբ Գևորգյան

Լոս Անջելես,

Հոկտեմբեր 12, 2009թ

*Սրբագրված չէ. ներեցեք տառասխալների համար։

« ՆԱԽՈՐԴ ԷՋԸ